Ang Eroplanong Papel [BAOG COLLABORATION #8]

Uno

Chapter 1

Tahimik akong naglalakad sa gitna ng eroplano, sinusuri kung maayos ang lahat. Ilang minuto na lang at aalis na kami, kaya sinisiguro kong nasa tamang pwesto ang mga pasahero. Habang abala ako sa pag-aayos, napansin kong may isang lalaking nakaupo sa aisle seat, nakangisi sa akin sa paraang nagbigay ng kilabot sa aking balat.

"Hi, miss. Ang ganda mo naman," aniya, ang kanyang boses may halong malagkit na tono.

Pinilit kong ngumiti ng propesyonal. "Salamat po, Sir. May maitutulong po ba ako sa inyo?"

Lumapit pa siya nang bahagya, inilapit ang kanyang mukha sa akin. "Wala naman. Gusto ko lang sabihin na ang sexy mo sa suot mong uniform. Bagay na bagay sa katawan mo, lalo na diyan sa—"

Nanigas ang aking katawan. Alam kong hindi ito ang unang beses na may lalaking lumampas sa limitasyon, pero hindi iyon dahilan para manahimik ako. Huminga ako nang malalim at pinanatili ang pormal na tono ko.

"Sir, paumanhin po, pero hindi po akma ang sinasabi ninyo. Pakiusap, manatili na lang po tayo sa maayos na pakikitungo."

Ngunit imbes na matauhan, ngumisi lang siya at lalo pang dinikit ang kanyang kamay sa aking braso. "Ang taray mo naman. Nagpapakipot ka lang siguro. Sigurado akong marami kang pinapasaya sa trabaho mo, hindi ba?"

Parang biglang sumabog ang dugo ko sa ulo. Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Hindi ko kailanman tinotolerate ang ganitong klaseng asal, lalo na sa isang propesyon kung saan dapat respetado ako bilang flight attendant.

"Sir, tanggalin po ninyo ang kamay ninyo sa akin!" madiin kong sabi, binawi ang aking braso mula sa mahigpit niyang hawak.

Ngunit hindi pa rin siya tumigil. "Huwag kang mag-inarte, Miss Beautiful. Tayo lang naman nandito, hindi ba?"

Pakiramdam ko'y sasabog na ako sa inis. Hindi ko na inalintana ang mga matang nanonood sa amin. "Sir, kung hindi po kayo titigil, ipapatawag ko ang security ng airline. Respeto naman po!"

Ang usapan namin ay agad na nakatawag ng pansin sa ibang pasahero. May ilang tumingin sa amin, habang ang ibang flight attendant ay dahan-dahan nang lumalapit. Isang matandang babae ang mukhang naalarma at napatingin sa lalaki na ngayon ay halatang napikon sa pagtanggi ko.

"Hindi mo ba alam kung sino ako?" galit niyang sabi. "Hindi ka tatagal sa trabahong 'to kung ganito ka kataray sa mga customers!"

Hindi ko na napigilan ang inis ko. "At hindi rin po dapat kayo tratuhin nang espesyal kung hindi kayo marunong gumalang!"

Bago pa lumala ang sitwasyon, dumating na si Captain Zillman, ang kanyang mukha ay matigas at puno ng iritasyon. "Ano'ng nangyayari rito?"

Agad na sumingit ang lalaki. "Captain, hindi magalang ang flight attendant na ito! Hindi niya ako tinatrato nang maayos bilang isang pasahero!"

Huminga ako nang malalim, pinipigil ang sarili kong mapaiyak sa galit. "Captain, binastos niya ako. Hinawakan niya ako nang hindi ko gusto at nagsabi ng mga hindi naaangkop na salita."

Saglit na natahimik si Captain Zillman, ngunit nang bumaling siya sa lalaki, isang ngiti ang lumitaw sa kanyang mukha. "Sir, pasensya na po sa abala. Sisiguraduhin kong hindi na ito mauulit."

Nanlaki ang mga mata ko. Hindi ko inakala na mas kakampihan pa ng kapitan ang lalaking halatang nangbastos sa akin. "Captain—!"

Hindi ako pinakinggan ni Captain Zillman. Imbes, lumingon siya sa akin na may matalim na tingin. "Chasandria, mamaya tayo mag-usap sa opisina."

Doon ko naramdaman ang bigat ng mundo sa aking balikat. Alam kong kahit tama ako, wala akong laban sa sistemang ito. At ngayon, eto na nga—dahil lang sa pagtatanggol ko sa sarili ko, nawalan ako ng trabahong minahal ko nang buong puso.

Pagbaba ng Eroplano

Ang tunog ng seatbelt sign na nag-off ay hudyat ng pagtatapos ng flight, ngunit sa akin, isa itong babala ng paparating na bagyo. Nanginginig ang aking mga kamay habang tinutulungan ko ang ilang pasahero sa pagkuha ng kanilang gamit. Ang iba sa kanila ay masaya, nagpapasalamat sa magandang serbisyo. Ngunit sa kabila ng kanilang ngiti, ang isip ko ay malayo—paulit-ulit na bumabalik sa eksenang naganap kanina.

Ang lalaking bastos na iyon. Ang hawak niya sa aking braso. Ang nakakairitang ngiti niya. Ang mga pangungusap niyang nagpapakulo ng dugo ko.

