Hidden Pleasure (Taglish) (Book 2)

Chapter 12

Walang gana kong ni-lean ang likod ko sa backrest ng sofa sa sala ng condo ni Rence dahil hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Mag-isa na naman ako sa may kalakihang condo ng tukmol na iyon dahil sa emergency operation nito na ni-request pa ng pamilya ng kailangan niyang operahan.

He did promise me that he'll have his leave for a week to accompany me pero hindi na natuloy dahil mas kailangan siya sa ospital nila. Perks of being the son of the owners and the number one neurosurgeon in the country.

And I'm gonna die here because of too much boredom! What to do? What to do? Wala akong maisip na pwede kong pagkaabalahan dahil ayoko namang lumabas dito at wala rin akong alam kung ano ang pwede ko pang gawin dito sa araw-araw na naninirahan ako rito.

Napaayos ako ng upo nang maalala ang napag-usapan namin ni Tita Clara kahapon noong bumisita ako sa ospital. 'Yon na lang kaya ang aasikasuhin ko ngayon dahil wala naman akong ginagawa at para mapadali na ang pagkuha ko ng hustisya sa nangyari sa akin noon? This is also the time that I can live in peace without the demons that did this to me. I will make sure that they will all rot in jail.

Napatango tango ako at walang pagda-dalawang isip na tumayo para maghanda sa pag-alis at pagpunta sa taong kailangan ko ngayon. Ang taong pasasalamatan ko kapag nakuha ko na ang hustisyang kailangan ko sa isang dekadang nagdaan.

Wearing a white spaghetti strap floral knee high dress with a gray cardigan and paired with a brown Mid-Calf Boots, I am ready to go. Magta-taxi na lang ako papunta sa pupuntahan ko dahil gonamit ni Rence ang kotse nito at wala akong planong ipaalam sa kaniya na aalis ako sa condo. Dala ang maliit na bag na naglalaman ng mga ID's, keys and my wallet ay sinukbit ko na ito sa balikat ko at lumabas na ng condo unit.

While waiting for the elevator to open, nakayuko lang ako habang nags-scroll sa cellphone ko sa isa sa social media accounts ko, pampalibang ng sarili dahil medyo natatagalan ang pagtaas ng elevator at kahit na nagtataka ay hinayaan ko na lang dahil hindi naman ako masyadong nagmamadali pumunta sa pupuntahan ko.

Napatigil ang hinlalaki ko sa isang article na nakita ko na nagpasikip din ng dibdib ko. Bakit ganito? Bakit ang sakit pa rin kahit na magda-dalawang buwan na? Napangiti ako ng mapait at titingala na sana para pigilan ang mga luhang namuo sa mga mata ko na gustong kumawala ng biglang bumukas ang elevator sa harap ko.

Napaawang ang labi ko sa gulat at hindi makapaniwala na ang taong nakita ko sa article ay nasa harap ko ngayon kasama ang babaeng kasama rin nito sa picture na nakalagay.

"One of the well-known businessman tycoons in the country was seen holding a woman intimately with her baby bump. Is it possible that it is his heir?"

And the woman who was with him is the same woman who I saw with him in the picture frame in his penthouse, wearing her wedding dress, standing beside him and smiling brightly in front of the camera. Mas lalong kumirot ang puso ko sa narealize habang nakatingin sa mga braso nilang nakalingkis sa isa't isa. Here's the legal wife and I'm the pregnant mistress.

Hindi ako umiwas ng tingin sa kanila at humakbang na lang pagilid para bigyan sila ng daan. Naikuyom ko ang mga kamay ko na nasa magkabilang gilid ko at tahimik na hinintay silang lumabas at nang makaalis na ako rito.

Is this what you told me? The man who is a mess and a wrecked, Rui? Hindi naman makikita sa mukha niya ang sinabi ng kaibigan. In fact, he looks happy and contented. The looks that I longed to see and feel. The happy and contented eyes that I feel safe when I see.

Will he also be happy when he knew that I bear his child? Will he also care for me like how he cared for her? Will he be by my side when I gave birth to his child? Will he still want the child when he knew? Or will he reject us because of his family? The pain in my chest became more intense because of what I think.

