Zaten nasıl anlatırdım ki? İçimde çağlayanlar vardı ve taşıp giderlerken ben o çağlayanlarda boğuluyordum. Zordu sevdanın denk düşmeyeni ve bana dengi düşmemişti. Mühim olanın gönül denkliği olduğunu anlayamayacak kadar da gençtim. Derman, elimden tutup yatak haline gelmemiş odada ki iki kanepeden diğerine çekip oturttu beni. Yanıma da geçip oturduğunda elimi sımsıkı tuttu kaçacakmışım gibi. Ben sessizce ağladım oda sessizce bekledi. Ta ki ben akıp yol açan, o açtığı yoldan diğerlerinin geçip durduğu gözyaşlarımı silmeye kalkana kadar. Gözyaşlarımı silmek üzere kaldırdığım elime kendi elini yoldaş edip, yavaş yavaş sildi gözyaşlarımı.
"Anneni aradım akşamüzeri; onunla konuşmak istediğimi, bazı konularda anlaşmadıkça seni geri götürmeyeceğimi söyledim. Tabi kendi annemin geçimsizliğini unu
