CHAPTER 10
“ฉันไม่ใช่คนเริ่ม ไม่ใช่การตบเพื่อแย่งผู้ชายและอย่าแม้แต่จะคิดว่าฉันจะยอมเข้าวงวารบ้าๆ ของคนจำพวกอย่างนายและอีหนูนิด พวกนายต้องลากจำพวกเดียวกันนั้นก็คือเหี้ย” ยิ่งได้ยินฉันยิ่งออกแรงกระชากกระทั่งอีหนูนิดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดแต่ไม่ได้ออกอาการดิ้นรนเอาตัวรอดกระทั่งมีอ้อมกอดใครคนหนึ่งอ้อมมาจับสองมือฉันให้หยุดทำให้ตอนนี้ฉันตกอยู่ในกลางอ้อมแขนนั้นไปโดยปริยาย “ปล่อย”
“...”
“บอกให้ปล่อยมือฉัน!”
“หยุด!”
นี่มัน...
น้ำเสียงคุ้นๆ
แล้ว... สายเชือกข้อมือซ้ายกับนาฬิกา Rolex ราคาแพงบวกรวมกับกลิ่นน้ำหอมที่ลอยจากบนตัวมาแทบทำให้รู้ทันทีว่าคนที่มาใหม่คนนี้มันเป็นใครเหตุใดจึงกล้าเข้าจับตัวฉัน
“ปล่อย ฉันบอกให้นายปล่อย”
“ไม่”
ยืนยันคำเดิมใช่ไหม
ได้ข้ามได้อีแฟนจะจัดให้
ไม่มีใครยอมใครทั้งนั้นระหว่างฉันกับผู้มาใหม่ การกระชากลากถูกเกิดขึ้นสุดท้ายสองมือที่ถูกจับนั้นมีแรงกว่าฉันมากเพราะมันไม
