Ang Eroplanong Papel [BAOG COLLABORATION #8]

Dise Otso‼️

WARNING CONTENT AHEAD!! Maraming ungol!!‼️

"Ahhh! Ahh! Ah" ungol ko "s**t ahhh, ah, ah, ah, ah, ah, ah" hindi ako makapaniwala na uungol ako sa harap ng lalaking nagtanggal sa akin ng trabaho, sa harap ng lalaking nagpahirap sa akin.

Inilapit niya na ang mukha niya sa p********e ko habang patuloy pa rin ang kamay niya sa ginagawa, kasabay ng paglalabas pasok ng kaniyang daliri sa madulas at basang basang p********e ko ay siya ring pagsipsip at pagdila sa may noo nito.

Nilalawayan niya ito, sinisipsip kinakagat at para talagang mawawalan na ako ng lakas sa sarili ko nang tuluyan na nga akong labasan.

"Ah, ah, ah, ah" sunod sunod na jngol ko kasabay ng pagtusok tusok niya sa loob ko.

At heto na paparating a nga siya, lalabsn na nga talaga ako "ahhhhhhhhhhhhh!!" Unang ungol ko nang bigla nalang lumabas ang napakaraming katas mula sa akin.

Wala na wala na akong lkas.

Pero hindi, hindi pa tapos ang lahat, tumayo na siya habang ako naman ay pinaluhod sa harap niya, sakto upang magkaharap kami ng p*********i niya. Randam ko ang lamig ng tiles mula sa aking mga paa ag maging sa tuhod.

Sinimulan ko nang hawak ang p*********i niya, at nang magawakan ko ito, ramdam ko ang subrang tigas at subrang laki at subrang haba nito.

Kakasya ba talaga ito sa bunganga ko? O di kaya sa p********e ko?

Nakalitan ko na lahat, nakalimutan ko na ang kasalanan niya nang sinimulan kong halikan ang ulo ng kaniyang p*********i, kasabay ng mahina, pero maingat na pag dila at pagsipsip ko nito.

Iba ito sa mga ex ko, ang laki, at ang bango, hindi gaya ng sa kanila na pilit ipinapakain ang maliit at mabahong p*********i.

Tama nga ang mga babae sa airline na sakana sa p*********i si Sir Zillman dahil kahit sa pantalon pa lang ay bumabakat na talaga siya.

Isinubo ko ito ng buo, ngumanga ako ng napakalaki at hinayaan siyang gumalaw sa loob ng bibig ko.

Rinig ko ang bawat ungol niya "ahhh, ahhh, ahhh" ungol nito "ahhh, hidni ka lang magaling sumayaw... ahhh... magaling ahhhh ka rin ah, ah, ah, sa ganito"

Nagulat naman ako nang makita kong isa lang ang itlog niya. Sayang naman at hindi siya magkakaanak, at sayang rin ang malaki niyang t**i kung isa lanv ang itlog.

Hindi ako makapaniwala na makakatanggap ako nv papuri mula kay Zillman. Hindi ko namna mapigilang masuko ng maabot ng p*********i niya ang lalamunan ko.

Napaubo naman ako, nagulat ako ng bigla niyang hinawakan ang baikat ko at itinayo, sa ngayon, hindi lang kaming salawa ang nakatayo kung hindi pati na rin ang p*********i niya.

Hindi niya na ako hinala o pinahiga pa sa kama at idinikit niya na ang sarkli niya sa akin. Niyakap niya ako, ramdam ko ang pagdikit ng aming mga katawan habang nagulat ako ng bigla niyang itaas ang iaa kong paa, at ipinatong sa may tiyan niya.

Mahigpit ang pagkakahawak niya sa hita ko, maya maya pa, a naramdaman ko na ang unti unting pagpasok ng kaniyang p*********i sa aking p********e, na para bang hindi muna ako nakahinga sa subrang kaba.

At ayun nga, nagulat ako sa biglang paggalaw sa loob ko, pero ang nakakagulat ay subranv bilis nito at talagang sagad na sagad sa ilalim ko.

Umaalog alog na rin ang soso ko kasabay ng bawat pasok niya pero mahigpif pa rin anv hawak niya sa hita ko, at ang nakakagulat pa, ay hindi ko kayang manatili sa kinatatayuan ko dahil kahit akong pilit ay naitutulak niya ako sa subrang lakas at bilis ng galaw niya sa loob.

"Ahhhh, ahhh, aghh, ahhhh, ahhh, ahhhh, ahhh, ahhh, ahhhh, ahhhh" malambing at maarte ang pagkakaungol ko "uhmmm ahh, ahhh, ahhhh, aohmm ah, uhm, ahh"

Habang siya naman ay galit at nanggigil ang ungol niya "ah, ah, ah, ah, ah, ah, ah, ah" ungol niya "groo ah, ah, gro, ahh, ahh, ah"

Nagkahalo na sa buong kwarto ang malambing kung ungol at pagalit na kaniya. Kasabay ng mga yunog nito ay ang bawat dunog habang dumadampi at nagkakaisa abg katawan namin.

Subrang ingay talaga nito, hindi o mapaliwanag ang ingay pero yung ingay na parang pinalo mo yung kamay mo ng palad mo, ganun yung ingay, ganun ang ingay nang nacollab na mga katawan namin.

"Ahhh, ahhhh, ahhhhh, ahhhh, s**t ahhhhh, ahhhh!!!!! Ah, ah, ahx, ah, ah, ohmm ohmm ohmm huuummm uhmm ughhh ughh shuit uhhn!!!"

