Pagpasok ko sa pinto, nandoon si Kael. Nakaupo sa couch, naka-black hoodie, tila kanina pa ako hinihintay. Biglang napatayo siya nang makita akong nakatayo sa harap ng pinto, may dalang iPad at basang buhok.
“Saphira!” agad siyang lumapit. “Bakit ka umalis? Anong nangyari sa’yo? Basang-basa ka—san ka galing?”
Hindi ako sumagot. Hindi ko siya tiningnan. Diretso lang ako sa kwarto, mabigat ang hakbang.
“Saph, teka—” hawak niya ang braso ko pero marahan kong inalis ang kamay niya.
“Pagod ako,” mahinang sagot ko. “Gusto ko lang magpahinga.”
Kita ko sa mukha niya ang pagtataka. Wala siyang ideya. Wala siyang alam. At sa isang banda, mas masakit ‘yon.
Pagkapasok ko sa kwarto, agad kong isinara ang pinto. Hindi ko siya binigyan ng pagkakataong sumunod o magpaliwanag—dahil para saan pa?
Nah
