2000, Şubat
Hayata dair her şey öğrendiğim gibiydi, Derman'ın bir mektubu ile havalara sıçramayı öğrenmem, ya da bir telefonu ile yüreğimin ağzıma gelmesine alışmam... Alışsam da bunu her yaşadığımda derinden sarsılmıyor değildim ama artık ihtimali ile bile bunları yaşayacağımı biliyordum! Birbirine benzer mektuplarla, birbirimiz için ne olduğumuzun çok anlaşılmadığı zaman dilimleri geçip giderken, biz birbirimiz için neydik çok da sorgulamıyordum. Neşe gene hayat amacım iken, annem gene gecelerin kadınıydı. O son olaydan sonra eve daha geç gelse de; eve birilerini getirmek konusunda karar almış gibi temkinli davranıyordu. Ama biliyordum normalden daha geç geliyorsa bir başkası ile birlikte dışarıdaydı. Bu da beni üzen başka bir noktaydı. Annemi buna yapmaya iten hayati mecburiyetleri bir
