Derman odadan çıktıktan sonra o odanın içinde deli divaneydim ben artık. İlk on beş dakika neden olduğunu bile bilmeden ona kızıp durarak adımladım yerleri. Ondan sonra ki on beş dakika daha sakin bir tavırla Gönül teyzenin haklı olduğunu düşünmeye adadım kendimi. Üçüncü on beş dakika da Elif'i hatırladım. Onun hakkında duyduklarımı ve özellikle de Derman'ın ondan bahisle hissettiği acıyı. Sonra düşündüm, ölüm kalanı hep acıtır mıydı? Acıtırdı! Neşe'nin annesi öldüğünde dere kenarında nasıl hiç geçmeyecekmiş gibi bir acıyla yanmıştım onu hatırladım. Birini dün sevdiğin için bugün başkasını sevmiş olamaz mıydın? Ama tekrar daha önce birini sevmiş olması fikrine saplandım ve orada kaldım.
Neşe'nin yanında bana ayrılan yastığa hiç yatmadım. Yatamadım. Pencereye yaklaştım, dışarıya bakarken,
