Devran, babasının mezarına son bir avuç toprak attığında, içinde garip bir yabancılık hissi vardı. Elindeki toprağın hışırtısı, etrafı saran sessizliği doldururken, o, bu toprağı sanki hiç tanımadığı birine atıyormuş gibi hissediyordu. Üzerine toprak attığı kişi, babası değil de bir başkasıymış gibi bir boşluk, bir duygusuzluk içindeydi. Babasının ölümü karşısında hissettiği, beklenen üzüntü veya acı değil, derin bir duyarsızlıktı.
Babasıyla olan ilişkileri hiçbir zaman kuvvetli veya sağlıklı olmamıştı. Babası, sürekli olarak onun hayatına burnunu sokan, onu döven ve diğer çocuklardan ayıran bir adamdı. Bu, Devran'ın ona olan sevgisini zamanla köreltmiş, yerini soğuk bir mesafeye bırakmıştı. Her şeyden öte, bir gün yaşadıkları şiddetli bir tartışma sonucunda babasının sebep olduğu bir kaz
