Ang Eroplanong Papel [BAOG COLLABORATION #8]

Dos

WARNING CONTENT AHEAD!!

Bago ka po maglalatuloy sa chapter na ito, siguraduhing masisikmura mo ang lahat ng nilalan nito. Gumawa po ako ng waning upang maiwasan ang hindi pagkakaunawaan at may awareness po ang magbabasa sa pinapaloob ng chapter.

1. Maari po itong magdala ng stress.

Kung kaya sa mga over acting diyan, huwag mo na po ituloy kung hindi mo kaya. Thankiss

Dos: Katapusan na nga ba niya?

“Get out! Go!”

I stood there, frozen in fear. Tears welled up in my eyes. All I could do was nod and slowly walk out of his office.

I could hear his voice following me, his words sharp as a knife. "You are nothing but a burden! A liability! You should be ashamed of yourself!"

Nanginginig ang mga kamay ko habang naglalakad ako palabas ng opisina ni Captain Zillman. Ang mga salitang sinabi niya ay paulit-ulit na tumutunog sa aking tainga, parang sirang plaka na ayaw tumigil. "Incompetent... liability... burden..."

Tumingin ako sa paligid. Nakita ko ang mga kapwa ko flight attendant, nakatingin sa akin na parang ako’y isang nilalang mula sa ibang planeta. Ang kanilang mga mukha ay puno ng awa, ng simpatya, ng panghuhusga.

"Kawawa naman si Chas," bulong ng isa, ang kanyang boses ay halos hindi marinig. "Hindi naman siya masama magtrabaho."

“Eh, ano pa nga ba ang magagawa niya? Ang harsh ni Captain Zillman. Wala namang makaka-survive sa kanya,” sagot ng isa pang flight attendant.

"Sana hindi siya nahulog sa mas masamang trabaho dahil dito," sabi ng isa pa, ang kanyang mga mata ay sumisigaw ng simpatya.

Parang kutsilyo na tumusok sa aking puso ang kanilang mga salita. Pero ang mas masakit ay ang pag-alam na tama sila.

"Napaka-insensitive niya. Walang pag-unawa. Sayang naman ang career ni Chas," dagdag ng isa.

Ang kanilang mga salita ay parang mga patak ng ulan sa isang araw ng tag-ulan, patuloy lang na bumabagsak sa aking kaluluwa.

Napahawak ako sa aking dibdib. Hindi ko alam kung ano ang mas nakakasakit: ang mga salita ni Captain Zillman, o ang pag-aalala ng mga kaibigan ko na para bang ako’y isang nasirang laruan, nasira at hindi na maayos.

Naikuyom ko ang aking mga palad. I need to be strong. I have to be strong. Ang pagkawala ng trabaho ay isang malaking pagsubok, pero hindi ito ang katapusan ng mundo.

Humugot ako ng malalim na hininga, tumingala, at sinubukan kong ngumiti para mapatahan ang mga nasa paligid ko.

"Okay lang ako," sabi ko, ang aking boses ay nanginginig pa rin. "Salamat sa inyo."

"Kung may kailangan ka, huwag kang mahiyang magtext, Chas," sabi ng isa.

Tumango ako, habang nararamdaman kong ang aking mga mata ay nagluluha. I tried to smile again, pero lahat ng nakita ko ay ang kanilang mga matang puno ng awa.

Nagsimula ako mag-impake ng mga gamit ko: ang aking uniform, ang aking mga identipikasyon cards, ang mga litrato ng aking ama, ang mga gamit ko. Samantalang ginagawa ko ito, naririnig ko pa rin ang malalakas na mga salita ni Captain Zillman.

"Incompetent... liability... burden..."

Ang bawat salita ay parang basag na salamin na tumatama sa aking puso.

I just want to disappear, to go away. But where would I go? What would I do? How could I ever face the world again after this?

I felt a tear roll down my cheek. Wiping it quickly, I looked at my reflections in the mirror. I could see that the flight attendant, the girl with the bright smile, the girl with the passion for flight, was gone.

And in her place, was a woman who was broken, lost, and alone.

Nakaupo ako sa isang sulok ng crew locker room, hindi pa rin makapaniwala sa nangyari. Ang buong katawan ko ay parang wala sa sarili—parang hindi akin. Nanginginig ang kamay kong inaabot ang mga gamit ko, isa-isang inilalagay sa bag ko. Ang unipormeng dati kong ipinagmamalaki, ngayo’y tinutupi ko na nang may panghihinayang. Parang isang bahagi ng buhay ko ang kusang binabawi sa akin.

