“Mga Halik ng Katotohanan”
1210 Words
Pa cute pa rin siya.
Maganda ang paligid, maaliwalas, maliwanag, at may kalakihan sa bawat sulok ng kanilang unit. Kaya naman kalala ka niya kalala.
Pero sa loob ni Ruie, ang katahimikan ay isa nang uri ng bagyo.
Nakaupo siya sa kanang gilid ng kama, balot sa kumot, habang nakatitig sa walang kamalay-malay na si Luis na nakahiga sa tabi niya.
Mahimbing ang tulog ni Luis. Malalim ang hininga. Pero hindi iyon ang nakapagpapabigat sa dibdib ni Ruie.
Ang bigat ay galing sa isang simpleng notification.
Isang mensaheng hindi niya hinanap.
Pero nandoon naka-display, naka-unlock. Parang isinumpa ng tadhana.
"You can erase me from your life, Luis, but you can't erase what we did."
Hindi niya sinadyang basahin. Hindi niya sinadyang maghinala.
Pero paano mo lalampasan ang isang sugat kung ikaw mismo ang tinaga?
Sa kabilang bahagi ng lungsod…
Si Sakurah, nakatayo sa harap ng salamin. Nakabukas ang puting robe, basang buhok sa balikat, at hawak ang wine glass na tila nilalagok hindi dahil sa lasa, kundi sa pagkakalimot.
Matalim ang kanyang titig. Hindi ito titig ng pagmamahal.
Ito ay titig ng paniningil.
Sa kaniyang mesa, naroon pa rin ang lumang larawan nito ni Luis. Dati, halata sa mga mata nito ang pagsamba. Ngayon, ang titig na iyon ay nasa iba na kay Ruie.
"Kung hindi mo na ako kayang mahalin…"
Mahinang bulong ni Sakurah, "Gagamitin ko ang isa na kayang ibigay ang lahat."
Kinuha niya ang cellphone.
Nag-type ng mensahe.
"Kailan tayo uli magkikita?"
At ang ngiting sumunod hindi ito ngiti ng ligaya.
Ito'y ngiting naghahanda ng gulo.
Sa ilalim ng gusali, sa loob ng kotse…
Si Jace, tahimik nakaupo. Maambon sa labas. Mabigat ang hangin. At mas mabigat ang dibdib niya.
Mula noon, siya na ang sumalo sa lahat ng pagkawasak ni Sakurah.
Siya ang unan. Ang saksi. Ang pag-amin.
Pero hindi siya kailanman pinili.
Hanggang ngayong gabi.
Bumukas ang passenger door. Si Sakurah, basa ang balikat, pumasok. Walang emosyon. Pero may dalang intensyon.
"Akala ko hindi ka darating," aniya.
"Akala ko rin… hindi mo na ako kailangan."
Ngumiti si Sakurah.
"Ikaw lang ang kailangan ko… para tapusin sila."
Kinabukasan Unit nina Luis at Ruie…
Nagising si Luis mag-isa.
Tahimik ang buong unit. Walang halik sa noo. Walang Ruie sa tabi.
Lumabas siya ng kwarto. Sa kusina, nakita niya si Ruie nakatayo, nakatalikod, hawak ang baso ng tubig.
Hindi siya lumingon.
"Ruie?" mahina ang tinig ni Luis.
"May gusto akong itanong," said Ruie, di pa rin lumilingon. "At gusto ko, totoo lang ang isasagot mo."
Apotheosis is Luis.
"Oo."
"May koneksyon pa ba kayo ni Sakurah?"
Tahimik. Parang niyugyog ang hangin.
"Wala na kami. Matagal na. Totoo 'yan."
"Then why the message?"
"Why does it feel like he's not done yet?"
Hindi pa rin siya sinagot ni Luis agad.
Nag-iwas ito ng tingin.
"Nagpapadala siya ng messages. Hindi ko na pinapansin."
Lumingon si Ruie. Diretso ang tingin. Walang pilig. Walang pakiusap.
"Kung may natitira pa… sabihin mo ngayon. Ayokong mahalin ang isang taong kalahati lang ang binubuksan sa'kin."
Hinawakan siya ni Luis sa kamay.
"Wala na siya. Ikaw lang ang mahal ko ngayon."
Pero bago pa niya ito tuluyang maipaglalaban, tumunog ang cellphone ni Ruie.
Unknown Number:
"Nakita ko sila kagabi. Magkasama si Luis at Sakurah sa parking lot. Sigurado ka bang ikaw lang?"
Napalunok si Ruie.
Nabitawan ang phone.
Wala siyang sinabi.
Tumalikod.
Pumasok sa kwarto.
Sinara ang pinto.
At naiwan si Luis sa kusina tahimik. Tulad ng kasalanan.
Sa Hotel Room
Nakapatong si Jace kay Sakurah.
Walang usap.
Walang tawanan.
Uhaw. Marahas. Madilim.
Hawak ni Jace ang balakang ni Sakurah. Umuungol siya. Pero ang pangalan na laman ng isip niya?
Hindi si Jace.
