CHAPTER 2
544 Words
Lumipas ang ilang taon mula noong gabi ng pagkawala ng pamilya ni Aviya.
Para sa ibang bata, ang sakit ay lumilipas.
Pero para sa kanya, naging sandata ito.
Sa Military Specialized Academy, kung saan ang mga itinetrain ay hindi para maglingkod…
kundi para magtago sa liwanag,
pumasok si Aviya bilang pinakamahirap basahin na estudyante.
Tahimik.
Hindi palausap.
Pero kapag kumilos — parang bangis na hindi dapat nagmumula sa isang dalaga.
Training Hall
“Target practice!”
Tumayo siya sa firing lane.
Mga kaklase niya nag-aayos pa ng stance.
Siya? Hindi na kailangan.
Isang hinga.
Isang tingin.
Isang putok.
BANG.
Bullseye.
Instructor: “Again.”
Hindi nagtanong. Hindi naghintay.
BANG.
BANG.
BANG.
Lima.
Lahat sa gitna.
Parang puso ng tao na sanay nang tamaan.
May isang estudyanteng bulong sa likod:
“She’s scary…”
Hindi siya tumingin. Hindi kailangan.
Ang mga bulong? Hindi kailanman nakakasugat kung mas sugatan ang kaluluwa mo.
Close Combat
Sparring.
Kalaban niya: lalaki, dalawang taon ang tanda, mas malaki ang katawan.
“Hindi mo ‘ko kaya, princess.”
Hindi siya sumagot.
Snap. Isang hakbang.
Isang pivot.
Isang pag-ikot ng pulso.
At ang lalaki?
Nakahandusay sa sahig, hindi makainga.
Tahimik pa rin siya.
Sa Office ng General
“She's progressing faster than expected,” sabi ng isang trainer.
Ang General — Tito niya — nakatingin mula sa salamin.
Hindi siya ngumingiti, pero ramdam ang bigat ng pagmamalaking may halong guilt.
“Pain is the greatest teacher,” sagot niya.
“At siya ang estudyanteng hindi kailanman bumagsak.”
Pero sa likod ng salitang iyon…
may isa pang tinatagong katotohanan:
Inihahanda nila si Aviya para sa isang misyon.
Isang misyon na hindi niya alam —
pero may pangalan na nakaabang sa dulo:
D’Angelo.
Aviya’s Inner Voice (Silent)
Sa gabi, mag-isa sa barracks, hawak niya ang luma niyang crayon drawing: Siya. Ang nanay. Ang tatay. Ang araw.
Hindi siya umiiyak.
Hindi siya ngumingiti.
“Hindi ko kayo kakalimutan.”
Hindi iyon pangako.
Kundi panata.
At doon nagsimula ang isang bagong katawagan:
Hindi na siya Aviya, ang bata na naulila.
Sa Academy, ang tawag sa kanya ay:
Shadow Unit: Q88.
Isang pangalang hindi binabasag.
Isang pangalang walang emosyon.
Isang pangalang tatatak sa mundo.
Sa buong Academy, pangalan niya ay Shadow Unit: Q88.
Tahimik.
Mabilis.
Matalim.
At dahil sa galing niya, kinatatakutan siya ng halos lahat ng kasabayan niya.
Sa dining hall — walang gustong umupo sa tabi niya.
Sa training field — walang gustong tumapat sa kanya.
Sa dorms — pangalan lang niya ang hindi binabanggit.
Pero hindi siya lubos na nag-iisa.
May isa na nakaupo sa tabi niya palagi.
Liora Hayes.
Payat, maputla, may hawak laging laptop at headset.
Ang utak sa likod ng mga satellite map at tracking signal.
Hindi nila kailangang magtanong sa isa’t isa.
Hindi nila kailangang magpaliwanag.
Pareho silang binuo sa sakit…
pero magkaiba ang paraan ng pagbangon.
Liora: “Hindi ka nila maintindihan.”
Aviya: “Hindi nila kailangan.”
At doon, sa katahimikan ng dalawang sugatang kaluluwa,
nabuo ang iisang bagay na hinding-hindi madaling sirain:
Pagkakaibigang ginawa hindi sa tawa…
kundi sa trauma.
Sila ang magiging magkasangga sa mundong mas madilim pa sa digmaan.
At nang isara ang ilaw ng training hall o’clock na iyon, malinaw na:
Hindi tatakbo si Aviya sa dilim.
Siya ang magiging dilim.
- Writer
