Derman'ın yirmi güne yakın zamanı vardı. Sonrasında Gölcük'e geri dönecekti. Bunun başka alternatifi yoktu. Onun geride bırakamayacağı bir hayatı vardı; benim memleketimin topraklarında. Birlikte geçireceğimiz günler sınırlıydı, onun da yarısı Gönül Teyze ambargosuna maruz kalıyordu. Kadının gece gündüz aramayı alışkanlık haline getiren bir tarafı vardı bir kere. Çoğu kez tansiyonu yükseliyordu veyahut olmayan şeker hastalığı nüksediyordu. Derman çaresiz çıkıp gidiyordu ama gece bir yarısı dönüyor, "Siz alışana kadar sizi yalnız bırakmak yok," diyordu. Bazen bize ait değilmiş gibi gelen o eve hiç alışmayacağımızı söyleyerek bir ömür yanımızda kalmasını planlıyordum ama planlarım dudaklarımın arasından çıkan cümlelere bürünmüyordu bir türlü.
Bu süre zarfında annemle de hiç görüşmedik. Onu
