เมื่อรักไม่เป็นอย่างฝัน

เสียงแห่งความสุขที่ได้ปลดปล่อยอารมณ์กามดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้องสี่เหลี่ยม ฝ่ามือหนารูดรึ้งความเป็นชายถี่ระรัว บนหน้าท้องที่สวยงามไร้ซึ่งส่วนเกินเต็มไปด้วยน้ำกามสีขาวขุ่น เวทิตนั่งหอบหายใจด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากศึกรักที่เพิ่งผ่านพ้นไป และไม่ต่างอะไรกับคนที่นอนอยู่ที่ใต้ร่างของเขา เอวารินก็หมดเรี่ยวหมดแรงไปกับกิจกรรมบนเตียงที่เธอและเขาต่างก็หลงใหลและมีความสุขไปกับมันในทุก ๆ ครั้ง “แค่นี้ก็หมดแรงแล้วเหรอพี่เวย์ วันนี้แค่สองรอบเองนะ” มือเล็กเอื้อมหยิบกระดาษทิชชูที่หัวเตียงมาซับทำความสะอาดน้ำข้นเหนียวที่เปรอะเปื้อนอยู่บนหน้าท้องของตัวเอง “วันนี้พี่เพลีย พอแค่นี้ดีกว่า เอวาโกรธพี่หรือเปล่า” เวทิตก้มลงจุมพิตที่ริมฝีปากเล็กอย่างเอาใจ “พี่เวย์เห็นวาเป็นคนยังไงเนี่ย วากลับบ้านดีกว่า เดี๋ยวจะมืดเอาเสียก่อน” เอวารินย่นจมูกใส่เขาก่อนจะดันกายหนาให้ออกห่าง หญิงสาวลุกจากเตียงนอนแล้วคว้าเอาอาภรณ์ที่หล่นเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นขึ้นมากอดไว้ ร่างงามระหงที่เปลือยเปล่าเยื้องย่างไปที่ห้องน้ำเพื่อจัดการกับร่างกายของตัวเอง สายตาคมกริบมองตามบั้นทายงามงอน “คืนนี้จะไม่นอนค้างด้วยกันเหรอเอวา” เอวารินหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องน้ำ ก่อนจะหันมาตอบคำถามของชายคนรัก “ไม่ดีกว่าค่ะ วาไม่ได้กลับบ้านมาสามวันแล้ว อยากกลับไปอยู่กับแม่บ้างน่ะค่ะ” เวทิตพยักหน้าให้กับหญิงสาว แล้วปล่อยให้เจ้าตัวได้ทำธุระส่วนตัว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วคว้าเอากางเกงขาสั้นเนื้อบางขึ้นมาสวมใส่ ก่อนจะเดินไปที่ระเบียงห้องเพื่อสูบเอาสารนิโคตินเข้าสู่ร่างกาย “ไงมึง เพิ่งเอาเสร็จเหรอ” เสียงจากคนที่ยืนอยู่ระเบียงห้องข้าง ๆ ทักทาย ตึกแห่งนี้คือหอพักที่ส่วนมากจะเป็นเหล่านิสิตนักศึกษาของมหาวิทยาลัยใกล้เคียงมาทำการเช่า เวทิตจุดไฟที่ปลายมวนบุหรี่ ปล่อยควันสีเทาลอยคละคลุ้งไปทั่ว ชายหนุ่มยักคิ้วให้กับเพื่อนข้างห้องที่ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทในมหาวิทยาลัยเดียวกัน “ไอ้เชี่ยโจ รู้ได้ยังไงว่ากูเพิ่งเอาเสร็จ” “โธ่ กูเห็นน้องเอวาเดินลงมาจากรถมึง หนุ่มสาวเดินขึ้นหอมาด้วยกัน มึงคงมานั่งทำรายงานกันล่ะมั้ง คนเขารู้กันทั้งมหาวิทยาลัยแล้วไอ้เวย์” เวทิตเป็นรุ่นพี่ปีสี่หน้าตาดีคนหนึ่ง