Chapter 3
544 Words
“Ang Katahimikan ng Pagsasanay”**
Lumipas ang mga taon.
Ang batang umiiyak sa harap ng apoy ay unti-unting naging katahimikan na hinahasa sa dilim.
Pagdating ng high school, pinili ni Aviya Quinn ang kursong Nursing.
Hindi dahil nais niyang maging tagapaghilom ng iba…
kundi dahil kailangan niyang mabuhay.
“Kung wala kang kayang ayusin sa sarili mo, paano ka lalaban?”
Yan ang paulit-ulit na binulong ng kanyang Uncle na General, habang hinahawakan ang balikat niya.
Sa lihim na mundo ng training, hindi usapan ang pag-iyak.
Dugo lang. Pawis. Pagbangon.
Kaya natuto siyang mag-alis ng bala, magtahi ng sugat, maglagay ng tourniquet sa loob ng tatlong segundo.
Hindi iyon para maging mabait.
Iyon ay para pag dumating ang tama ng tingga, hindi siya babagsak.
Sa ospital kung saan sila nagdo-duty, doon niya nakilala si Anthony Lee, ang naging kakaiba niyang kaibigan.
Tahimik si Aviya.
Si Anthony, parang araw na may sariling sound effects.
“Hoy, ikaw,” sabi ni Anthony habang nakasandal sa hallway, hawak ang clipboard pero wala namang sinusulat.
“Tingin ko, hindi ka nurse para manggamot eh. Mukha kang… combat medic. Yung tipong kaya mong tahiin sarili mo habang pinupunit ang kalaban?”
Hindi kumibo si Aviya. Tumingin lang.
Ngumisi si Anthony.
“Ha! Alam ko. Pareho tayo.”
At doon nagsimula ang pagkakaibigan na hindi kailanman ipinaliwanag, pero malinaw na naramdaman.
Dalawa silang naiiba sa magulong mundo ng ospital:
Si Aviya: katahimikan na parang talim ng kutsilyo.
Si Anthony: liwanag na hindi natatakot sa dilim.
Kapag kasama niya si Anthony, nagagawa niyang huminga.
Hindi man niya sabihin, alam ni Anthony na marami siyang tinatagong sugat na hindi nakikita.
Sa likod ng mga libro, exams, at hospital rotations, nagpatuloy ang night training ni Aviya.
Close-quarters combat.
Knife fights.
Silent takedowns.
Tapang na hindi pinalalabas, pero laging naroon.
At sa bawat bagsak niya sa sahig ng pasilyo ng gym, naririnig niya ang boses ng ama niya, ang huling gabi:
“Anak, tumakbo ka—”
Hindi niya kinalimutan.
Hindi niya kinalimutan kahit kailan.
Hindi siya nag-aral para maging bayani.
Hindi siya nag-aral para mailigtas ang iba.
Nag-aral siya para hindi na siya kailanman maging biktima ulit.
Sa katahimikan ng safehouse, naririnig lang ang mahinang tunog ng gunting habang tinatahi ni Aviya ang sariling sugat. Walang panginginig. Walang hinaing. Para bang normal lang na bahagi iyon ng buhay.
Sa sahig pa rin nakatatak ang amoy ng pulbura.
At sa loob ng kanyang dibdib, may tila pintong nagsara nang tuluyan.
Hindi na siya ang batang umiiyak sa apoy.
Hindi na siya ang tumatakbo.
Siya na ang bagyo na darating sa katahimikan ng gabi.
At sa unang misyon na iyon, natutunan niya ang isang katotohanan:
Kapag ikaw ang kumitil sa dilim, kaunti na lang ang natitira sa liwanag sa loob mo.
Hindi siya umatras.
Hindi siya nagsisi.
Tumayo siya.
Huminga.
Tahimik.
At doon nagsimula ang pangalan na bubulong sa mga lihim na pasilyo:
“The Ghost Sniper.”
May mga tao na pinipili ang dilim, hindi dahil gusto nila ito,
kundi dahil doon sila unang nasaktan.
Si Aviya ay hindi iniligtas ng mundo.
Kaya siya mismo ang naging sandata nito.
Kung nararamdaman mong pagod ka rin,
huwag ka munang sumuko.
Ang katahimikan mo ay hindi kahinaan.
Minsan, iyon ang unang hakbang ng pagbangon.
- Writer
