Zeynep'in Anlatımından Devam
Mahir'in evine gelene kadar ağlamıştım. Kendimden de nefret ediyordum artık. Sadece ondan değil. Onun yüzünden bu halde olduğum için.
Ben öyle demek istemedim ki. Demek istememiştim ya. Gerçekten.
Üzülsün istiyordum. O da benim kadar üzülsün istedim ama ailesinden vurmak istememiştim onu. Gerçekten.. Niye söyledim ben onu off ya!
Direksiyona sertçe vurduğumda Mahir'in evinin önündeydim. Geçen seferin aksine kapıda iki tane adam vardı. Ve şöyle bir bakınca bahçede de adamları ve arabası vardı.
Bahçe kapısının önünde arabayı durdurup camı açtığımda biri yaklaştı. "Kimsiniz?"
"Kapıyı aç." deyip elimin tersiyle gözyaşlarımı silip derin bir nefes aldım.
"Kim olduğunuzu söylerseniz önce?"
"Zeynep Ekinci. Savcıyım ve hemen şu kapıyı açın."
"Biz bir Mahir beye
