The Governor's Shadow

CHAPTER 6

The First Glance

Hapon. Bandang alas-kwatro. Ang sikat ng araw ay malambot, hindi masakit sa mata, parang huling yakap ng summer bago magdilim. May amoy ng bagong grind na kape at cinnamon roll sa loob ng Olive Ash Café. Tahimik ang background music. Jazz. Steady. Warm.

Nasa likod ng counter si Aviya, naka black apron, buhok nakatali ng simple, loose strands framing her face. Eyes steady. Calm. Emotionless as always. Sanay na siya sa ganitong araw—normal shift, normal tao, normal paghinga.

O dapat normal.

May tumunog na maliit na bell sa pinto.

cling…

Pumasok ang isang lalaki.

Hindi celebrity ang dating, pero para bang kilala ng buong mundo. Matangkad, broad shoulders, mahinhin pero matatag ang lakad. Siya yung tipo ng tao na kahit walang salita, may sariling gravity. Kahit hindi mo tingnan, mapapatingin ka.

Soren D’Angelo.

White long sleeves, sleeves rolled sa forearms, veins visible. Wala siyang suot na bodyguards today. Just himself. Tahimik. Malinis. Pero may aura na parang kung gugustuhin niyang sakupin ang mundo, hindi niya kailangan sumigaw.

Tumigil siya sa harap ng counter.

Aviya looked up.

Pareho silang hindi agad nagsalita.

Parang may sandaling kumipot ang oras. Hindi dramatic. Hindi romcom. Walang slow motion.

Pero may recognition of presence.

Hindi sila magkakilala.

Pero may pakiramdam na parang dapat nilang kilalanin ang isa’t isa.

“Good afternoon,” sabi ni Soren. Boses niya malalim pero hindi agresibo. May lamig at init sabay. Balanced.

“Order?” sagot ni Aviya, walang blink, walang ngiti. Straight. Professional.

Napatingin sa kanya si Soren nang mas matagal kaysa dapat. Hindi dahil sa kagandahan lang—kundi sa tahimik na tapang ng mata niya. Yung mata ng taong nakakita na ng mga bagay na hindi dapat makita ng kahit sinong tao.

“Black coffee. No sugar,” sabi niya.

Classic. Simple. Hindi pretentious.

Aviya nodded. “Name?”

He could answer like a normal person. Pero hindi Siya normal.

“Soren.”

Tumigil ang kamay ni Aviya sa pagtatype.

Hindi dahil kilala niya siya. Hindi dahil governor siya.

Pero dahil ang apelyido niya ay pangalan ng twisted thread sa nakaraan ng buhay niya.

D’Angelo.

Pero hindi gumalaw ang expression ni Aviya. Hindi siya huminga ng mas mabilis. Walang bakas ng pagkagulat. Walang galaw ng labi.

Parang wala lang.

Pero sa loob niya—isang mahinang sibat ng memory ang kumalabit sa lumang sugat.

Black Lotus.

Shotgun shell sa sahig.

Gabi ng pag-iyak ng anim na taong bata.

Pero hindi niya ipinakita.

“2 minutes,” sabi niya. Wala man lang tono.

Si Soren naman, hindi rin kumurap.

Parang narealize niya na may kakaiba sa babaeng ito.

Most women looked at him like a dream.

She looked at him like a threat she already knew how to kill.

Doon nagsimula ang tahimik na curiosity.

Sa gilid, dumating si Anthony, hawak ang tray ng cheesecake, hindi pa aware.

“Oh my gosh, ang gwapo nun sino yun?” bulong niya, pero hindi small whisper—medium whisper. Enough para marinig.

Aviya didn’t look at him. “Governor.”

“Ano???” halos mabitawan niya yung tray. “As in, that governor?? The one na trending last week kasi nag-maintain ng orphanage by himself with no media?”

“Mm.” Walang emotion.

Narinig ni Soren. Tumingin siya kay Anthony. Ngumiti nang bahagya, pormal pero hindi snobbish.

Anthony froze.

“Ay. Good… afternoon po.” He bowed like he was greeting royalty sa Disney.

Soren’s lips softened a little. “Afternoon.”

Anthony stepped back, turned, and whispered to Aviya:

“Sis, bakit parang hindi ka kinakabahan? Governor yun. Gwapo yun. Mayaman yun. Mayaman talaga yun. As in may lupa, may business, may—”

“Your cheesecake is melting,” sabi ni Aviya.

“Oh sh*t—right.” Bumalik siya sa kusina.

Two minutes later, Aviya placed the black coffee on the counter.

“Order up. Soren.”

He stepped forward, tinanggap niya ang cup.

Hindi niya kinuha agad ang straw.

Hindi niya kinuha ang resibo.

He looked at her first.

“You don’t seem surprised.”

“About what?”

“That I’m here.”

“Should I be?”

Soren blinked once. A small one.

Not offended. Just… intrigued.

“No. You shouldn’t.”

A small pause.

“You work here often?”

“Yes.”

Satisfied siya sa sagot na yun. Kahit sobrang bitin. Kahit halos walang binigay.

Pero minsan, hindi kailangan ng maraming salita para malaman mo na hindi ordinary ang taong kaharap mo.

“Aviya,” sabi ni Soren. Hindi tanong. Hindi hula. He read her nametag.

Magaan. Hindi pinipilit.

“Nice to meet you.”

Hindi ni Aviya sinagot ang “nice to meet you”.

Pero hindi niya rin binalewala.

Tumango lang siya.

Isang maliit.

Halos hindi halata.

Pero real.

At sa isang taong nakasanayan ng mga plastic smiles at scripted interactions…

that tiny nod felt more genuine than any handshake.

Soren turned to leave.

Pero bago tumalikod, napatingin siya ulit sa mata ni Aviya.

Like something about her was pulling him back.

Not love.

Recognition.

Parang alam ng kaluluwa nila na magkikita talaga sila.

Hindi dahil destiny.

Pero dahil pareho silang nakatayo sa tabi ng dilim.

Pareho silang nabuhay sa lalim ng mga lihim.

cling...

Yun lang Ang narinig Nang lumabas si Soren.

Tahimik ulit Ang café.

Pero hindi na pareho Ang hangin.

Aviya didn’t watch him walk out. Hindi niya kailangan.

Sanay siyang hayaan ang mga anino na dumaan.

Sanay siyang hindi madala ng presensya.

Pero somewhere deep inside, sa pinakatahimik na parte ng sarili niya, may mahinang pintig na parang kumatok.

Hindi kilig.

Hindi saya.

Hindi takot.

Warning.

At sa kabilang banda naman, si Soren—

Paglabas niya ng café, huminto siya sa gilid ng sidewalk.

Hindi dahil may nakalimutan siya.

Kundi dahil may kakaibang bigat na naiwan sa dibdib niya.

Parang may tanong na hindi niya pa alam ang sagot:

Who is she?

And why does it feel like she’s someone he was meant to meet in the dark?

The shadows have begun to cross.