The Hopeless love

Pain

Chapter 23

Pain is the part of human being, problem is a twin of a human days. Heartache is a single drops of glass that stabbing your heart. Tear's is a matter of happiness, joy or sadness. Love, is a matter of a beat, feeling and emotion.

It's August 26, at andito ako sa restu kong saan kami kumain nina kuya Joseph at kuya Edward noon. Andito ako para makipag meet sa kanila for the last time. Magpapaalam lang ako sa kanila.

Naka order na rin ako for them, alam ko kasing gustong gusto nila ito, for the last time gusto kong makita ang ngiti sa kanilang labi habang kinain ang ganitong ulam, ganon padin ang inorder ko simula nang napadpad kami dito.

Minutes had passed, nakita ko'na silang pumanaog ng taxi, at pumasok sa loob. Kumaway agad ako sa kanila.

"Gigi!" Bungad ni kuya Edward pagkakita niya sa akin. He hug me tightly and I respond his hug too.

"Bunso" Ani ni kuya Joseph at yumakap sa akin.

"Daming pagkain ah! Anong meron Gigi?" Takam na tanong ni Edward habang nakatanaw sa pagkaing nakahalera sa mesa.

"Umupo muna kayo! Para kayong iwan jan!" Natatawa kong sambit. Nakatayo lang kasi sila habang natatakam sa pagkaing nakalapag sa mesa.

"Excited lang kasi Gigi!" Tuwang sambit ni Kuya Edward habang nilantakan ang paporito niyang lobster.

"Ba't ka nag anyayang magkita Gigi?" Kuya Joseph asked habang nagsimulang kumain.

"Gusto ko 'lang kuya, miss ko kayo eh!"

"Ikaw talaga!" Sambit ni kuya habang ginulo ang buhok ko.

Ma-miss ko ito kuya

Tiningnan ko sila habang abala sa pagkain. Napangiti nalang ako, dahil punong puno ang bunganga nila. Kahit puno, hala subo pa din. Siguro, Mamaya ko na lang sasabihin sa kanila kung ano ang dahilam para naman magana pa ang kanilang pagkain.

"So Gigi, bat ka kasi nag anyaya?" Tanong muli ni kuya Edward, this time kinain na niya ang halo halo niya.

Kaya wala na akong choice kundi isabi sa kanila. Uminom muna ako ng tubig, huminga ng malalim bago tiningan sila isa-isa.

"Im leaving!" Deretsya kong sagot.

"Huh?" Gulat nila, nabulunan pa si kuya Joseph sa kanyang kinain na cake at si Kuya Edward naman muntik ng ma spray sa akin ang kinain niyang halo-halo.

"Im leaving" Muli kong saad. Kita kong lumongkot ang kanilang mukha.

"San naman bunso? Ito ba ang dahilan bat ka nag-anyaya?" Tumango naman ako sa tanong.

"Sa US" Iksi kong sagot. Napasinghap pa silang dalawa, this time nawalan na sila ng gana sa pagkain.

"Ang layo naman non Gigi, di mo na kami malilibri niyan-aray bat ba Joseph, nambabatok ka eh!"

"Seryosong usapan ito Edward!" Pangangaral ni kuya Joseph, napa pout na lang si kuya Edward habang hinimas ang ulong binatukan.

"Kailan?" Tanong muli ni kuya Joseph. Ramdam kong nag-alala siya at nalungkot, pero hindi niya iyon pinakita.

"Tomorrow!" Sagot ko.

He breath deeply

"Ingat ka don ah! Syaka VC nalang tayo!Hintayin mo kami ihatid ka namin sa airport" Dagdag niya. Pilit niyang ipasaya ang nagyari pero di parin maiwaglit ang katotohanang malungkot silang dalawa.

"Sege and I'll try kuya" Ngiti kong saad.

Susubukan ko, kung kaya ko, if sa araw na iyon may hininga pa ako.

I smiled widely to them, pero di parin mawala ang katotohanang nasasaktan ako, nalulungkot at nagtitiis sa sakit.

Nagpatuloy sila sa pagkain na walang salita. Katahimikan ang siyang bumabalot sa aming tatlo.

"Mauna na kami Bunso. Basta ingat ka don!" Ani ni kuya Joseph, but this time may luhang pumatak sa kanyang mga mata, dali dali naman niyang pinunasan iyon.

"Ma-miss kita Gigi! Daya mo ah!" Sambit naman ni kuya Edward habang umiyak, naiyak nadin ako, kaya dali-dali ko silang niyakap sa huling pagkakataon.

Mami-miss ko ang yakap na ito. Mami-miss ko kayo mga kuya ko!

"Tama na nga ito! Para tayong mga bakla!" Natatawang sambit ni kuya Joseph, kaya natawa nadin kami ni kuya Edward.

"Basta, update ka sa amim, ah!" Paalala niya muli. Tumango lang ako at ngumiti.

