Kabanata 1
1334 Words
“Nanay, can we visit Dada?" Kierra said while we're eating.
Lumingon ako sa kanya at ngumiti.
"No baby, hindi pa nakakauwi ang Dada niyo." I explained to her.
Kumunot ang noo niya habang kumakain.
"But he said earlier we can visit him, Nanay." Nalulungkot na sabi niya.
Ako naman ngayon ang napakunot ang noo.
"Kierra! Dada said not to tell Nanay that he visited us." Mahinang bulong niya sa kambal niya.
Biglang nag panic naman si Kierra at lumaki ang mata.
"Omg! I forgot, Kierro. I'm sorry." She whisper to Kierro.
Ngumiti ako sa kanila at pilit rin naman silang ngumiti sa akin.
"What was that, Kierro?" Tanong ko sa kanya.
Umiiling siya at yumuko at inabala ang sarili sa pagkain.
"Kierra?" Malambing na tawag ko sa kanya.
Para naman siyang walang narinig habang kumakain. See, kampi talaga ng mga unggoy na yun ang mga anak ko.
"What did I say about lying?" Nakangiti ko pa ding sabi.
"Nanay we don't want to lie but we promised Dada not to tell you. You said lying is bad but you also told us not to break promises. I'm torn between lying to you or break my promise to dada. It's so mahirap, Nanay." Kierro said with full of emotions.
Napanganga naman ako sa sinabi niya. Is this really my child?
"I agree on, Kierro, Nanay. We didn't want to lie but we've promised Dada and he trust us. Mahirap na po maibalik ang tiwala kapag nasira na kaya we don't want to break the trust that dada gave us." Kierra said without hestation.
Napailing-iling ako. Jusko namang mga batang ito andaming alam.
"So you're both choosing your Dada over me? Then fine." Kunwaring pagtatampo ko sa kanila at kunwaring pinapahid ang luha ko.
Biglang lumaki ang mga mata nila at mabilis na nagsipagtakbuhan papunta sa akin.
"Nanay don't cry. We're not choosing him over you. You're our Nanay and we love you." Malambing na sabi ni Kierro habang isinisiksik ang sarili niya sa akin.
"You know we will always choose you, nanay. We love you and we don't want you to be sad. Please smile, nanay." Kierra said while hugging my arm.
Napangiti ako at niyakap silang dalawa. They are my treasures and hindi ko alam ang gagawin ko kapag nawala sila sa akin.
"I love you both." I said while kising them.
Humagikhik naman sila at pinabalik ko na sila sa pagkain.
"So what did your Dada said?" I asked them.
Nagkatitiganan naman silang dalawa at tila nagtatalo kung sinong magsasalita.
"Hindi ako mag susumbong sa Dada niyo na sinabi niyo sa akin." Nakangiti kong sabi.
Kahit anong gawin sa dalawang to kakampi at kakampihan pa rin nila ang Daddy at Dada nila. Hindi sila umiimik at patuloy sa pagkain. I told you diba? Kahit anong pilit ko dyan sa dalawang yan ay loyal na loyal yan!
Mabilis nilang tinapos ang pagkain at sabay na pumuntang sink habang bumubulong sa isa't-isa. I know Carl told them something pero hindi ko nalang sila pipilitin kasi masamang mamilit at tsaka kung ayaw talaga ay wag na ipilit kasi dudugo. Char!
"Nanay where are we going later?" Tanong ni Kierro sa akin.
Tumingin ako sa kanya habang nililigpit ang pinagkainan namin.
"Later? Wala naman, anak. Did I promised you something? Baka nakalimutan ni Nanay." Takang tanong ko sa kanya.
This past years ay masyado akong makakalimutin kaya palagi akong may reminder sa phone ko at trust me hindi ko na alam kung anong petsa ngayon kaya baka may lakad talaga kami. Alam kong Sabado ngayon dahil wala akong pasok hanggang linggo pero yung petsa ay di ko alam.
"No, nanay. I thought we're going somewhere later." he said while smiling.
Umalis siya sa harap ko at pumunta sa sala at seryoso silang nag usap ni Kierra. Napangiti naman ako habang pinagmamasdan ang mga anak ko. They're both look like Kib at hindi mapagkakailang anak sila ni Kib. They will be meeting Kib soon but not now hindi ko pa kaya.