Isa-isang nalalaglag ang luha ko habang dinudukot ko ang ilang personal na gamit sa locker—ang lumang litrato namin ng tatay ko, ang rosaryong ibinigay niya noong una akong natanggap sa airline, at ang ID ko na ilang taon kong ipinaglaban makuha. Lahat ng ito, ngayon ay isa na lang alaala.

Biglang nag-vibrate ang cellphone ko sa ibabaw ng bench. Napakunot ang noo ko. Sino pa ba ang tatawag sa akin sa ganitong oras?

Nanginginig ang kamay kong kinuha ang telepono. Nang makita ko ang pangalan sa screen, agad akong kinabahan. **Dr. Ramirez**—ang doktor ng tatay ko.

Dali-dali kong sinagot ang tawag.

"Hello, doc?" mahina kong sabi, pilit na pinapakalma ang sarili kong puso na tila gusto nang lumabas sa dibdib ko.

"Good evening, Ms. Paclita," sagot ng doktor sa kabilang linya, ang boses niya ay seryoso at may halong pag-aalala. "Pasensya na kung gabi na ako tumawag, pero kailangan ko kayong i-update tungkol sa lagay ng ama ninyo."

Muli kong hinigpitan ang hawak sa cellphone. "Ano pong nangyari? Kumusta po siya?"

Narinig ko ang pagbuntong-hininga ng doktor bago siya nagsalita. "Hindi po maganda ang lagay ng ama mo, ma’am. Lumalala na po ang kondisyon niya, at kailangan na natin siyang operahan sa lalong madaling panahon. Kung hindi, baka hindi na natin maagapan."

Pakiramdam ko’y naubusan ako ng hangin. Para akong sinampal ng malamig na realidad.

"G-gaano po kabilis, Doc?" pautal kong tanong.

"Kung maaari sana, sa loob ng linggong ito. Kailangan na po talaga," sagot niya, ang boses niya'y puno ng pagkaapurado.

Napapikit ako nang mariin. "Magkano po?"

Muling natahimik ang kabilang linya, bago muling nagsalita ang doktor.

"375,000 pesos po ang kabuuan ng gastos para sa operasyon, gamot, at hospital fees."

Parang biglang bumagsak ang langit sa akin. Napakapit ako sa gilid ng bench, habang ang paningin ko ay nag-umpisang lumabo dahil sa mga luhang hindi ko na mapigilan.

Tatlong daan at pitumpu't limang libo? Saang impyerno ako makakakuha ng ganoong kalaking halaga—lalo na ngayon, na kakapatalsik ko lang sa trabaho?

Hindi ko alam kung paano ko nasabi ang mga sumunod kong salita. "S-sige po, Doc. Gagawa po ako ng paraan."

Narinig ko ang bahagyang pag-alo ng doktor sa akin. "Pasensya na po, alam kong mahirap ito para sa inyo. Pero kakayanin natin ito, ma'am. Huwag kayong mawawalan ng pag-asa."

Tumango ako kahit alam kong hindi niya nakikita. "Salamat po, Doc."

Pagkababa ko ng telepono, tuluyan nang bumigay ang emosyon ko. Napayuko ako, pinigilan ang hikbi na gustong kumawala sa lalamunan ko.

Paano? PAANO?!

Wala na akong trabaho. Wala na akong sahod. Wala akong malaking ipon. At ang tatay ko—**ang tanging pamilya ko**—ay nasa bingit ng kamatayan.

Napakuyom ako ng kamao habang ang luha ko’y walang tigil na bumagsak sa aking mga palad.

"Hindi pwede… Hindi ako pwedeng sumuko…" mahina kong bulong sa sarili ko.

Pero paano ako lalaban kung wala na akong laban?

Pagkatapos kong kunin ang huling gamit ko mula sa locker, huling sulyap ang ibinigay ko sa lugar na minsan kong tinawag na pangalawang tahanan. Dito ako nangarap. Dito ako bumuo ng sarili kong pangalan. Pero ngayon, ito na rin ang lugar na tuluyang nagpatalsik sa akin.

Sa bawat hakbang palayo, pakiramdam ko ay may tinanggal na parte ng pagkatao ko. Isang pangarap ang nasira. Isang pagkakataon ang nawala. Pero hindi pa tapos ang laban.

A b a n g a n....

Nakakaawa naman ang sinapit ni Chasandria, eh ikaw naranasan mo na rin ba mapaalis sa sarili mong pinagtatrabahuan? Kamusta ka naman? Anong feeling? Comment lang aa comment section!!!

Note: Huwag magtataka kung may binago, may ineedit lang si author. Sana lang po ay wala akong marinig sa issue or baho galing sa inyo, may binabago lang po talaga ako, sana maintindihan niyo!! Salamat!! Kasi lahat naman talaga nagkakamali at kailangang baguhin. Nobody's perfect ika nga kaya yun lang HAHAHA