Sabahına uyandığım evin duvarları, artık bana oraya ilk geldiğim zamanların verdiği yabancılık hissini vermiyordu. Gözlerimi aralamak adına uğraştığım uyku sersemliğinin koynunda, kulağıma hafif çınlamalarla değiyordu Neşe'nin sesi. Küçük yaşta bana annelik duygusunu bambaşka bir sorumlulukla sunmuş yegâne kimse olan kız kardeşimin, kuş cıvıltısı tadında ki gülüşleri ile huzurla gülümsedim. Neye gülüyordu böylesine Neşe? Neydi onu bu denli mutlu eden? Yaşlı bir bedeni kaldırmanın güçlüğünde hareket edercesine, onun eğlencesini bozmamak, dikkatini dağıtmamak için ağır ağır toparlandım yatağımdan. Önce Neşe ile geceyi geçirdiğimi yatağın nevresimlerini toparlayıp, diğer kanepenin üzerine katladım sonra da yatağı eski koltuk haline geri çevirdim. Üzerimi değiştim, Gönül Teyze'ye ait olduğunu