Unti-unti akong lumapit sa kanila. Nakaupo silang dalawa sa couch at sobrang seryoso ng usapan. Dahan-dahan akong yumuko at nagtago sa likod ng couch nila.
"It's not the plan, Kierro. Baka mahalata tayo ni Nanay e." mahinang sabi ni Kierra.
"We just need to act normal, Kierra but I know mahihirapan ka kasi abnormal ka." Pang-aasar niya sa kapatid niya.
Biglang kumunot ang noo ni Kierra. Ang cute talaga ng mga anako ko.
"Seryoso a! Anong pinaguusapan natin?" Biglang sulpot ko galing sa likuran ng couch.
Hindi sila nakapag salita habang gulat na gulat na nakatitig sa akin. Tumawa naman ako ng malakas dahil sa reaksyon nila.
"Parang nakakita ng multo a." Nakangisi kong sabi habang umuupo sa tabi nila.
Kumunot ang noo ni Kierro habang masama akong tinignan. Woah! Anong nangyayari sa mga anak ko? Bakit kong makaasta tong ma ito ay parang matatanda na?
"It's not funny, Nanay and beside listening to others conversation is rude." Kierro seriously said.
Napanganga nanaman ako sa sinabi niya.
"Hey, I didn't hear anything, Kierro. Don’t talk to me like that." Medyo pagalit na sabi ko sa kaniya.
Napahiya ako doon a. Ako pa talaga yung binigyan ng aral ng anak ko. Huhuhu lord! Bakit ganito ang mga anak ko? 5 years old lang po sila.
"I'm sorry, Nanay. I just wanted you to know." Kibit balikat niyang sabi.
Tinignan ko si Kierra na nakatingin lang pala sa akin.
"I'm sleepy, Nanay." She sweetly said.
Tumango ako at kinarga siya.
"Kierro, you follow us upstairs. Okay?" I said to Kierro.
He just smile and nod. Humihikab na naman si Kierra habang umaakyat kami sa hagdan ng makarating na ako sa kwarto ng kambal ay inilapag ko si Kierra at kinumutan.
"Nanay, can you sleep beside me?" Malambing niyang sabi habang antok na antok na ang mga mata.
Ngumiti ako sa kanya at tumabi.
"Can you sing me a song, Nanay." She said while hugging me.
I nod at her and sing.
"Do you remember how it felt like? I still remember how the days that end, the weeks and month we were together for so long, I haven't noticed, that we're falling down too fast."
Mahina kong kanta. I don't know why pero ito yung lumabas sa bibig ko. Mapakla akong napangiti ng maalala si Kib.
" If I could take it all back, I still want you by my side. If only I could bring you back to me."
I'm tapping Kierra's lap while singing. I'm trying not to cry. I'm still missing Kib so much. God knows how much I love him but then we're not really meant to be.
"If I could go back in time
promise we won't say goodbye. I never really moved on,
No, not in time..."
Hindi ko na napigilan ang pagdaloy ng mga luha ko. I'm crying silently. Ayokong mapansin ni Kierra na umiiyak ako.
"I wanna go back to the way we used to be. I wanna feel your skin, your lips so close to me. I wanna go back when I called you mine all the time. Every smile and every moment. If only I have a time machine."
I'm still into Kib. After all this years! After all those pains, It's still him. It's still Kib who I truly love and I don't know how to forget him and God know how much it hurts. Sobrang sakit na hinding-hindi na siya magiging akin. I try my best to forget him but everytime I'm trying, I'm failing and worst falling for him even more. Yes we had kids but he didn't know. I'm afraid that if he knows about our twins ay kukunin niya sa akin ang mga ito.
Yung pamilyang pinapangrap ko para sa mga anak ko ay hindi ko matutupad because their daddy is married to their grandma. I don't know how to explains that. But one thing for sure, I'm still into Kib and I will continue to love our kids dahil sila nalang ang meron ako, ang alaala kong gaano ko kamahal si Kib and I'm willing to do everything just to win him back but reality hits me so hard.
"His happily married, Sierra. Stop imagining things." Bulong ko sa sarili ko habang umiiyak.
My eyes are still full of tears, my body is shaking and I'm tired. Dahil sa pagod ay unti-unti akong nilalamon ng antok.
-----------------
- Writer
