Chapter 19
1834 Words
A/N: I like this part. Lol! Haha!
Chapter 19
"Never in my life I feel like I am poor" napatingin ako kay Rence ng marinig ang sinabi nito na ikinatawa ko ng mahina. Nagda-drama na naman siya na parang isang babae.
Kung hindi ko lang siguro kilala ito, pagkakamalan ko talaga siyang bakla. At dahil sa naisip ko, mas lalo akong natawa na dahilan para tignan niya ako ng masama at napabusangot ang kaniyang mukha. Tinaasan ko lang siya ng kilay na mas lalong nagpanguso sa kaniya.
"Akala ko, ako na ang pinakamayaman sa atin pero mali pala ako" I rolled my eyes at him and crossed my arms in front of me.
"Oh, shut up, Rence" walang gana kong usal at nagsimula nang maglakad papasok sa bahay na kung saan nagsimula ang lahat at magpapatuloy ang mga bagay na kahit kailan ay hindi ko makakalimutan. "Mommy..." mahina kong usal sa taong sobra ko ng namimiss.
This house reminds me of everything what happened twelve years ago and the pain and longing are still in my heart. Everything went back like it just happened yesterday. I felt my heart clenched at the thought and the feeling of nostalgic. Her smiles, her laughter, her warm and her love. I miss those things in this house.
"I miss her, so much" garalgal ang boses kong nasambit habang inililibot ang paningin sa malaking sala ng mansion aking kinalakihan.
"Hey. She misses you too" rinig kong marahan at malumanay na ani Rence sa tabi ko habang hinahaplos ang likod ko. "Breathe, babe. You need to breathe"
Isang malalim na buntong hininga ang ginawa ko para pakalmahin ang sarili at pigilan na huwag maiyak sa mga alaalang sobrang sakit ang idinulot sa akin. Why did I forget those memories that I think will make my heart swell in happiness than those memories that only make my heart bleeds?
"The pain is still there after years of not coming here" maliit ang boses kong ani at tumigil sa gitna ng sala at napako ang paningin ko sa isang sulok kung saan nagsimula ang lahat.
"Let's go, please, mom?" pagmamakaawa ko kay mommy na nakaupo sa kaniyang paboritong upuan na nakaharap sa harden namin na puno ng iba't ibang klase ng bulaklak na itinanim niya. "I'm bored to death here, mommy. Please? Let's go to the mall just this time? Promise that I'll never bother you to come with me again" nagpuppy dog eyes ako sa kaniya na mahina niyang ikinatawa.
Isang takas na luha ang kumawala sa kanan kong mata na agad kong pinunasan at napakagat sa ibaba kong labi para pigilan ang sarili na mapahikbi. If only I didn't force her to come with me in those days. If only I listened to her and dad. If only I can bring back the time. If only...
"I'm such a disappointment..." napahikbi na ako sa sakit, pagsisisi at pangungulila. "If only I knew. I would never than it. Edi sana hindi nawala si mommy. Sana nandito pa siya kasama ko at masaya kaming nagtatawanan. Sana –" at tuluyan na akong napahikbi sa mga naisip.
Kahit anong isip ko na magiging maayos ang lahat, alam kong sa puso ko, hindi Dahil kasalanan ko ang lahat-lahat. Ang nangyari kay mommy, ang pagkawala niya, ang nangyari sa akin, ang pambabaoy at ang pananakit at ang pagkawala ng iba kong mga alaala. Ang pagkawala ng alaala ko kay Ivan. Ivan, where are you? I need you now.
Mas lalo akong napahikbi ng isang mainit na yakap ang bumalot sa akin. Ang yakap na matagal kong hinangad mula ng mawala ang pinakamamahal kong ina. Ang yakap na alam kong magbibigay sa akin ng lakas. Ang yakap na nagsasabing malalampasan ko ang lahat. Ang yakap ng isang ama.
