Ang Eroplanong Papel [BAOG COLLABORATION #8]

Dise Syete‼️

WARNING CONTENT AHEAD MAY SX SCENE!!!‼️🔞

Pagkapatay ng ilaw at pagbukas muli ng panibagong beat, mas ginalingan ko pa ang bawat galaw—mas malalim, mas mababa ang indayog, mas malambot ang pagsayaw ng balakang ko. Hinayaan kong dalhin ako ng musika—sa bawat tunog ng tambol, gumigiling ako na parang ako'y walang ibang layunin kundi ang maging sentro ng lahat ng naroon.

Hindi na ako nagdalawang-isip. Lumuhod ako sa gitna ng stage, inikot ang ulo sabay hatak sa buhok ko pababa, at saka tumayo na may biglang liko ng balakang. Hinawi ko ang aking buhok pa kanan at sabay ikot ng katawan—pino, eksakto, at may hatak na senswalidad. Lalo akong lumapit sa dulo ng stage, dinilaan ko ang labi ko sa ilalim ng maskara, habang nakatitig sa mga lalaking naroon na parang inaakit kong lahat sila.

Biglang—plak! plak! plak!—nagpalipad ng pera ang mga tao. Una, iilan. Pero sumunod-sunod na. Parang ulan ng pera. Mga isang daan, limang daan, may isang libo pa ang nakita kong lumilipad papunta sa akin. May ilang lalaki ang naglapag mismo sa stage at sinabayan pa ng palakpak. "Ang galing mo girl!" sigaw ng isa. "Wooo! Ang hot mo!" ani naman ng iba. May tumayo at halos magtatalon sa saya, habang ang ilan ay napapapikit na parang sinasamba ang bawat kilos ko.

“Masarap panoorin! Grabe siya! First time ba talaga 'yan?” Naririnig ko sa mga bulong.

Ang sahig ay unti-unting natatabunan ng pera. Hinayaan ko lang. Patuloy pa rin akong sumasayaw—umiikot, tumatalikod, umaakyat sa pole sa gitna ng entablado at unti-unting bumababa na parang dumudulas sa hangin.

Sa bawat iglap, parang nabubuo muli ang tiwala ko sa sarili. Hindi na ako si Chasandria na kinakabahan. Isa na akong babaeng pinapanuod, pinalakpakan, at binabayaran—hindi dahil sa katawan ko lang, kundi dahil sa lakas ko, sa tapang kong humarap kahit puno ng sakit ang puso ko.

At habang papalapit sa dulo ng kanta, huminto ako sa gitna ng entablado, dahan-dahang lumuhod, at sumulyap sa mga tao—mata ko lang ang kita mula sa maskara, ngunit sapat na iyon para mapa-"Damn!" ang ilan sa kanila.

"Ito na ako ngayon" bulong ko sa sarili. At wala akong balak umatras.

Ang pawis ay tumulo mula sa aking noo, ang aking katawan ay nag-aalab sa ritmo ng musika. Sa kabila ng maskara na nakatakip sa aking mukha, nararamdaman ko ang mga titig sa akin, ang mga mata na sumusunod sa bawat galaw ko.

"Mas maraming pera! Huwag kang magtipid!"

Narinig ko ang mga sigaw. Mga perang papel na lumilipad sa hangin, tumatama sa aking katawan, ang sensasyon ay tulad ng pag-ulan ng mga piraso ng ginto. Ilang beses na kaming nadaanan ng ganito, at bawat beses ay nagdudulot ng halo-halong emosyon sa akin. Tuwa, takot, at panghihinayang.

Nararamdaman kong may tumitingin sa akin, ang isang titig na hindi tulad ng iba. Isang matandang lalaki, ang kanyang mga mata ay parang mga agila na handang sumalok sa akin. "Ayos ka ba, hija? Ganda mo naman," bulong niya, at ang kanyang kamay ay sumalpok sa aking braso.

Nais kong umatras, magtago. Ang kanyang tingin ay nakakapasiguro, at alam kong wala itong magandang dalhin.

"Hoy, matandang lalaki! Nakakakita ka ba? Siya’y akin na!"

Narinig ko ang boses, isang boses na puno ng tiwala at pagmamay-ari. Nakita ko ang isang lalaki na naglalakad patungo sa amin, ang kanyang mukha ay nakatago sa dilim, ngunit ang kanyang presensya ay nagbibigay ng init.

"Sino ka naman para sabihin 'yan?" tanong ng matanda, ang kanyang boses ay puno ng galit.

"Ako ang magbibigay sa kanya ng mas magandang buhay kaysa sa mga basura na binibigay mo!" sagot ng lalaki.

Nagsimula na ang laro. Ang dalawang lalaki ay nag-aalok ng kanilang mga kayamanan, ang kanilang mga presyo ay sumisigaw sa hangin tulad ng mga leon na nag-aagawan sa kanilang biktima.

Ang bawat presyo ay bumibigat sa aking dibdib. Ano ang halaga ng aking pagiging isang dancer? Ang bawat perang papel ay nagbibigay ng luho, ngunit ang kalayaan ko, ang aking dignidad? Nawawala ba ito sa bawat galaw na ginagawa ko?