"Salamat mga kuya! Salamat sa mga araw at buwan" Sambit ko habang naninikip ang aking dibdib. Gustong kumawala niyon at gustong bumagsak ang aking luha, but not now! Ayaw kong makita nilang malungkot ako.

"Paalam mga kuya! Hanggang sa muli nating pagkikita!" Huli kong banggit, bago sila umalis.

Doon na bumagsak ang aking luha na kanina pa namumuo.

"Sa,sa-sa huli nating pagkikita, sa su-sunod nating buhay" Sambit ko habang humikbi.

"Salamat mga kuya! Paalam!"

*----*

"Oh Ms. Suarez napaaga ka!Hindi pa ngayon ang schedule mo?" Bungad na tanong ng Doctor sa akin. Ngumiti lang ako sa kanya at umupo sa upuang katapat sa mesa niya.

Bahagya pa siyang nagulat ng iabot ko sa kanya ang brown envelop kong saan nakapaluob niyon ang medical result ko.

"Bat mo binalik sa akin ito Ms. Suarez, sa iyo ito!" Naguguluhang sambit ng Doctor. Ngumiti lang ako sa kanya.

"Ikaw nalang ang magtago niyan Doc. Taggap ko na ang condition ko. Sana wala kang pagsabihan tungkol sa akin. Im accept the fact na yan nalang ang nalalabing buhay ko" Nakangiti kong saad sa kanya. Tiningnan ako ng Doctor ng mabuti, he look confuse.

" Wag kang mag-alala Doc! Di po ako magsisi sa maaaring mangyari! Kaya chill lang" Natatawang kong saad. Ang seryuso kasi ng Doctor,eh.

He breath deeply at bumaling sa'kin.

"Okay! If that you want, wala na akong magagawa pa sa desisyon mo. Ramdam ko namang ayaw mong ipaalam sa mga magulang mo. Kunti lang ang mga taong tanggap ang condition nila at nagpapatawa pa, at isa ka sa mga iyon Ms. Suarez. But I can't promise it to you, na di ko ito maisabi sa magulang mo even your lola, pag magkita kami" Paliwanag niya. Kilala kasi ni Doc ang magulang ko even my lola ay kilala niya. Siya kasi ang private Doctor namin.

"Cege po Doc, Salamat po!"

"Walang ano man Ms. Suarez"

Huling salita, bago ako lumabas sa opisina niya.

Lumabas na agad ako sa hospital at dumiritso sa motor ko kong saan ito nakaparada. Dali dali akong umangkas at nilarga iyon.

Gusto ko munang magsaya, gusto ko munang ipasyal ang sarili ko sa huling pagkakataon.

Kaya napagisipan kong pumunta sa mall para magsaya. Wala akong ginawa kundi mag-aliwaliw sa loob ng mall. Naglaro sa mga arcade kahit na di ako mahilig sa mga ganon. For my 17 year existence I never experience like this. Never experience na may taong nagdala sa'kin to play here in a Mall. Im loner I guess or maybe, I'm born to be alone. Masaya naman pala maglaro, pero di ko parin maiwasang malungkot, because Im here alone to make my life happy for one last time, ownself, do things to make herself happy and do a geniun smile, and that's me. Gizia Gilla Suarez the loner.

Tapos ng game, umalis na ako don, nagutom kasi ako. Kaya naisipan kong dito nalang kumain sa loob, my restu naman kasi dito. Two choices, Jollibee or restu. Kaya sa Jollibee na lang, kailangan ko pang bumababa mula sa 4th floor to first floor, andon kasi ang Jollibee.

Nag order ako kaagad pagkarating ko, binayaran ko iyon at naghanap ng upuan. Umupo ako sa isahang upuan na may kunting wall iyon. After a minute, dumating iyon kaagad sa table ko. I do thanks and smile for the crew na naghatid sa food. He smile too.

I start eating habang di nag-atubiling tumingin sa taong dumating. They sitted on my back. I sence na tatlo sila. They busy talking and laughing. And it's familiar to me.

"Be serious pare. Do you love her already?" Someone asked.

"Gago Niko! Ba't mo pa tinanong, halata naman diba!" I was stunned. Tama nga ang hinala ko'na pamilyar ang mga boses nila. It's Bryan interrupted to his twin brother Niko.

" Ikaw kambal, you said that while in on Radlegh birthday, those dare, you must kiss the person that especial to you. And I really shock that you are diffenitely kiss that girl name Gigi" Bryan added.

Yah I remember those things, that Niko kiss on my check.

"Haha, and naniwala naman kayo! Ginawa ko lang iyon to piss, this Rejgid, syaka ayaw kong mabugbog" Tawang sagot ni Niko. So they play me, ginawa niya akong tanga.

"Gago ka Niko. You play her lang pala. Gigi is good. Alam mo that night, humiling sa akin ng favor to dance Jian. Your sister Rejgid, I have no choice to accept it!" Bryan said.