"I-I'm sorry. I'm so sorry, daddy. Kung sana sumunod ako sa utos niyo. Kung hindi sana ako nagpumilit, hindi mawawala si mommy" basag ang boses kong saad na mas lalong ikinahigpit ng yakap niya sa akin. "It's my entire fault why she's not here anymore, with us. I'm really sorry"
"Shh... It's all in the past now, my princess. Tahan na..." puno ng pangungulila at marahan ang boses niyang ani at pinakawalan ako sa pagkakayakap at ikinulong ang aking magkabilang pisngi sa kaniyang mga kamay. "The thing is you're here now. You came home"
"If only –" naputol ang sasabihin ko nang maramdaman ko ang sobrang paninikip ng kanan kong dibdib na dahilan para mapahawak ako rito at hinabol ang hininga.
"Iria?" may pag-aalalang tawag ni daddy sa akin at inilalayan ako papunta sa mahabang sofa sa sala. "Hey, princess. Breathe, sweetheart, breathe"
"Iria, you need to calm down. Babe, inhale" sinunod ko ang sinabi ni Rence. "Exhale. Again. Inhale, exhale" at ilang ulit ko itong ginawa hanggang sa bumalik sa dati ang hininga ko at nawala ang sakit sa kanan kong dibdib.
"Marie?" sabay kaming napatingin sa isang nanghihinang boses galing sa likuran namin na ikinalaki ng mga mata ko. "Ikaw nga, apo!"
Agad akong napatayo mula sa pagkakaupo at tumakbo sa kung nasaan ang isang taong naging isa sa sandalan ko noon. She looks so weak. Puno na ng kulubot ang kaniyang mukha, puti na lahat ng kaniyang mga buhok at may hawak na itong tangkay habang mabagal na naglalakad papunta sa akin.
Narinig ko ang may pag-aalala at may inis na tawag ni Rence sa akin dahil sa pagtakbo ko pero hindi ko ito pinansin hanggang sa makarating ako kung nasaan si Nana Len.
"Nana Len! I miss you!" masaya kong ani at niyakap ito ng sobrang higpit na ikinatawa niya lang ng mahina. "Kumusta na po kayo, Nana?"
"Maayos naman ako, apo. Ikaw? Mas lalo kang gumanda at tumangkad, ah" nang kumalas ako sa yakap ko sa kaniya, umayos ako ng tayo sa harap niya at ngumiti sa kaniya. "Kamukhang kamukha mo na ang mommy mo ngayon"
"Si Nana talaga, nagawa pa akong bolahin" sabay kaming natawa dahil sa sinabi ko. Magsasalita pa sana ako nang makarinig kami ng boses na naiinis mula sa likuran ko.
"I told you not to run, right? Ba't kasi ang tigas ng ulo mo?" napairap ako sa hangin dahil sa ka-OA-han ni Rence.
"Come on, Rence. It's just a small distance"
"Kahit na, Iria! Alam mo namang bawal sa'yo 'yan" napasimangot na ako dahil doon.
"Siya na ba si Ivan, Marie? Ang pogi-pogi mo na ngayon, hijo" nakagat ko ulit ang labi ko dahil sa sinabi ni Nana. "Mabuti naman at nagkatuluyan kayo, apo"
"Nana, he's not Ivan..."
"Hindi ba? Narinig ko kasi ang tinawag mo sa kaniya. Ang unang pangalan ni Ivan" nakakunot na ang noo ni Nana at gano'n din ako.
"Alam mo po ba ang buong pangalan ni Ivan, Nana?" marahan at puno ng pag-asa kong tanong sa kaniya. Naramdaman ko na rin ang pagbilis ng t***k ng puso ko sa antisipasyon at pahihintay sa magiging sagot nito.
"Oo naman, apo. Palagi nga iyon dito noong bata pa kayo. Naalala ko pa noon na ang saya niyong dalawa kapag binibisita ka niya rito sa mansion" nakangiti niyang ani na nagpangiti na rin sa akin. "Pero nag-iba noong hindi na siya pinayagan ng dad mong dalawin ka"
Mabuti pa si Nana at naalala pa rin niya ang mga pangyayari noon sa amin ni Ivan. Napangiti ako ng malungkot at napaisip sa huli nitong sinabi. Pinagbawalan ni dad si Ivan noon na bisitahin ako? Bakit?
