OBSESSION WITH MY BOSS

CHAPTER 1 — The New Girl Grabe ang init sa Makati kahit alas-singko pa lang ng umaga. Ramdam ko ang init kahit nasa loob pa ako ng jeep. Tumingin ako sa labas — ang mga gusali ay nagliliwanag, ang mga ilaw ay unti-unting namamatay, at dami na ng tao sa kalsada, lahat nagmamadali, lahat may pupuntahan. Huminga ako nang malalim at hinawakan ang hawakan ng bag ko. Nandito na ako. Pagkatapos ng mahabang paghihintay, pagkatapos ng maraming pagtanggi, nandito na ako sa tapat ng Reyes Corporation. Inayos ko ang suot ko — puting blusa na pinlantsa ko nang tatlong beses kagabi, itim na palda na maayos ang haba, at sapatos na hindi bago pero nilinis ko nang maigi. Hindi ako naririto para magpasikat. Naririto ako para patunayan na karapat-dapat ako. Ang pamilya ko ay hindi mayaman. Ang kinikita namin sa araw-araw ay sapat lang, at ang pag-aaral ko ay pinaghirapan ng buong pamilya. Kaya ang pagkakataong ito — hindi lang para sa akin. Para ito sa kanila. Bumaba ako sa tapat ng gusali. Tumingala ako apatnapung palapag ang taas, makinis ang salamin, at sa itaas, tila nakasulat ang pangalang Reyes sa bawat sulok. Parang inaabot nito ang langit. Nanginginig ang tuhod ko nang humakbang ako papasok. Ang lamig sa loob — parang ibang mundo. Ang sahig ay makintab at nakikita mo ang sarili mo sa bawat hakbang. Ang mga tao ay naglalakad nang mabilis, nakatingin sa relo, may hawak na mga folder, mukhang alam nila ang bawat susunod na gagawin. Ako? Parang bata na naliligaw sa malaking palengke. Pero hindi ako pwedeng umatras. Kaya huminga ako nang malalim, itinuwid ang likod, at lumapit sa reception desk. Lia: “Magandang umaga po. Lia Santos po. Report kay Mr. Alexander Reyes.” Receptionist: “Ikaw na ‘yung bago? Buti dumating ka na agad. Sabi ko naman sa sarili ko, baka hindi ka na tutuloy.” Lia: “Bakit naman po?” Receptionist: “Wala naman. Sabi lang, walang nagtatagal kay Sir Alexander ng higit sa tatlong buwan. Lima na ang umalis bago ka dumating. Ang iba ay tumagal lang ng dalawang linggo. Ang iba, isang araw lang.” Lia: “Napakahirap po ba siyang pakisamahan?” Receptionist: “Hindi naman masama ang ugali niya. Sadyang… walang makapasok sa mundo niya. Lahat ng lumalapit, itinataboy niya. Kaya walang nananatili.” Lia: “Sige po. Salamat po sa pagsasabi.” Receptionist: “Pinakamataas na palapag. Hinihintay ka na. Good luck, Lia.” Sumakay ako sa elevator. Habang umaakyat, nakita ko ang pagtaas ng numero — 5, 10, 20, 30… palayo nang palayo sa lupa, palapit nang palapit sa kung saan siya naroon. Hinawakan ko ang dibdib ko — parang sasabog na ang puso ko. Si Alexander Reyes. Kilala ko ang pangalang iyon — isa sa pinakabatang CEO sa bansa, nagtapos sa ibang bansa, bumalik at ginawang isa sa pinakamalakas na kumpanya ang kumpanyang minana niya. Matalino, sinasabing susunod na pinakamayaman, pero walang sinuman ang nakakita sa kanya na tunay na masaya. Walang kaibigang kilala ng publiko, walang karelasyon, laging nag-iisa sa mga larawan. Bumukas ang pinto. Tahimik ang paligid. Sa dulo, may malaking pinto na nakasulat ang ALEXANDER REYES • CEO. Nakatayo sa tapat ang kanyang sekretarya. Secretary: “Lia Santos? Dalawang minuto kang late. Pumasok ka na.” Itinulak ko ang pinto. Malawak ang opisina — pader na salamin ang buong harapan, nakikita ang buong lungsod sa ibaba. Sa gitna — siya. Nakatayo sa tapat ng bintana, nakatalikod. Matangkad, nakasuot ng puting kamisadentro, maayos ang lahat. Dahan-dahan siyang lumingon. Tumigil ang paghinga ko. Mas totoo siya kaysa sa larawan — malalim ang mga mata, matalas, parang nakikita niya ang bawat lihim ko. Walang ngiti, walang pagbati. Lia: “Magandang umaga po, Sir.” Tinitigan niya ako nang matagal — hindi galit, hindi rin masaya. Sinusuri ako mula ulo hanggang paa. Alexander: “Alam mo ba kung bakit walang nananatili sa akin, Ms. Santos?” Lia: “Hindi po. Pero handa po akong matuto.” Bahagyang gumalaw ang gilid ng labi niya — hindi ngiti, pagkilala lang. Alexander: “Simulan mo ngayon. Huwag mahuhuli. Huwag magkakamali. At huwag magpanggap na ibang tao para lang magustuhan kita. Ayoko ng nagtatago.” Lia: “Opo. Maging totoo lang po ako.” Sa mga sumunod na araw, unti-unti ko nakikilala ang tunay niyang pagkatao. Mahigpit siya — hindi pinapalampas ang pagkakamali, hindi nagbibigay ng papuri nang madali. Pero nakita ko rin ang iba — nang magkaroon ng pagkakamali ang iba, siya ang humarap sa kliyente, hindi itinapon ang kasalanan sa iba. Nang magtanong ako, sinabi niya: “Ako ang namumuno. Kung may nagkamali, kasalanan ko rin.” Madalas kaming magtagal hanggang gabi. Inihahanda ko ang kape niya — walang asukal, kaunting gatas. Madalas hindi siya agad magpasalamat, pero titingin siya sa akin bago uminom. Isang gabi, nagtanong siya: Alexander: “Bakit hindi ka pa umuuwi?” Lia: “Gusto ko pong siguraduhin na maayos ang lahat bago ang bukas.” Alexander: “Iba ka sa kanila. Ang iba nagtatrabaho para sa suweldo. Ikaw… parang may malasakit.” Lia: “Ginagawa ko lang po ang tungkulin ko nang maayos.” Alexander: “Bakit ka hindi natatakot sa akin?” Lia: “Iginagalang ko po kayo. Iba po ang takot sa paggalang.” Mula noon, nagbago ang lahat. Tinanong niya kung kumain na ako, kung paano ang biyahe, kung may pamilya akong naghihintay. At naaalala niya ang bawat sagot. Alam ko na — hindi lang interes ang nararamdaman niya. At hindi lang paghanga ang nararamdaman ko.