MACKENZIE'S POV:
TULALA akong nakamata sa malayo. Mataas na ang sikat ng araw sa labas. Pero nandidito pa rin ako sa tapat ng bintana. Nakasalampak sa sahig na nakatulala. Kaninang madilim pa nakaalis si Nolan ng hacienda. Pero may parte pa rin sa puso ko ang umaasa. Umaasa ako bumalik na ito. Papasok siya ng silid at lalambingin ako.
Umaasa pa rin ako na hindi siya seryoso sa pag-alis niya. Mapapalagpas ko pa na inilihim niya sa aking nakakaalala na siya. Na maniniwala akong wala siyang kinalaman sa nangyari dito sa mansion kaninang madaling araw na may nagtangka sa akin. Kahit magmumukha na akong tanga na maniniwala pa rin sa kanya ay gagawin ko. Bumalik lang siya.
Pero inabot na ako ng tanghali sa kinauupuan. Walang Nolan ang bumalik. Sumapit ang gabi ay wala pa rin. Sa bawat pagbu