"Nana, ano po ang buong pangalan ni Ivan?"
"Hindi mo alam ang buong pangalan niya? 'Di ba, dapat kayong ikasal?" may pagtataka niyang tanong sa akin na ikinaiwas ko ng tingin.
"I forgot po kasi..."
"Paano mo nakalimutan? Siya nga noon ang palaging bukambibig mo, Marie"
"Nana, just tell me his full name, please" may pagmamakaawa ko ng saad at hinawakan ang isa niyang kamay na walang hawak na tangkay. "I need to know his name..."
"Re –" hindi niya natapos ang sasabihin niya dahil sa pagsali na ni dad sa usapan.
"You need to rest, princess. I know you're tired already" seryoso ang boses nitong saad kaya wala na akong nagawa dahil doon. "You too, Len. You also need rest"
"I'll talk to you later again, Nana" pagpapaalam ko sa kaniya. "By the way, Nana. This is Clarence Gomez. Rence, si Nana Len"
"Nice to meet you po" magalang na ani Rence at inilalayan akong maglakad paakyat sa hagdan. "Pupunta na po kami sa taas"
"Magpahinga kayo ng mabuti mga apo" ang huli kong narinig nang marating na namin ang ikalawang palapag ng mansion kung nasaan ang kwarto ko.
"I'll stay in one of your guest room. Naipahanda naman na siguro iyon ni tito Lance"
"Will you stay with me tonight, please?"
"Bakit?" nagtataka niyang balik tanong sa akin.
"Ayokong mapag-isa sa kwarto ko. Pakiramdam ko, may mararamdaman akong alam kong masasaktan ako..."
"Okay. I'll be with you tonight" and he kissed the side of my temple and I smiled at him before I open the door where I grow up.
It's still the same. Parang walang nagbago sa loob ng kwarto ko noong dito pa ako. Kulay asul pa rin ang mga kurtina at ang mga naka-hang sa apat pole sa gilid ng kama ko. Ang book shelves kong puno pa rin ng mga academic and novel books. Ang side table na may mga family picture at ang solo pic ko. But I feel like there is something missing in there na hindi ko lang alam kung ano na ipinagsawalang bahala ko na lang. Ang study table kong maaliwalas pa rin mula noong iniwan ko ito at ang kulay ng walls, it's still in navy blue and there are some paintings that was hanging in there and some glow in the stars, flowers and butterflies in my ceiling. Walang nag-iba.
Sa tingin ko ay palagi itong pinapalinisan ni dad at wala siyang pinagalaw sa kahit isa sa mga gamit ko na ikinangiti ko. Siguro, umaasa siya noon na babalik ako.
"I really feel so poor in here" hindi ko alam kung matatawa o maiinis ako kay Rence. "Your room is thrice the big as my condo unit! Bakit hindi mo sinabi na ganito ka kayaman?"
"This is not mine, Rence. And I'm not rich like my parents"
"Still, you're the heiress!"
"Shut up, will you?"
"You're bullying me!"
"My gosh! Bakit ang drama mo?" naiinis ko ng ani at tinaasan ito ng kilay.
"Bakit kasi hindi mo sinabing sobrang yaman mo?"
"You should have known! Nasa internet na lahat-lahat ng tungkol sa pamilya namin kaya bakit wala kang alam?"
"Hindi naman ako chismoso" nakanguso na ito ngayon na ikinairap ko rito.
"Whatever, Rencetot"
"I hate you na, Iria!"
"Talk to my hands, airhead"
"Sweetie naman, eh!" pagmamaktol pa rin nito.
"I want to rest. Pakihinaan na lang ng boses mo" at hindi ko na pinansin ang pinagsasasabi nito at hinayaan ang sarili na kainin ng dilim ang katinuan ko nang maihiga ko na ang katawan ko sa malambot kong kama.
"If only you'll choose me, babe..."
-courageousbeast
- Writer
