Miran, içimde bir dağ gibi hareketsiz dururken gözlerimi acıyla tavana diktim. O ilk darbenin yarattığı sızı, sanki damarlarımda akan kanı dondurmuştu. Bileklerimdeki kemer her çırpınışımda etimi biraz daha dağlıyordu ama asıl yıkımı ruhumda yaşıyordum. Miran, alnını alnıma dayadı; nefesi yüzümü kavuruyordu. Ter damlaları şakağımdan aşağı, yastığa süzülen gözyaşlarıma karıştı.
"Nefes al," dedi Miran, sesi bir fısıltıdan çok bir emir gibiydi. "Daha yeni başlıyoruz Elif. Bu gece bitmeyecek, bu acı dinmeyecek."
O an durmadı. İçimdeki o dayanılmaz doluluk henüz yerini bir uyuşmaya bile bırakmamışken, Miran ağır ağır ama her defasında en derine ulaşacak şekilde hareket etmeye başladı. Her gidişinde benden bir parçayı koparıp götürüyor, her dönüşünde ise ruhuma kendi mührünü basıyordu. Vücud