Hindi kailanman siya.
"Sabihin mong ako ang gusto mo," bulong ni Jace, halos desperado.
Pero hindi siya sinagot ni Sakurah.
Sa halip, mas humigpit ang pagkakayakap.
Afterward, while Jace was resting, he noticed what Sakurah wrote on her chest using lipstick.
"Iyong katawan mo. Akin ang plano. Para sa paghihiganti ko."
At the noon of her life, she understood:
Hindi pagmamahal ang ibinigay sa kanya.
Ginamit siya.
Sa Gallery ni Ms. Kui Gabi
Si Kadawat, nakaupo sa sulok, nakatitig sa isang bagong painting.
Apoy. Mata. Isang babae sa gitna ng gulo.
Lumapit si Ms. Kui. "Sino ang babae sa gitna?"
"Si, Ruie."
"At ang apoy?
"Si Jace. Si Sakurah. At lahat ng kasinungalingang sinusunog nila sa paligid."
???? Sa Kalye…
Lakad si Ruie. Basang-basa. Walang payong. Walang direksyon.
Naiwan si Luis. Naiwan ang unit. Naiwan ang mga tanong.
Tumunog ang cellphone niya.
Shye:
"Girl, may ipapakita ako. Wag kang magtiwala agad."
(May attach video)
Pinindot niya.
Luis. Sakurah. Parking lot.
Magkalapit. Magkayakap?
Hindi na mahalaga kung totoo.
Ang nakita niya, sapat na.
Two Days Later Tanay Resthouse
Tahimik. May bundok sa tanawin. Ulan sa bintana.
Wala siyang sinabihan. Basta gusto niya lang tumakas.
Hindi para iwan si Luis kundi para hanapin ang sarili niya.
Tok. Tok. Tok.
Hindi siya agad kumilos.
Tok. Tok. Tok.
Binuksan niya ang pinto.
Luis.
Basang-basa. Walang payong. Nanginginig. Pero totoo.
"Hindi ako aalis hangga't hindi mo sinasabi kung ayaw mo na talaga."
"Hindi ako perpekto, Ruie… pero hindi ako sinungaling sa nararamdaman ko."
Hindi siya sinagot ni Ruie. Pero hindi rin niya isinara ang pinto.
Tahimik silang dalawa.
Pinamigay ni Ruie ng tuwalya si Luis. Giniba nito ang basang jacket at shirt. Nakalabas siya naka-jeans, katawan ay nanginginig pa.
"Bakit ka sumunod?" asked Ni Ruie.
Pinakintab siya ni Luis papalapit, hindi marahas, kundi buo.
"Dahil ayoko nang magsayang pa ng oras. Dahil kahit gaano karaming tanong, isang bagay lang ang sigurado ko."
"Ano?"
"Na ikaw ang tahanan ko."
Humigpit ang dibdib ni Ruie. Humihinga siya nang malalim.
Hinaman niya ang pisngi ni Luis.
Malalim ang tingin nila sa isa't isa.
Hinalikan siya ni Luis nang mabagal, malambot, at walang pagmamadali.
Gumanti si Ruie. Mahigpit. Nauhaw. Pilit inaalis ang sakit.
Bumaba ang halik ni Luis sa kanyang leeg, sa ilalim ng tainga, habang isa-isang kinakalag ang mga butones ng suot ni Ruie.
Walang hiya. Walang takot. Walang takip.
Hinubad ni Ruie ang lahat.
Dinilaan ni Luis ang kanyang collarbone, binabagtas ang dibdib, puson, at singit.
"Luis…" ungol niya, kagat-labi.
Dinilin siya ni Luis, ang pagutom sa lahat ng bahagi niya hindi lamang sa laman, kundi pati sa kaluluwa.
Every ungol of Ruie is a confession.
Every halik of Luis is a promise.
When revealed the whole body of Luis, did not speak Ruie.
Only the pagnanasa replied.
Punched Luis.
Looked.
"Sigurado ka?"
Trembled Ruie.
"At kung masaktan ka ulit?"
"Mas masakit ang mawalan ka."
And there, he was probed by Luis.
Slow. Deep. Respectful. Hungry.
Magkapanabay ang daing nila, ang hininga, ang indayog.
Hanggang sa umabot sa rurok, at mahigpit silang nagyakapan.
Hindi bilang magkasiping kundi bilang dalawang taong muling nagtiwala.
Pagkatapos…
Magkatabi silang hubo't hubad sa kama.
Tahimik.
"Totoo ba 'to?" bulong ni Ruie.
Tumango si Luis.
"Oo. At kung kailangan mong ulit-ulitin ang totoo… uulitin ko, hanggang maniwala ka."
Ngunit habang natutulog sila…
Sa silong ng resthouse, may isang pares ng mata ang nakatingin.
Si Sakurah, na nakasuot ng itim, ang may maliit na recorder sa kanyang kamay.
"So that's where he ran."
"Nice to know."
Sa likod niya, si Jace ang may hawak na lighter.
At ang gabing tahimik… ay muling binasag ng bulong ng paghihiganti.
- Writer