Ramdam ko ang pagputok ng mga mainit na semilya niya sa loob ko, pero hindi na ako nag ano pa na hugutin yung kaniya dahil alam ko naman na baog siya. At hindi kailanman nakakabuntis ang mga baog.

Tahimik akong lumabas ng silid habang marahang isinasara ang pinto, sinigurong walang kahit anong ingay na makagigising sa kaniya. Bago ko pa tuluyang iwan si Mr. Zillman, saglit muna akong tumigil sa may gilid ng kama—tinitigan ko ang kaniyang mahinhing mukha, payapang natutulog, para bang sa wakas ay nahanap na rin niya ang kahit kaunting pahinga mula sa mundo.

Napansin ko ang banayad na pagtaas-baba ng dibdib niya sa bawat hininga. May kunot pa rin sa noo, parang kahit sa panaginip ay hindi siya lubos na malaya sa bigat ng buhay. Napalunok ako. Isa siyang lalaking bihirang ngumiti, bihirang magsalita, pero ngayong natutulog siya, parang isa siyang batang walang muwang.

Maingat kong inayos ang kumot na nakabalot sa kaniya, sinigurong hindi siya giniginaw. Tapos, inabot ko ang maliit na lampshade sa gilid ng kama at pinatay ang ilaw.

“Salamat sa tiwala,” mahina kong bulong sa kanya, bagamat alam kong hindi niya maririnig.

Pagkabukas ko ng pinto, isang mahinang kclick lang ang tunog—at muling bumalot ang katahimikan sa buong silid. Dahan-dahan akong lumakad palayo, suot ang tahimik na katahimikan at ang bigat ng kung anumang hindi ko pa masabi, kahit kanino.

Nang makabalik ako sa backstage, abala na sina Lyka, Arya, at Yllah sa pag-aayos ng kanilang mga buhok at make-up. Maaliwalas ang kanilang mukha, tila ba sanay na sa gabi-gabing ganitong eksena. Ako naman, tahimik lang, parang hindi pa rin maunawaan ang sarili.

Napatingin si Lyka sa akin mula sa salamin at ngumiti ng bahagya. “Kamusta?” tanong niya, sabay tapik sa tabi ng vanity table. “Upo ka muna. Mukha kang pagod.”

Umupo ako sa tabi niya at wala akong imik. Ramdam ko pa rin ang kabog ng dibdib ko—hindi dahil sa kaba, kundi dahil sa halo-halong emosyon.

Pagkatapos ng ilang segundong katahimikan, marahang nagsalita si Lyka. “Ang unang beses mong... pakikipag-s*x?” tanong niya, mahinahon pero diretso.

Napatingin ako sa kaniya. Hindi siya nanghuhusga, hindi rin nang-uusisa para lang makialam. Para bang gusto lang niyang maintindihan ako.

Bumuntong-hininga ako at tinungo ang salamin. Tiningnan ko ang sarili ko—yung maskara ng make-up, yung buhok kong magulo, yung mga matang parang may tinatago.

“Hindi ko alam,” sagot ko, halos pabulong. “Hindi ko alam kung masama ba ‘yung naramdaman ko, o kung dapat ko bang pagsisihan. Parang... wala akong naramdaman. Parang wala ako roon habang nangyayari ‘yon.”

Tahimik silang lahat. Walang nagtawanan, walang nagsalita ng kahit anong masakit. Naroon lang sila, nakikinig.

“Hindi ka nag-iisa,” sabi ni Arya, mahinahon. “Lahat tayo, may unang beses... at hindi lahat ng iyon masaya o romantiko. Minsan, kailangan lang talaga nating kumapit.”

Ramdam ko ang bigat sa dibdib ko. Pero kahit papaano, sa presensiya nila, parang unti-unting gumagaan.

Nakangiting malungkot akong tumingin kay Yllah, habang marahang hinihimas ang mga palad ko na tila hindi pa rin makapaniwala sa mga nangyari. Nanginginig pa rin ang mga daliri ko kahit tapos na ang lahat. Hindi ko pa rin maalis sa isipan ko kung paanong nagsimula akong may linya sa sarili: "sasayaw lang ako."

“Bago ako pumasok dito,” mahina kong sabi, halos paungol, “sinabi ko sa sarili ko na sasayaw lang ako. Sasayaw lang, para sa pera. Pero hindi ko akalain na... na hahantong ako sa ganito.”

Napabuntong-hininga si Yllah. Tinapik niya ang balikat ko at naupo sa tabi ko. “Chas,” sabi niya ng dahan-dahan, “hindi naman talaga natin hawak ang lahat. Kahit anong plano natin sa sarili natin, kapag nasa ganitong mundo tayo… maraming bagay ang bigla na lang dumadating, hindi natin inaasahan.”

“Pero mali ‘di ba?” tuloy ko, bakas ang bigat sa bawat salita ko. “Ginawa ko ‘yon para sa papa ko… pero bakit ganito ang pakiramdam ko? Para akong... nadungisan.”

Tahimik si Arya, pero lumapit siya at lumuhod sa harap ko. “Chasandria,” mahina niyang sambit, “lahat tayo may rason. May kani-kaniyang dahilan. Hindi mo ginawa ‘yon para sa sarili mo lang. Ginawa mo ‘yon kasi may mahal kang gustong iligtas. Hindi marumi ang pagmamahal.”