Paano niya matatanggap ang bata kung bunga ito ng isang kasalanan? Paano ka niya aalagaan kung ang atensiyon niya ay nasa asawa niya at sa totoong anak niya? Paano niya mamahalin ang bata kung alam niyang hindi dapat iyon nagbunga?

And while looking at him now, I don't have the courage to tell him about his child that I bear. Wala akong lakas at tapang na sabihin sa kaniya na magiging dahilan para masira ang nabubuo na niyang pamilya. Okay na 'yong ako ang masaktan, 'wag lang ang tunay na anak.

I can raise my own child without his help. I can give everything he or she wants but not his or her father. And I will love him or her with my all. Wala man siyang ama, ipaparamdamn ko naman ang pagmamahal ng isang ina na hindi niya na hahanapin ang ama niyang hindi na niya dapat na makilala pa.

Rence can also help me raise the child. He can be the father figure of my child. And I know that my child will love him too. Isang butil ng luha ang dumaloy sa kanan kong pisngi na agad kong pinahid dahil ayokong makita niya akong naapektuhan pa rin sa kaniya.

Ilang minuto pa ang nagdaan bago nila napansin ang nakabukas na elevator dahil sa may sarili silang mga mundo kanina. Dahan-dahan silang humakbang papalabas ng elevator pero noong oras na tumingin ito sa harap niya at tinagilid ang ulo ay nakita ko ang pagkawala ng kulay sa mukha nito.

Nang dumako ang tingin niya sa akin, napatigil ito sa paghakbang, napaawang ang mga labi at makikita sa mga mata nito ang gulat, sakit at pangungulila? Bumuka ang bibig nito na parang may gustong sabihin pero walang kahit na isang tunog o salita ang lumabas dito kaya itinikom na lang nito ang kaniyang labi.

Habang ang asawa naman nito ay napatigil din sa paghakbang at nagtatakang napatingin sa kaniya dahil sa pagtigil nito. Nakakunot noo niyang pinagmasdan ang asawa at sinundan ang tingin nito na kung saan ay dumako rin sa akin.

Nanlaki ang itim nitong mga mata nang makita ako. Her lips were in an 'o' shape form and her face was down. Nawala ang nakakunot nitong mga noo at nakita kong dumapo ang isang kamay nito sa may kalakihang tiyan nito na parang pinoprotektahan ito.

Anong tingin niya sa akin? Na itutulak siya dahil sa gusto kong makuha ang asawa niya? I won't stoop down in that level. Dahil kahit na gustuhin kong makasama ang asawa niya ay hindi ko gagawin dahil sa anak nila.

"You..." mahina nitong sambit na sapat lang para marinig ko sa tahimik na hallway ng mga condo units. "You're the girl..."

Kumunot ang noo ko sa kaniya dahil parang takot ito sa akin. Nang matauhan ay humakbang sila paalis sa harap ng nakabukas na elevator na agad ko namang pinagpapasalamat dahil makakaalis na ako sa lugar kung nasaan man sila.

Why are they even here? Kumuha rin ba sila ng condo rito? At bakit hindi na lang sila roon tumira sa penthouse niya? Oo nga pala, hindi pwede roon dahil doon niya dinadala ang mga babae niya at isa na ako roon.

Reece tried to step forward towards me and he tried to grab my hand but before he can do it, I was now inside the elevator and I immediately press the first floor and closed button for the elevator to close. Bago tuluyang masara ang pinto ng elevator ay nakita kong nakatingin na ito sa akin na may sakit at pangungulila sa kaniyang mga mata.

Is that even true, Reece? Or you're just letting me see it for you to have your revenge in me for leaving you? Why does fate always play with me? Why it does always makes me feel so defeated? Why? I want to know why.

When the elevator doors finally closed, I leaned my back on the elevator walls and clutched my hurting chest where my heart was. Habol ang hininga at isa isa nang dumaloy ang mga luhang kanina ko pa pinigilan. Ang sakit pa rin. Ang sakit-sakit. Bakit kasi ganito?

