Gözlerimi açıp etrafa baktım, her taraf karanlıktı. Panikle yataktan kalkmaya çalıştım ama elimin üzerindeki el beni sakinleştirip geri yatağıma yatırmaya çalıştı. Annemin kokusuydu bu, yanımda uzanıyordu. Yan tarafındaki lambayı açıp odanın içine biraz olsun ışık girmesini sağladı.
"Korkma meleğim, ben buradayım." Burası İstanbul'daki evimizdi. Benim odamdaydık.
"Ne zamandır uyuyorum?"
"Yaklaşık 4-5 saat oldu. Doktor hastalığının tekrar başlayabileceğini söyledi, üzülmemen ve korkmaman gerekiyor." Anneme sarıldım.
"Ateş'den bir haber var mı?"
"İsviçre'ye gitmiş sanırım. Kız kardeşini bir türlü sakinleştiremiyolarmış." Hepsi benim yüzümdendi.
"Anne, benim Mila'yı görmem gerek." Annem saçlarımı öptü.
"Merak etme meleğim, Ateş onu buraya getiriyor." İyice anneme sokuldum. Sığınacak ba
