Hidden Pleasure (Taglish) (Book 2)

Chapter 5

Napapatulala ako sa kawalan habang iniisip kung saan ako magsisimula sa paghahanap kay Ivan dahil hindi ko alam kung ano ang apelyido nito. Tanging pangalan lang talaga ang alam ko tungkol sa kaniya at nagtataka ako kung bakit ako nahulog noon kung 'yon lang ang alam ko sa kaniya? Paano? At bakit?

Alam ko rin sa ngayon na ang tanging makakasagot ng mga tanong ko at ang tanging tao na makakapagsabi agad sa akin na kung sino ang Ivan na hinahanap ko ay hindi ko gustong makita o makausap. I had enough of his grieving. I had enough of him.

He's my father but because of what he did years ago, I experienced all of this. All the pain, hurt, sadness and the sorrow that I don't think I deserve to feel. Hindi ko sana mararanasan ang mga nangyari sa akin noon dahil sa pagtaboy niya sa akin sa sarili naming bahay kahit na sabihing may kasalanan ako sa pagkawala ni mom. Pero makatwiran ba ang ginawa niya sa akin? Ang ginawa ng mga demonyong anak ng kapatid niya?

I was once idolizing him. Not because he is my father but because is one of a kind man. A man that is honorable and respectful. And that idolizing went to something. Something made me hate myself of what had happen to me.

He should have understood also that I was grieving for the loss of my mother but still, he insisted that I should be in someone's shelter. But instead of a shelter and home, I was sent to prison – to hell that took everything from me.

Napatalon ako sa kinauupuan ko nang makarinig ako ng isang cellphone na nagri-ring 'di kalayuan kung nasaan ako nakaupo. I wiped my face when I felt something wet and I wasn't shock a bit when it was my tears that had fallen while I think of my past. My dark past.

Agad kong kinuha ang cellphone sa center table dahil hindi ito tumitigil sa pagring. Napabuntong hininga muna ako para mapakalma ang sarili bago tignan kung sino ang caller. Napakunot naman ang noo ko dahil sa isang unknown number ang tumatawag.

Kahit na nagda-dalawang isip kung sasagotin ba o hindi dahil hindi naman nakaregister ang number nito at baka kung sino lang itong nagp-prank ay sinagot ko na lang din para tuluyang malaman kung sino ito.

I put the phone in my right ear and I waited for the other line to talk.

"Hello" a baritone voice of a man is in the other line kaya mas lalong nangunot ng noo ko. "Iria?"

Ilang minuto akong naging tahimik at hindi sumagot dahil hindi ko kilala ang boses nito o kahit naging pamilyar man lang ito sa pandinig ko. Napapaisip din ako kung sino ang possibleng tatawag sa akin o kung sino ang binigyan ko ng numero ko pwera kay Rence at sa ibang mga kilala ko rin.

"Did I call the wrong number? But she was the one who typed her number in my phone" I heard him mumbled in a hush tone but still, I manage to hear what he had said.

"Jack?" patanong kong ani dahil siya lang ang naisip kong huli kong nabigyan ng number ko kahapon noong nasa mall kami ni Rence.

"Ikaw nga! Akala ko mali 'yon tinawagan ko" rinig ko ang mahina nitong tawa sa kabilang linya na dahilan para mapangiti ako ng tipid. "Yes, it's me, Jack"

"Akala ko kung sino na ang tumawag"

"Sorry. I should have texted you first before I call para sana nalaman mo" bumuntong hininga ito at alam kong kumakamot na ito ngayon sa likod ng leeg niya.

"No worries, Jack. Hindi ko lang kasi ineexpect na tatawag ka kaagad" mahina na rin akong natawa dahil huminga ito sa kabilang linya na parang nawala ang kaba nito. "Alam ko naman kasing busy kayong mga engineers"

"Actually, I called you dahil day off ko ngayon. And you know..."

