Hidden Pleasure (Taglish) (Book 2)

Chapter 16

Chapter 16

"Hey. You okay?" napalingon ako sa taong nagtanong sa akin dahil puno ng pag-aalala ang kaniyang boses.

I gave him a small smile to assure him that I am okay but because he is my best friend, he know me too well and he gave me a frown. Mahina akong natawa dahil sa mukha niyang hindi maipinta. I know he knows what I really feel inside and he give me space but I think that the space he gave me isn't enough to stop the pain I felt in my heart.

"Don't think about it, Iria. You'll hurt yourself more" naging seryoso na ang boses nitong ani sa akin habang nasa harap pa rin ang tingin nito.

"I just can't stop my mind, Rence. Kung pwede ko lang pigilan ay matagal ko nang ginawa but you know how the mind works, it can forgive but it can't forget" I hold his hand the reason he finally face me. "Masakit pa rin kasi kahit na ilang buwan na ang lumipas. And seeing him holding her waist possessively, I can't help myself to compare it the way he holds mine when I was in his arms"

"Normal lang iyan dahil nga sa buntis ka. Mas active ang hormones mo ngayon kaya ganiyan ang mga nararamdaman at naiisip mo. So think of something that can divert your attention. Please?"

Isang maalim na buntong hininga ang ginawa ko dahil hindi ko alam kung makakaya kong i-divert ang isip ko sa ibang bagay at hindi kay Reece na sakit lang ang dulot sa akin.

"I can't promise, Rence because of the way he look at me..." napayuko dahil hindi ko na nakayanan ang tingin niyang matiim sa akin.

"Don't be fooled again by those menacing eyes, Iria. Trust me; it's just a show for him to get you again" nakagat ko na lang ang labi ko dahil totoo naman ang sinabi niya.

Why would he look at me like that when he already has a wife and soon, he'll have his baby. Kaya bakit pa niya ako pakikitaan ng mga gano'ng emosyon? Yet, I hoped. I hoped that he loved me too. That he longed for me also and he wants me back. But because of what I saw and knew, it can never be that. He can't feel that also to me.

I hoped for nothing and I hope for my pain.

"Ms. Delcena?" napaangat ako ng tingin nang marinig na tinawag ang pangalan ko. "You're next"

Tipid akong ngumiti sa sekretarya ng doktora na magche-check-up sa akin. I stand up from where I was sitting and so as Rence. Agad naman kaming sumunod sa babae nang pumasok ito sa pamilyar na silid ng OB ko na kaibigan ng kasama ko. She smiled at us before she went out of the door and shut it and leave us inside the room.

"Hello, Iria. Nice to see you again" nakangiting bati sa akin ng doktora at tumayo ito mula sa pagkakaupo sa likod ng kaniyang desk. "And with Gomez"

"Ah, yes. He promised to accompany me, doc" naupo ako sa bakanteng upuan sa harap ng lamesa niya habang tumayo naman sa gilid ko si Rence at humalukipkip. "Malalaman na ba namin ang gender ng baby?"

Marahan itong ngumiti sa akin at umiling bago sumagot sa tanong ko. "Not yet, Iria. You can only see the small form of the baby. And regarding of the gender, you'll know it when your tummy reach the fifth month of it"

"Then, about now? On its third month?" nakapangalumbabang tanong ni Rence sa likod ko.

"At the end of the third month, every parts of the baby's body will form on its right places. Well, you can hear its heartbeat now" she rested her elbow on the top of her desk. Then she intertwined her fingers and rested her chin on it while looking at me with a smile on her face. "We can do your ultrasound so you can hear its heartbeat and to see if the baby is healthy"

"Can I come too?" nabaling ang tingin ko kay Rence dahil sa tanong nito.

He crouched a little bit and put his lips on the side of my ears and whispered that made him look at him with a glare.

"I want to see our baby" and he winked at me and laugh.

"Gago ka talaga, Rencetot" may panunuya kong ani na ikinasama niya ng tingin sa akin na ikinangisi ko lang sa kaniya. "So, doc. Shall we?" nakangiti kong baling sa doctor na kanina pa nakatingin sa amin na may namamanghang mukha.

"Oh, yes. Please, follow me" aniya at nauna ng tumayo habang iginagaya kami sa ibang silid sa loob ng clinic niya.

Tahimik naman kaming sumunod ni Rence sa kaniya habang maingat namang nakaalalay sa akin ang loko na nakabusangot pa rin. Iba ang napasukan kong silid noong una kong punta rito at iba naman ang ngayon. It has small bed in the corner of the room while there's a big monitor in front of it and an apparatus that I don't know what it is called.

The room is small but it can accommodate three to four people and the walls are also white and the light illuminates the four corners of it.

