Tatlong linggo na ang lumipas mula nang umuwi kami sa unit.
At ngayong araw… sa wakas, may dumalaw sa akin.
“Bes!” sigaw ni Natty nang pagbuksan ko ng pinto. Bitbit niya ang isang brown paper bag at may dala pang yakap na matagal naming hindi naibigay sa isa’t isa.
“Pasok ka,” pilit kong ngiti habang pinagbubuksan siya.
Napatingin siya sa paligid, sa maayos na sala, sa crib ni Khaira, at sa katahimikan ng unit. “Tahimik dito. Parang simbahan.”
“Mas tahimik pa,” sagot ko. Hinawi ko ang buhok mula sa mukha ko. Halatang puyat. Halatang pagod.
Umupo kami sa dining at nilabas niya ang mga dala—lech flan, soft drinks, nachos.
“Pasensya ka na, binili ko lang ‘to sa labas. Sabi kasi ni Manang Belle paborito mo raw ‘tong lech flan na ‘to.”
Ngumiti ako. Kaunti lang.
Pag-upo niya, hindi na s