Napataas ang kilay ko kahit na alam ko namang hindi niya makikita dahil sa naging sagot nito sa akin. I know that tone. And I was right when I told Rence that he'll see me today. Napangisi ako dahil sa naisip.

"You free today, Iria?" See? I told you! He'll see me again.

"Yeah. Wala naman na kasi akong ginagawa rito sa condo"

"Can we meet, then?" may pag-alinlangan pa sa boses nitong tanong sa akin na mas nagpalad sa ngising nakapaskil sa labi ko. "If you only want to..."

"What time and where?"

"Really?" maririnig sa boses nito ang saya na hindi na niya naitago dahil sa sagot ko. "I'll text you time and place. See you, Iria!"

"Bye" tipid kong sagot sa kaniya at binaba na ang tawag para maghanda sa pagkikita namin maya-maya ni Jack.

Pumasok na ako sa sariling kwarto ko at papasok na sana sa walk-in-closet ko ng marinig ko ang pagbeep ng phone ko dahil sa isang text na dumating. Tumigil muna ako sa paglalakad para tignan ang laman ng text at kung kanino ito galing. It was from Jack. The time and the place where we will meet.

Unknown Number:

Plake Café. 2 PM. See you later J

Hindi ko na ako nagreply pa at tinignan kung anong oras na. It's already noon time at hindi pa ako nakakain ng lunch ko. Siguro mamaya na kung saan kami magkikita. I only have two hours to get ready and I need to inform Rence that I will be out for a bit. Kaya nagtype ako ng message para sa kaniya para magpaalam.

To Rencetot:

Hey, babe. I'll be out with Jack today. You'll fetch me later, yeah?

And I hit the send button. Hindi ko na hinintay pa ang reply nito dahil alam ko namang mamaya pa ito magr-rely sa dami ng gawain nito sa hospital. I tossed my phone in the center of the bed and walk in the closet to change my clothes. Nakaligo na rin naman ako kani-kanina lang at nakakaramdam ako ng katamaran para maligo ulit.

Nang tuluyang makapasok sa closet ay naghanap agad ako ng pwede kong suotin sa magiging lakad ko ngayong araw. Namimili lang ako sa mga nakahanger na mga t-shirts, skirts at dresses pero agad din akong napatigil ng makuha ng isang pulang off shoulder with a thin long sleeve and one inch above the knee. Kinuha ko na ito sa kinalalagyan at kinuha rin ang isang cream color doll shoes para ipares sa suot ko.

Pagkatapos ayusin ang sarili ay nilagyan ko ang mukha ko ng kaonting blush-on at lip gloss at nagspray na rin ng paborito kong pabango and I'm ready to go. Isang black purse na ang laman ay ang wallet, cellphone, alcohol, keys and a handkerchief. Wala naman na kasi akong dapat pang dalhin dahil hindi naman ako magtatagal mamaya.

I locked everything inside the condo before I went out to go to the elevator para makalabas na ng building at makatawag ng taxi. Habang naghihintay sa pagbaba ay kinuha ko ang cellphone ko sa loob ng purse na dala ko para i-check kung nagreply na ba ni Rence.

From Rencetot:

Where and what time, babe? I'll have my early out today

Napangiti ako dahil sa naging reply nito kaya wala pang ilang segundo ay nagt-type na ako ng ire-reply ko sa kaniya.

To Rencetot:

Plake's Café. 5PM, babe. See you later!

Tama lang ang pagbukas ng elevator nang maisend ko na ang message ko kay Rence. Taas noo akong naglakad palabas sa levator patungo sa lobby at palabas ng building. Hindi naman ako nahirapang makahanap ng taxi na sasakyan kaya hindi rin nagtagal ay nakarating na ako sa pupuntahan ko. I check the time in my wrist watch and saw that I am late for 10 minutes.

