Kabanata 2
1012 Words
May naririnig ako parang kumakaloskos at mga paang dahan-dahang naglalakad. Kinapa ko sa gilid ko ang anak. Napamulat ang mga mata ko at nakatulala dahil sa kadiliman na nakita ko.
Gabi na pala? Tangna naman Sierra! You over slept! Yung mga anak mo baka hindi pa kumakain! Inis na sabi ko sa sarilo ko. Dahan-dahan akong tumayo at pinakaramdaman ang paligid ko. It's creepy. Feeling ko madaming mata ang nakamasid sa akin at may ibang tao dito sa kwarto bukod sa akin. Nagsitayuan ang balahibo ko at minadaling kinapa ang switch ng ilaw. Napapikit ako sa pag liwanag bigla ng ilaw.
"Happy Birthday, Sierra!" Sabay-sabay na sigaw nila.
I froze. Wtf! Birthday ko? Binuksan ko ang mga mata ko at nakita ko sina Carl, Kurt, Tito Dave, Kendrea, Kierra, Kierro and some of my office mates here. Everyone's holding a balloon. Si Kierro at Kierra naman ang may hawak ng cake while Kurt and Carl are both holding a boquet of red roses.
"Happy birthday to you! Happy birthday to you! Happy birthday, happy birthday, happy birthday, Sierra." They sing.
Napaiyak naman ako sa ginawa nila. Lumapit yung mga anak ko at mabilis ko naman silang inalalayan.
"Make a wish, Sierra." Tito said while smiling at me.
Pumikit ako at nag wish at hinipan ang kandila.
Happiness. That's my wish.
"Yehey! Kainan na!" Sigaw ni Kendrea. Napatawa naman ako sa sinabi niya.
"Happy birthday, nanay." Masiglang bati ng kambal. Yumuko at hinalikan sila.
"Thank you." I said while kissing them.
Lumapit si Tito at niyakap ako.
"Happy birthday, Sierra. Masaya ako para sa naging takbo ng buhay mo. You grow. Mas naging independent ka and I admire you for being strong." He said.
Maluha-luha naman akong nagpasalamat sa kanya. Naguunahan naman si Kurt at Carl papunta sa akin kaya napatawa ako.
"Happy birthday. I love you, baby/destiny." sabay nilang sabi at nagkatitigan sila. Humalagpak ako sa pagtawa dahil sa ginawa nila.
"Meant to be talaga kayo e!" Natatawang sabi ko. Sinamaan nila ako ng tingin pero di ako nagpatalo.
"Sa akin niyo ba ibibigay yang mga bulaklak or ibibigay niyo sa isa't-isa?" Tawang-tawa sabi ko. Narinig ko namang nagtawanan ang mga tao na nasa paligid ko.
Kumunot ang noo nila at nagkatinginan at nagirapan pa! Jusq naman talaga!
"Oh!" Inis na sabi ni Kurt habang binibigay ang bulaklak sa akin. Ngumisi ako.
"Galit na galit ka na niyan?" Pang-aasar ko sa kanya.
Hindi siya umimik at tinignan lang ako ng masama. Tinignan ko si Carl na tinitignan naman ang mga bulaklak. Bigla niyang inangat ang tingin niya sa akin habang nakangisi.
"For my heart." He sweetly said while giving me the flowers. Ngumiti ako habang pasimpleng tinignan si Kurt na kunot na kunot ang noo.
"Thank you. Mabuti ka pa, Carl ang sweet mo." Nakangisi kong sabi habang pinagdidiinan ang huling sinabi.
Ngumisi siya at kinidatan ako.
"Don't wink at her, Carl!" Inis na sabi ni Kurt.
Napatingin kaming lahat sa gawi niya but it seems that he didn't care.
"Bakit? Nagseselos ka ba?" Nakangising tanong ni Carl.
Nagtagpo ang mga mata nila at kinilig ako bigla. Damn! They looked so good together hindi ko alam kung ako lang ba ang nakakapansin or weird lang talaga ako.
"Oo, nagseselos ako. May magagawa ka?" Kurt said while glaring at Carl.
Lumapit si Carl sa kanya habang unti-unting nawawala ang ngiti sa labi niya. Shet! Di pala ako kinikilig. Kinakabahan pala ako.
"Don't worry. I'm all yours, Kurt." Malambing na sabi ni Carl.
Napanganga ako sa sinabi niya. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiiyak dahil hindi maipinta ang mukha ni Carl.
"What the fvck are you talking about?" Inis na bulyaw niya kay Carl.
Nagtawanan naman kaming lahat at inis na inis naman si Kurt. Kahit tumatawa ako ay kinakabahan pa din akong baka mag suntukan silang dalawa. Ang mukha ni Kurt ngayon ay sobrang pula na at anytime pwede na siyang manuntok ng tao dahil sa inis.
"Chill bro! Masyado kang highblood." Tumatawang sabi ni Carl.
Nasapo ko ang ulo ko. Mag-aaway na naman tong dalawang ito.
"Hep! Itig niyo na yan. Kumain na tayo!" Sigaw ko.
Naghiyawan naman silang lahat at di halatang nagplano talaga sila. I really don't know na birthday ko na pala at sobrang saya ko dahil sinupresa nila ako.
Bumaba kami at bumungad sa akin ang lamesa na sobrang daming pagkain.
"Wow. Thank you so much guys. I really appreciate your efforts. I'm very touched, iiyak na siguro ako dahil sa ginawa ninyo. I love you all. Masyado na akong abusado every year niyo nalang ako sinusurprise e." Umiiyak na sabi ko.
Narinig kong suminghot-singhot sila. Ngumiti silang lahat at may nag thumbs up pa. I maybe lost my old lifestyle and self but look what I’ve found, a family that love and treasures me.
"Dapat lang na every year ka naming sinusurprise kasi di mo alam na birthday mo. Sierra, don't stress yourself too much. We are all here to support you always." Tito said while crying.
He's right. Masyado akong stress kaya masyado na akong makakalimutin. I should try to lean on them more often dahil alam kong susuportahan nila ako at handa silang makinig sa mga drama ko.
Everything went smoothly, napuno ng tawanan, kulitan, asaran at bangayahan. I'm very thankful for having them in my life. Sobrang swerte ko kasi kahit umalis ako sa puder ng sariling pamilya ko ay nandyan yung bago kong pamilya.
I kissed my twins forehead saka sila kinumutan. After those surprise ay nagsiuwian na sila at naiwan ang tambak na hugasin sa sink. Napailing ako at lumapit sa sink. Napabuntong-hininga ako.
"Happy birthday,Sierra. Please be strong for your twins. We can do this, Sierra!" I said to myself at nagsimulang maghugas ng mga plato.
The night is quite but my heart isn’t. It’s been years pero masakit pa din. It’s been years pero siya pa din ang mahal ko. I tried so hard to be okay pero kahit anong pilit ko bumabalik pa din ako kung saan ako ngayon, ang mahalin siya ng sobra-sobra. I already give him up, that’s my decision when I left pero bakit ang sakit pa din? Bakit hindi ko pa din siya makalimutan? Why can’t I be truly happy and forget them?
------------------
- Writer