มีสาว ๆ มากมายหลายคนวิ่งเข้าหาให้เจ้าตัวได้เลือกสรร และผู้หญิงคนล่าสุดที่เจ้าตัวกำลังสนิทสนมก็คือเอวารินรุ่นน้องปีหนึ่งที่หน้าตาสะสวยโดดเด่นเป็นที่หมายปองของหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ในมหาวิทยาลัย “มึงมันแจ๋วว่ะ จีบน้องเอวาได้สำเร็จ ก็อย่างว่าแหละ มึงมันทั้งหล่อแถมยังเป็นลูกชายคนเดียวของเจ้าของโรงสีอีก สวย ๆ อย่างน้องเอวาก็ต้องเลือกคนที่คู่ควรเป็นธรรมดา” นับตั้งแต่เปิดภาคเรียน เหล่ารุ่นพี่หนุ่ม ๆ หลายคนต่างก็สะดุดตากับใบหน้าสะสวยของเอวาริน หลายคนตั้งหน้าตั้งตาขายขนมจีบให้กับสาวเจ้าแต่ก็โดนปฏิเสธกลับมาทุกราย จนท้ายที่สุดก็เป็นเวทิตนั่นเองที่เอาชนะใจเอวารินจนได้ “แจ๋วอะไรของมึง ไร้สาระ เดี๋ยวกูไปส่งเอวาก่อนดีกว่า แล้วก็ว่าจะกลับมางีบสักเดี๋ยว หมดแรงไปเยอะว่ะ” รชตะเบ้ปากให้เล็กน้อยเป็นการบ่งบอกว่ามันไส้กับความโอ้อวดคุยโวของมัน เวทิตเดินเข้ามาในตัวห้องอีกครั้ง หลังจากที่เห็นว่าเอวารินสวมใส่เสื้อผ้าจนเสร็จเรียบร้อยดีแล้ว “เดี๋ยวพี่ไปส่ง” “ไม่เป็นไรค่ะ วากลับเองได้” “แน่ใจนะ” “ค่ะ นั่งรถตู้ไม่เกินยี่สิบนาทีก็ถึงบ้านวาแล้ว วากลับก่อนนะคะ” เวทิตพยักหน้าให้ เอวารินจึงเปิดประตูห้องเดินออกไป ร่างสะโอดสะองได้รูปเยื้องย่างลงมาจากหอพัก สายตาของเหล่านักศึกษาที่อยู่บริเวณนั้นต่างก็มองตามกันเป็นสายตาเดียว นักศึกษาชายต่างก็มองด้วยสายตาเสียดายที่คงไม่มีโอกาสได้ครอบครองดวงใจของหญิงสาว ส่วนนักศึกษาสาวต่างก็มองตามด้วยแววตาชื่มชมแกมอิจฉาเล็กน้อย ก็นอกจากเอวารินจะหน้าตาสะสวย เจ้าตัวยังได้ควงเวทิตซึ่งเป็นหนุ่มฮอตของมหาวิทยาลัยอีกด้วย เรียวขาขาวย่างก้าวลงมาจากรถโดยสารประจำทางเมื่อถึงจุดหมาย เอวารินย่ำเท้าไปตามตรอกซอกซอยของหมู่บ้านจัดสรรที่คาดว่าน่าจะมีอายุเกินกว่ายี่สิบปี จนมาถึงบ้านปูนชั้นเดียวที่ซึ่งเป็นที่ซุกหัวนอน “กลับมาแล้วเหรอลูก” เสียงของชายวัยกลางคนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล อีกทั้งแววตาที่เป็นประกายเมื่อได้พิศมองบุตรสาว บุตรสาวที่เป็นลูกติดของภรรยาใหม่อย่างพิลัย “ก็เห็นอยู่ว่ากลับมาแล้ว ยังจะถามอีกทำไม” น้ำเสียงแข็งขึงตอบกลับไป เอวารินรังเกียจผู้ชายตรงหน้านี้เหลือเกิน รังเกียจเสียจนไม่อยากจะเฉียดเข้าใกล้ และรังเกียจเสียจนอยากจะหลีกหนีออกไปให้พ้นจากบ้านหลังนี้ แต่ติดตรงที่มารดาผู้ให้กำเนิด...