İçim yanıyordu, sanki yıllardır su içmemiş gibi hissediyordum. Çok fazla ışık vardı. Yavaşça gözlerimi araladım ama anında geri kapattım. Işık gözlerimi acıtıyordu.
"Uyanıyor" dedi annem endişeli sesiyle.
"Ahmet ışığı biraz kıs oğlum" Işık biraz daha azaldı. Yavaşça gözlerimi açtım. Annem Esma abla ve Ahmet endişeli bir şekilde bana bakıyolardı. Annem yanımda uzanıyordu. Son hatırladığım Ahmet'in kucağında bilincimi kaybetmemdi.
"Meleğim, nasıl hissediyorsun?" dedi annem elimi öperek.
"Su" diyebildim titrek sesimle. Esma sultan bardağa su koyup yavaşça içmeme yardımcı oldu. Annem bana sıkıca sarıldı.
"Özür dilerim meleğim, seni o aptal çocukla hiç tanıştırmamalıydım. Seni korumam gerekiyordu ama merak etme bundan sonra 100 metre yanına bile yaklaşamayacak." Alec'den bahsediyordu. Alec
