2000, NİSAN
Dermansız İstanbul'a tutunmak; iğneli, dikenli, bahardan uzak kuru bir çalı dala tutunmak gibiydi. Tuttuğum yerden acıyor, tutunduğum yerden kanıyordum. Sesini ne kadar sık duyduğumun, beni ne kadar çok sevdiğini ne kadar sık söylediğinin bir önemi yoktu. Ben onu bedenen, nefesi ile yanımda istiyordum. Ömrümün sonuna dek!
Çalışmaya alışmak benim için hemen kolay olmadı. Zengin ailelerin çocuklarından oluşan gruba Neşe'nin alışmasının da kolay olmadığı gibi! Onu konuşmalarından dolayı sürekli dışlayan, onunla alay eden, oyunda itip kakan çocukların yanına gitmek Neşe için her geçen gün zulme dönüşmeye başlamıştı. Her sabah okula gitmemek için ağlıyor, çocukların onun saçını çektiklerini söylüyordu. Anaokulun sahibi olan Neşe'nin öğretmeni çocukları bu konuda tatlı dille uyar