At ang pinakamasakit—ang malamig na tugon ni Captain Zillman.

Napakagat ako sa labi habang naglalakad papunta sa exit ng eroplano. Ang mga paa ko ay mabigat na parang may tanikala. Alam kong oras na lang ang hinihintay bago ako ipatawag sa opisina ng kapitan.

Sa pagbaba ko ng hagdan ng eroplano, naramdaman ko ang init ng araw na tumatama sa aking balat, pero wala akong pakiramdam. Parang wala ako sa sarili. Ang ingay ng airport, ang boses ng ground staff, at ang ingay ng mga eroplano ay parang malalayong alingawngaw lang sa tenga ko.

Naglakad ako sa jet bridge, kasabay ng iba pang flight attendants. Ramdam ko ang tingin nila sa akin—may halong pag-aalala, may halong awa, at may halong takot. Alam nilang may hindi magandang mangyayari sa akin.

"Chas, okay ka lang ba?" mahina pero nag-aalalang tanong ni Lianne, isa sa mga kasamahan ko.

Tumingin ako sa kanya at pilit na ngumiti, kahit pakiramdam ko'y hindi ko iyon nagawa nang maayos. "Okay lang ako," sabi ko, kahit hindi iyon totoo.

Hindi siya mukhang kumbinsido pero hindi na siya nagtanong pa. Lahat kami ay tahimik na naglakad pabalik sa crew lounge.

Sa Airline Headquarters

Pagdating namin sa crew lounge, ang iba kong kasama ay agad na pumunta sa locker area para magpalit ng damit o magpahinga bago ang kanilang susunod na flight. Pero ako? Nakatayo lang ako doon, nakatingin sa sahig, hindi alam kung anong gagawin.

Tama ang hinala ko. Ilang sandali pa lang akong nakaupo nang lumapit ang isa sa mga supervisors.

"Chasandria, ipapatawag ka ni Captain Zillman. Nasa opisina na niya siya."

Parang tinamaan ako ng malamig na hangin. Kahit alam ko nang mangyayari ito, iba pa rin ang pakiramdam nang marinig ko mismo ang kumpirmasyon.

Ramdam ko ang bigat ng bawat hakbang ko habang naglalakad ako papunta sa opisina ng kapitan. Sa bawat paglapit ko sa pinto, lalong bumibilis ang t***k ng puso ko.

Pinilit kong huminga nang malalim. Pinilit kong pakalmahin ang sarili ko. Pero paano? Paano kung hindi ko na maipagtanggol ang sarili ko?

Huminto ako sa harap ng pinto. Inayos ko ang aking uniform, pilit na tinatago ang panginginig ng aking kamay.

Kumatok ako.

"Pasok," malamig na boses ni Captain Zillman mula sa loob.

Dahan-dahan kong binuksan ang pinto.

At doon, nag-umpisa ang bangungot na tuluyang wawasak sa aking pangarap.

“Chasandria! Get in here, now!”

Ang boses ni Captain Hendrix Zillman ay umalingawngaw sa buong pasilyo ng eroplano, parang kidlat na nagwawasak sa aking katahimikan.

Napakagat ako sa aking labi at pinilit kong huminga nang malalim. Nararamdaman ko ang lamig ng pawis sa aking noo, ang aking kamay ay nangangatal. Alam kong hindi maganda ang nangyari.

Pumasok ako sa opisina ni Captain Zillman, ang aking puso ay tumitibok nang mabilis. Hindi ko alam kung bakit ako na kung bakit ako na-summon. Hindi ba't maayos ang flight ko? Hindi ba't maayos ang ginawa kong pag-assist sa mga pasahero—

"Chasandria Paclita!"

Bumalik ako sa reyalidad ng aking pangalan. Si Captain Zillman ay nakaupo sa kanyang swivel chair, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa galit.

“I told you to be careful! I told you to always follow procedure! Why did you let that happen? You let my flight be delayed for almost an hour! Did you not learn anything from your training? You incompetent–!”

Hindi ko na napigilan ang aking sarili. “Captain, I’m sorry. I didn’t know—!”

“Don’t give me that! You should know! I’ve been clear! You failed me! You failed this entire team! What happened to the trained, professional flight attendant that I thought you were?”

“Captain, I really apologize. I’m sorry for the delay. I’m sorry for the chaos,” bulong ko, ang aking boses bahagyang nanginginig.

“Don’t give me that empty apology! This is a serious matter! You know what this means to my record! You know what happens to a pilot with a delayed flight!"

"Captain, I—!”

"Shut up!” Si Captain Zillman ay tumayo. His face was red with anger. "I don’t want to hear anything else from you. You are fired! You are released from this airline immediately. Get out of my sight. Do you understand?”

Ang aking mga kamay ay nanginig. The weight of his words hit me like a punch to the gut. I felt my body trembling. I couldn't speak. I couldn't believe it. My dream job. The job that I'd worked so hard for. It was gone in an instant.

"Get out! Go!!"

A b a n g a n...

Ano na kaya ang mangyayari kay Chasandria kung tatanggalan siya ng trabaho? Paano na ang gastusin sa hospital para sa kaniyang ama? Comment lang po sa comment section!!!