"Hindi pwede. Hindi pwede," sabi ni Manager, ang kanyang boses ay matigas at walang emosyon. "Si Chasandria ay isang dancer lamang, hindi siya pwede makipag-vip."

"Ano ba ang halaga ng iyong mga tuntunin? Isa lang ang alam ko: kung may presyo, may bibili."

Narinig ko ang mga salitang iyon. At ang mga ito ay nagpagulo sa aking isipan.

"Chasandria, okay lang ba ito?"

Tumingin ako kay Manager. Wala akong ibang magagawa kundi ang tumango. Ang aking ina ay nangangailangan ng atensyon medikal, at ang lalaki ay nag-aalok ng isang malaking halaga, sapat na para maligtas siya.

Isang malakas na buntong-hininga ang aking pinakawalan. Ang aking katawan ay nagsimulang manginig habang dahan-dahan inihahatid ng lalaki sa kanyang silid.

Nang makarating kami, ang dilim at katahimikan ng silid ay naging malamig at nakakatakot. Nakita kong tinanggal niya ang kanyang maskara, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa dilim.

"Huwag ka nang magtago, baby."

Narinig ko ang kanyang boses na humuhuni sa aking pandinig. Ang kanyang mga kamay ay lumalapit sa akin, ang init ng kanyang katawan ay nakakapanghina.

"Huwag mo nang suotin ang iyong maskara."

Narinig ko siyang tumawa ng bahagya, ang tunog na iyon ay naging malakas sa aking pandinig dahil sa katahimikan ng silid.

"Hendrix Zillman," sabi niya, ang kanyang mga mata ay nakatitig sa akin. "Alam mo ba kung sino ako? Ako si Hendrix Zillman. At ngayon, ikaw ay akin na."

Parang binuhusan ng malamig na tubig ang aking katawan. Ang mga mata ni Hendrix Zillman. Ang kanyang boses. Ang kanyang halakhak.

Ang mga ito ay hindi dapat naririto. Hindi dapat naririto sa silid na ito. Sa aking mga nakikita, ang mundo ko ay nagiging isang malaking maling akala. Ang lalaking ito. Ang lalaking nagpalayas sa akin mula sa aking trabaho sa airline. Ang lalaking nag-iwan sa akin na walang wala. Ang lalaking ito ang bumili sa akin ngayon, ang nagmamay-ari sa akin.

Ang aking pisngi ay nag-init sa kahihiyan. Ang aking tiyan ay nag-aalab sa galit. Hindi ko maipaliwanag ang pakiramdam na ito.

Parang isang pangitain sa aking panaginip, ang kanyang itsura ay naging mas malinaw, mas nakakatakot, mas nakakasakit. Anong uri ng impyerno ang aking pinasukan? Ano ang ibig sabihin ng mga ito?

Parang hindi ko na alam kung ano ang mas nagpapahirap sa akin: ang kahihiyan ng aking sitwasyon o ang takot sa mga susunod na mangyayari.

"Makikipag s*x ako, pero sout ko pa rin ang maskara ko. Kung gusto mo namang hubarin ko tung maskara ko, humanap ka ng ibang ikakama mo." Sabi ko

Kita ko naman ang gulat sa kaniyang mga mata. "Alright, i like that attitude" sabi niya at ngumisi "Hubarin mo na lamang ang damit mo at masimulan na natin ito."

Ito ang kauna-unahan kong s*x dito, hindi na ako virgin at hindi ko itatanggi yun, marami na rn naman kasi akong naging jowa during my 28 years dito sa mundo.

At dahil nga aka bra at panti lang ako, hindi na ako nahirapang humarin ito, maliban sa aking maskara.

Nahubad ko na ang aking bra, at tumambad naman sa kaniya ang naglalakihan kung soso na para bang nag heart heart ang mata niya ng makita niya ito.

Agad niya naman itong pinisil, kaha hindi naman ako makapag focus sa paghubad ng panti ko.

Nang mahubad ko na ang panti ko ay kinuha ko na ang kaniyang kamay at inalalayan kung paano himasin ng himasin ang aking p********e.

Labag man sa loob kong makipagkantutan sa lalaking nagtanggal sa akin ng trabaho, wala pa rin akong pagpipilian kung hindi gawin ito para sa pera at para sa aking ama na may sakit.

"Uhmmm" impit na ungol niya habnag dinadama ang aking makinis at malinis na p********e.

Hindi na rin ako nagpaligoy ligoy pa kung hindi ipinatung ko ang aking isang paa sa may kama para sakto lamang na maibuka ko ang p********e ko sa harap niya.

Habang hawak hawak ang kaniyang kamay, ipinatiklop ko ang kaniyang tatlong daliri habang ang gitna at isa pang daliri ay naninigas, saktong sakto na upang pumasok sa aking p********e.

Inalalayan ko pa rin ito papasok ng aking oagkababae, malalaki ag mahahaba ang kaniyang daliri at kita ko rin sa kaniyang p*********i kung gaano rin ito kalaki at kahaba,

Nabitawan ko na ang kaniyang daliri nanv siya na mismo ang gumalaw at nagtusok tsok ng kaniyang dalawang daliri sa loob ko. "Ahh ahh, ahh, ahh" ungol ko hindi ko naman mapigilang mapapisil sa soso ko sa subrang bilis at baon ng kaniyang daliri habang naglalabas masok.