Gabi na. Tahimik ang bahay gaya ng dati. Pero sa loob ko, hindi ko na kayang makitulog sa katahimikang ito. Hindi ko na kayang lunukin ang mga tanong na araw-araw kong inuungot sa sarili. Mahal ba niya ako? O isa lang ba talaga akong pagkakamali na sinusubukan niyang pagtakpan?
Hindi ko na kayang mahulog sa mga tingin niya na walang laman. Sa mga haplos niya na may distansya. Sa mga salitang hindi kailanman sinambit.
Tumayo ako mula sa kama, at kahit nanginginig ang tuhod ko, pinilit kong ayusin ang sarili. Ayokong makita niya akong marupok. Hindi ngayong gabi.
Paglabas ko ng kwarto, nadatnan ko siyang nanonood sa sala. Nakatulala lang sa TV na hindi naman yata talaga niya pinapansin. Kasama niya ang katahimikan—at alam kong sanay na siyang doon nagtatago.
Pero hindi na ako pwedeng man