I took my time as I enter the said café. Ipinalibot ko ang tingin ko sa kabuoan at nang dumako ang tingin ko sa isang table na medyo malayo sa mga tao ay nakita ko ang nakataas na kamay ng lalaking kikitain ko. Ngumiti ako sa kaniya habang naglakad papunta kung nasaan siya.

"I'm sorry I am late" pambungad ko sa kaniya ng makarating ako kung nasaan ito.

"It's okay. Medyo traffic naman kaya ayos lang" nakangiti nitong ani at naupo uit sa upuan niya dahil tumayo pa ito nang makarating ako sa lamesa kung nasaan siya nakapwesto. "Let's order?"

Tumango lang ako sa tanong niya bilang sagot habang inilibot ulit ang tingin sa kabuoan ng café I café feels so cozy na parang nasa isang library ka lang. The counter is facing the front door, there are bookshelves in every after five tables with different genres, I think. The tables and chairs are made of mahogany wood na maganda sa mata at ang ilaw ay dim lang na tama naman para maramdaman na parang nasa library ka talaga. The instrumental music that they are playing added to the air. And ganda ng lugar na ito. It is my second time coming here kaya medyo nanibago rin ako dahil hindi naman ito kaganda noon.

"What do you want to eat and drink, Iria?" nabalik ang tingin ko kay Jack ng marinig ang boses nito at tanong.

Nakita ko naman sa gilid ng mesang kinalalagyan namin ay may isang lalaking naka uniform na pang waiter at may apron na itim na nakapulupot sa bewang nito at may French hat na suot. I smiled at him before I answer Jack's question.

"Strawberry frappe and brownies will do" malumanay kong sagot sa kaniya na ikinangiti niya naman.

"Okay then. Black coffee and vanilla cake also"

Tumango lang ang waiter nang idismiss na ito ni Jack dahil wala naman na kaming oorderin.

"Buti naman at pinayagan ka ng boyfriend mo?" lihim akong natawa dahil sa sinabi nito. Boyfriend? Sino? Si Rence?

"Ah... yes. He'll fetch me at 5PM though" nakita ko ang pag-ismid nito dahil sa sinabi ko pero agad ding napalitan ng matamis na ngiti.

"So... kamusta? I was so worried when they told me that you were gone..."

"Nothing much to share, Jack. Nakapagtapos naman ako as a Political Science graduate. I work as a call center agent after I graduated and here I am. Still living" tipid akong ngumiti sa kaniya.

"What do you mean in... still living?" may alanganin na itong tingin ngayon sa akin na palihim kong ikinataas ng kilay. Does he expect me dead too?

"Happy and kicking, Jack" mahina akong natawa para mawala ang kakaibang nararamdaman ko sa naging tanong niya at sa naisip ko.

Bumuntong hininga pa ito at magsasalita na sana pero hindi na nagawa dahil dumating ang order namin. Hinintay muna niyang umalis ang waiter bago magsalita na dahilan para matigilan ako sa tanong niya sa akin.

"You were rape. Were you?" agad na nawala ang ngiting nakapaskil sa labi ko at nakaramdam ako ng pamumuo ng galit sa dibdib ko dahil sa tanong nito.

I saw how the side of his lips tugged up because of my reaction to his question. My brows furrowed at his reaction pero napailing na lang ako at tumawa ng mahina para maiwala ang nararamdaman ko.

"I was by the demons" walang pag-aalinlangan kong sagot sa kaniya at walang buhay na boses na ani ko. "But it is now in the past. Let's just forget and... accept" may diin kong sambit sa huling katagang lumabas sa bibig ko.

"I was just curious. Who raped you?" walang emosyon akong tumitig sa mga mata nito na agad naman niyang ikinaiwas ng tingin at lumunok na parang natakot at nahiya sa naging tanong niya.

"You don't need to know" walang buhay pa rin ang boses kong sagot sa tanong niya. "Why are we talking about that? It's all in the past now. I had moved on and you don't need to worry"

-courageousbeast