Napabuntong hininga ako sa aking narinig.

"Ba't everybody shock bat siya nawala pagkabukas!" Niko added.

Silence enveloped around them. Yah! I lost that night, as I said I left that night by the use of a salbabida without making a noise.

"Back to you pare Rejgid. I saw you kissing Gigi that night. Kaya I made a conclusion that, two of you are dating! The way you care for her. But the things that make me shock nong nawala siya pagkabukas. Tell us pare something happened?" I heared Niko asked. Kaya nagulat ako, dahil sa aking narinig, na, nakita niya kaming naghalikan that night.

"Wait? You kiss? How? Bat mo nakita Niko? May next paba non?" Bryan asked too.

"Loko ka Bryan, syempre hindi. When I saw them agad na akong umalis, ayaw kong makaisturbo. Tingin ko kasi inlove na inlove sila sa isat isa!" Niko teased.

"Tell us pareng Rejgid, siya naba? I know kasi kung sino ang gusto mo. We all know that?" Bryan interrogate.

"All of you know who is the person I love!" Rejgid replied. I was waiting his answer. I know for the first beginning that he inlove ate. Did I ready for this?

"Alam naman namin iyon Rejgid, but the point is, why are you keeping Gigi? She's a girl man, she deserve a man that makes her happy!" Niko said.

"I do that things, to made her far from Radlegh!"

"Why?"

"Ayaw kong masaktan siya pare. I love Rosan ayaw kong makita siyang nasasaktan because of her. He love Radlegh my cousin, wala akong ibang magawa kundi gawin iyon!"

Niko and Bryan breath in disbelief of what they heared from Rejgid. I breath deeply too, I can't stop my tears flowing

"About kiss, what the mean of that pare?" Niko asked.

"It's nothing, I-I just use her to satisfy my need as a man, man!"

My tears flowing when I heared his words. He-he just use me, he kiss me for his need as a man? Ang sakit, hindi ko i-nespek iyon. He want me to stay away from Radlegh for ate, he want to protect her to be hurt, and-and he kiss me for reason of satisfaction. What else? Kill? Killing my hearts from the truth.

"Hindi iyan tama pare. Gigi is not a thing to use for. And-and I don't believe you, iba ang sinasabi ng mata mo sa lumalabas sa bibig mo" Niko explained.

Without a words, lumabas ako sa loob without even look my food behind, hindi ko pa iyon naubos, at kunti palang ang nakain ko. It's damn hurt! Shits lang!

Binuhay lang ako sa mundo to be use, to be played, what else? Ano pa? Lubos lubusin niyo na sana para wala na! Shits lang! Akala ko okay na ako, na, na tanggap ko'na ang katotohanang sinilang ako sa mundo para mag-isa. Para umiyak at lokohin.

"Sorry" The words that I say when I bump someone, without looking who it is.

"Bes Gigi?" I stop when I heared it.

"Gigi, O my God! Ikaw nga" Its Jian behind me. Bombshell pastening on her face, nang nakita niya ang luha sa aking mga mata. Without a words I hug her. She feel stiff because of my hug.

"Any problem? Ba't ka umiyak?" Tanong niya. Minute pass, lumayo ako mula sa yakap sa kanya at pinahaid ang luha sa aking mga mata. And smile to her.

"Its nothing Jian. Napuwing kasi ako! Nagmamadali, kaya di sinadayang nabangga kita" I lied. Kita kong di siya naniniwala sa mga sinasabi ko. Look Gigi, its a Mall!

"Sure? Ganun ba ang napuwing? ang lakas ng luhang tumulo,ah!" Naguguluhan niyang tanong. Kaya tumawa nalang ako para mawala ang doubt niya, kumunot naman ang noo niya dahil sa tawa ko.

"Look Jian, Im okay! Wag ka nang mag-alala sa'kin" I traced, while I place my hands on her shoulder. "Sino ang kasama mo dito?" I asked to her.

"Them, Kuya Radlegh and Rosan that b***h, nasa 3rd floor silang dalawa.And those 3 idiots! Nakita mo ba?" She asked. I don't know kong sasabihin ko ba sa kanya.

"Maybe there" Turo ko sa kanya kung saan ang pintuan ng Jollibee sa Mall.

"Sure?"

"Maybe! May nakita kasi akong tatlong lalaking pumasok jan kanina" I answered.

"Talaga?" Gulat niyang sambit "Tara, puntahan natin!" Excited niyang sambit habang hinila ako. But I refuse.

"Sorry! I have an urgent. Sorry Jian" Without another words, iniwan ko siya. Tinawag pa niya ako pero di na ako nag atubiling lumingon pa.

Ayaw ko nang lumingon pa, ayaw ko na kasing madagdagan pa ang sakit ng puso ko pagnakita ko siya.