KABANATA 23
Dalawang araw magmula noong kinuha si tatay at makulong, unti-unti na ring naghihilom ang mga natamo ko. Ang sakit sa puso ko ma’y hindi pa tuluyang hilom, nagpapasalamat naman ako at hindi ako pinabayaan nila Raine. Natulog pa si Hyacinth one time sa amin para lamang masamahan ako. I’m so grateful. Sobrang saya ko na may mga naging sandalan ako sa gitna ng pag-iisa. Kung ako lang siguro mag-isa ay mananatili pa rin ako sa dilim na aking kinasadlakan.
Paminsan-minsan pa akong tulala at naalala pa rin ang mga eksena na iyon. Parang movie na paulit-ulit na nagpe-play sa utak ko. My hands would tremble remembering that warm blood on my hands. Nagigising ako sa gitna ng gabi dahil binabangungot ako ng nangyari at ng nagawa ko. But I am thankful. That everytime I had to go through
