Zeynep'in Anlatımından Devam
Pencereden esen soğuk rüzgar, kuşların ötüşü tam bir yaz havası. Her sabah uyanmak istediğim hava buydu.
Bir de tabiki her sabah bu kollarda uyanmak istiyordum. Beni sıkı sıkı saran bu kollarda...
Başımı kaldırıp Mahir'e baktım. Kusursuz görünüyordu. Yüzündeki her bir detay zaten kusursuz görünüyordu da uyurken daha bir başkaydı. Kaşları çatık değildi. Yüzünde gülümseme yoktu. Dümdüz bakarken bile nasıl bu kadar çekici görünebilirdi.
Elimi kaldırıp yanağına götürüp okşadım. "Mahir?" diye fısıldadım. Saatin kaç olduğu hakkında en ufak fikrim yoktu ama umarım geç kalmamışızdır.
"Mahir?" doğrulduğumda kolları düştü. Bildiğin düştü.
"Mahir?" omzunu dürttüm. "Mahir uyan." salladıkça ha şimdi uyanacak diyordum ama uyanmıyordu. "Mahir lütfen uyan."
Sırtı yatağı