Hindi ko na napigilan pa ang hikbing gustong kumawala sa mga labi ko dahil mas lalo lang naninikip ang dibdib ko sa kakapigil ko rito. I put my free hand in my mouth to muffle my cries. The pain in my chest is still there, the longing and the pain is still visible. It still affects me. Big time.

Nang makitang nasa ikalawang palapag na ang elevator ay umayos ako ng tayo kahit na nararamdaman ko pa ang panghihina ng mga tuhod ko. Ilang buntong hininga ang ginawa ko para pakalmahin ang sarili at para patigilin ang pagluha na ipinapasalamat ko na sa wakas ay tumigil din.

I combed my hair using my fingers and wipe the tears in my checks. Isang malalim na buntong hininga ang ginawa ko bago naglabas palabas sa elevator na kakabukas lang. I walked in the building's lobby with a raised chin and a confident face. Walang pakialam kung makikitaan ang mukha ko na umiyak ako kanina.

Nang makalabas ng building ay hindi naman nagtagal bago ako makapara ng taxi at agad naman itong pumarada sa harap ko. Akmang bubuksan ko na sana ang backseat nang mapalingon ako sa likod ko nang marinig ko ang isang baritonong boses na tumawag sa pangalan ko.

"Iria!" nakita ko itong nagmamadaling tumakbo papunta sa kung nasaan ako kaya dali-dali kong binuksan ang backseat ng taxi at pumasok. "Iria, wait! Mag-usap muna tayo!" ang huli kong narinig na sinabi niya bago ko sinara ang pinto at sinabi sa driver na umalis na dahil wala akong balak na kausapin siya.

"Saan tayo ma'am?" rinig kong tanong ng driver kaya sinabi ko sa kaniya ang address kung saan niya ako ihahatid na agad naman niyang sinunod.

Tahimik lang akong nakatingin sa labas ng bintana ng taxi na sinasakyan dahil hindi ko alam kung ano na ang mararamdaman ko ngayon. Bakit kasi roon pa sila? Wala na ba silang ibang pwedeng makuhang unit? Wala ba silang sariling bahay na nagco-condo lang sila? In his wealth, hindi nakakapagtaka kung magpapatayo siya ng kastilyo.

"Nandito na tayo, ma'am" napatingin ako kay manong driver dahil sa sinabi nito. Ngumiti ako sa kaniya at nagbayad nab ago lumabas at langhapin ang polluted na hangin ng bansa.

Isang malalim na buntong hininga ulit ang ginawa ko bago humakbang papasok sa law firm ng kakilalang lawyer ni Tita Clara na nirecommend niya sa akin kahapon noong humingi ako ng pabor sa kaniya.

Pagkapasok sa building ay isang babae ang nakangiting bumungad sa akin mula sa kaniyang desk. Nakatayo ito sa likod ng reception desk ng building kaya lumapit ako sa kaniya at ngumiti bago itanong ang pakay ko rito.

"Is Atty. Austin here?" malumanay na boses kong tanong sa kaniya.

"Good afternoon, ma'am" paunang bati nito sa akin na tinanguan ko lang. "Do you have an appointment with Atty. Austin?" magalang nitong tanong sa akin.

Napangiwi ako sa kaniya dahil nakalimutan ko nga palang magset ng appointment dahil sa nawala ito sa isip ko.

"I'm sorry but I don't" alanganin akong ngumiti sa kaniya. "But, I think he knows that I am coming in any days" napasuklay ako sa buhok ko sa kabang naramdaman.

Tita Clara told me yesterday that she'll call Atty. Austin that I will come in his law firm in any day. At doon ako aasa na sana, natawagan na ito kahapon ni tita.

"Name, ma'am"

"Iria Delcena" nakita ko ang panlalaki ng mga mata nito nang sabihin ko ang buong pangalan ko kaya napakunot ang noo ko.

"Ah, yes. Atty. Austin is waiting for you in his office. Second floor, turn left and at the end of the hallway, you'll see his office"

-courageousbeast