Eve girdiğimizde geride hiçbir şeyi talan etmemişiz gibi annemle karşılıklı oturuyorduk. Neşe'nin elinde bir sandviç, önünde bir örtü karnını doyururken ben açlığımı duymuyordum bile. Her şeyin sonuna geldiğimizi düşünmeye başlamıştım. Senaryoların her biri kötü bir sinema filmini oynamam için yazılmıştı. Annem tırnaklarının kenarında ki etleri dişleri ile koparırken bacaklarını koltuğun üzerinde, altına toplamış kaygılı görünüyordu. Bir şeyler söylemesi gerektiğini düşünüyordum. Belli ki oda böyle düşünüyordu. Bu yüzden az önce ki şovunun aksine gergindi.
"Ne yapayım canım?" diye başladı savunmasına. Onu haklı görmemi istediğini düşünmüyordum. Bakışlarım zaten annemin üzerinde iken dikkat kesildim.
"Oda haddini iyice aştı. Sürekli beni tehdit etmeye... Ne hakla Aydan? Söyler misin bana
