The Governor's Shadow

CHAPTER 7

The Heiress Returns

Mainit ang hangin sa labas ngunit malamig sa loob ng Olive Ash Café. Tahimik ang araw, steady lang ang takbo ng buhay. Si Anthony ay nakatayo sa harap ng display case, nag-aayos ng mga bagong labas na ensaymada. Si Loren naman ay nasa likod ng shop, naka-earpiece, nakaupo sa maliit na desk na may laptop—halos di halata dahil nakatago sa utility door. Monitoring. Always watching.

Si Aviya ay nasa counter. Usual. Stoic. Composed.

cling…

Isang bagong customer na naman.

Pero hindi ito ordinary.

A girl entered na parang hindi dumaan sa pinto—parang dumulas lang ang hangin para sa kanya. Long dark wine hair, naka-heels, body language ng taong sanay utusan ang mundo. Suot niya ay minimalist satin two-piece sa kulay ng deep burgundy, simple pero may lakas.

At ang ngiti niya—hindi friendly. Hindi rin hostile.

Pero may hidden blade.

This is Elara Voss.

Anak ng senador.

Pero sa ilalim no’n, heiress ng isang mafia house sa Europa na may koneksyon sa D’Angelo line.

Hindi siya bisita.

Hindi siya customer.

Sanay siya sa pagdating na may inaangkin.

Umupo siya sa table malapit sa bintana. Hindi siya umorder. Hindi siya nagsalita. Pero lahat ng tao sa café ay nakatingin sa kanya.

Kasama sa aura niya ang tanong:

“Sino ang maglalakas-loob na lapitan ako?”

Tahimik.

Tapos may kumalansing na pinto ulit.

cling…

Pumasok si Soren.

This time, hindi siya naka-formal.

Gray polo shirt, slacks, simple watch.

Pero kahit ganoon, may lakad siyang may direksyon.

Hindi siya naghahanap ng spotlight—pero sinusundan siya nito.

And the moment his eyes scanned the café—

nakita niya si Aviya muna.

Hindi si Elara.

Pero bago pa man siya makalapit sa counter—

“Aren’t you going to greet me, Soren?”

Si Elara ang nagsalita. Walang ngiti. Pero puno ng pamilyar.

Soren slowly turned his head. His expression didn’t warm.

Walang excitement.

Walang tuwa.

More like: Oh. You.

“Elara,” sagot niya. Calm. Tonong walang kinikilingan.

Tumayo si Elara, lumapit kay Soren, at parang natural lang na nag-step in sa personal space niya.

Hindi si Soren ang umatras.

Pero hindi rin siya yumakap.

“You didn’t tell me you were back in the city,” sabi nito.

“I didn’t think I needed to,” tugon ni Soren.

Hindi pasigaw. Hindi malamig.

Pero may linya.

Sa counter, walang kahit anong reaction si Aviya.

Pero sa headset ni Loren sa likod?

“…Target Voss identified. Heiress. Danger level: unpredictable. Monitor mode: active.”

Si Anthony naman, tumingin kay Aviya na parang naghihintay ng reaction.

Wala.

Walang kilay na tumaas.

Walang mata na tumalim.

Walang labi na gumalaw.

Pero nagbago ang hangin.

At iyon ang naramdaman ni Soren.

Elara turned her head, sinundan ang tingin ni Soren—straight to Aviya.

Tiningnan niya si Aviya mula ulo hanggang paa. Hindi insulting.

Pero assessing.

Like a predator evaluating another predator.

“So this is your new hobby?” Elara asked, half-smiling at Soren, pero ang mata ay nakatutok kay Aviya.

Soren answered simply, “This is just a coffee shop.”

Aviya placed a fresh brewed drink sa counter. Hindi para kay Soren. Para sa ibang customer. Calm. Efficient. Untouched.

Elara stepped closer.

“You don’t talk much, do you?”

Aviya finally looked at her.

Direct. Walang takot. Walang paggalaw ng hangin.

“No need,” sagot niya.

Elara blinked. Not offended—

but interested.

“So disciplined,” sabi ni Elara, almost whispering.

“Are you a soldier?”

Aviya’s expression didn’t change.

But her answer cut like a thread.

“No. But I’ve killed soldiers before.”

Tahimik.

Si Anthony napaatras.

Si Loren sa earpiece: “OH. SH*T. SHE DID NOT JUST—”

Soren stared at Aviya.

Not shocked.

Just certain.

There is something about this woman.

Elara’s smile widened slowly.

Hindi friendly.

Hindi galit.

Something far more dangerous:

Challenge.

“So… this is going to be interesting.”

She turned her back gracefully, walked to the exit, and before opening the door—

“Elara Voss. Don’t forget the name.”

One last glance kay Aviya.

“And don’t get in my way.”

cling…

Umaalis ang hangin kasabay niya.

Soren remained standing there, eyes quietly searching Aviya’s face.

Hindi para magtanong.

Hindi para mag-usisa.

Pero para intindihin.

And Aviya?

She simply turned away.

“Ani, tuloy mo yung cheesecake,” sabi niya kay Anthony.

Parang walang nangyari.

Pero may narinig si Soren—isang bagay na hindi niya pa alam kung papangalanan:

A storm has begun.