Efsun'un Anlatımından Devam
Savaş'ın bütün gün tık tık seslerine sabretmesine resmen minnettardım. Çünkü bütün gün abartısız hızlı yazı yazabilmek için bilgisayarda yazı yazmıştım. Ne yazdığım önemsizdi. Bütün gün tek tek harflerin yerini hatırlamaya çalışmış, sadece iki parmağımla saatlerce yazmaya çalışmıştım. Savaş hemen olmaz demişti ama iki parmağımla da olsa bir tık hızlanmıştım.
Bitirince ellerime bakıp nefesimi bıraktım. Parmaklarım gitmişti ama mutluydum. Bu heyecanımı Savaş'la da paylaşmak istedim. "Savaş." deyip ayağa kalktığımda onun ne kadar meşgul olduğunu fark ettim. "Ayy, pardon. Özür dilerim ben."
"Ne oldu Efsun?"
"İşin önemli olmalı. Ben sonra söylerim."
Tekrar yerime oturup bilgisayarıma döndüm. "Benim senden önemli tek bir işim bile yok." dediğinde ona döndüm tekr