"Can you change your clothes inside that door? Para mapadali ang mga gagawin natin kung nakahospital gown ka. Don't worry, it's a bathroom" tumango lang ako sa kaniya at hindi na nagkomento pa saka kinuha na ang binigay niyang hospital gown at naglakad patungo sa pinto na tinuro niya sa akin.

Hindi naman ako nagtagal sa loob dahil madali lang naman mahubad ang dress na suot ko at madali lang din na suotin ang hospital gown na binigay niya sa akin. I went out of the bathroom and I saw them talking seriously. When I was in there side, I just heard a small glimpse of what they were talking about.

"After her third month of pregnancy, the possibilities of the miscarriages are small. Unless she'll be in a serious stress that can affect the baby. So I advise you that she needs to be stress free for the better health of her and for herself"

"Hey. What are you talking about?" tanong ko sa kanila na nakaagaw ng atensiyon nilang dalawa kaya sabay silang napalingon sa akin.

"About your health and the baby, babe" tipid na sagot ni Rence at iginaya na ako sa maliit na kama at tinulungan na akong sumampa rito.

"Okay" hindi na ako nagtanong pa dahil narinig ko naman ang sinabi ng doctor kani-kanina lang.

"Please lay down so I do what I needed to do" ani ng doktora na sinunod ko naman.

"I'll put a gel on your stomach. I'll be a little cold and wet but it'll be relaxing" saad ng doktora at itinaas ng kaonti ang suot kong hospital gown kung saan kita na ang ilalim ng tiyan ko. "Just focus your eyes and your ears at the monitor in front of you, Iria"

Sinunod ko ang sinabi nito at agad na dinako ang tingin at pandinig sa monitor sa harap. Naramdaman ko naman na parang may pinahid ito sa puson ko at maya-maya pa ay naramdaman kong may malamig na bagay na siyang ginagamit.

At sa sandaling makita ko ang isang imahe sa monitor sa harap ko ay hindi ko na napigilan ang mga luhang kumawala sa magkabilang mga mata ko at mas lalo akong naiyak ng marinig ko ang mahinang pagtibok mula sa monitor.

Nakangiti habang patuloy na dumadaloy ang mga masagang luha sa pisngi ko at napako lang ang tingin ko sa monitor.

"Iyan si baby, mommy" rinig kong ani ng doktora at may itinuro sa screen na agad namang sinunod ng paningin ko. "The baby's physical parts are already forming in this picture. This is its head" may itinuro itong parang maliit na bilog at bumaba ang daliri nito sa parang isang maliit na hinliliit. "That is its body. Maliit pa lang at hindi pa masyadong kita dahil three months pa lang naman. But I assure you, when it reaches its fifth month, fully form na siya at malalaman na ang gender ng baby"

"Oh my god. My baby" hindi makapinawala kong naiusal. Halo-halong emosyon ang nararamdaman ko ngayon na hindi ko na mapangalanan pa.

Naramdaman ko rin ang hawak ni Rence sa isa kong kamay at mahina itong pinisil na hindi ko na binigyan pa ng pansin dahil nakatutok lang ako sa screen.

"I'm so excited to see you, baby" mahina kong saad at pinisil pabalik ang kamay ni Rence na nakahawak pa rin sa kamay ko.

"You'll be the best mother when they come out in this world" mahinang bulong ni Rence sa tapat ng tainga ko habang nakahiga pa rin ako sa kama. "And I will always be by your side, babe. Always"

"So far, healthy naman si baby but always remember, mommy, no stress. At sundin mo lang 'yong mga nireseta ko sa iyo noong nakaraan ay magiging maayos ang lahat sa pagbubuntis mo" masaya akong tumango kay doc.

"Can I get a picture of it, doc?" kagat labi kong tanong sa kaniya na ikinatango niya naman agad. "Thank you!"

"You can change your clothes now and wait for me in my desk. I'll process your request" aniya at pinahiran ang puson ko ng wipes bago ako tinulungang makaupo ni Rence at bumaba sa maliit na kama.

Pumasok ulit ako sa bathroom at nagbihis ng suot ko kanina bago ang hospital gown. Nang makalabas ay nakita kong naghihintay na si Rence sa pinto at hawak-hawak na ang purse ko. Inilahad niya ang kamay niya sa harap ko na agad ko namang kinuha at nakangiti kaming lumabas ng maliit na silid na iyon.

"What do you think will be the gender of your baby?" pagbasag ni Rence sa katahimikan nang ilang minuto na kaming nakaupo sa harap ng desk ng doktora.

"I want it boy but if it will be a girl, its fine. It'll always be my angel" nakangiti kong sagot sa kaniya at hinimas ang puson kong may maliit ng umbok.

Ilang sandali pa ang hinintay namin bago lumabas ang doktora sa silid na may hawak na brown envelop na agad naman niyang ibinigay sa akin. She smiled at me when she stands in front of me.

"Make sure you come back in your fifth month of pregnancy to know its gender and don't forget my prescriptions"

"Yes, doc. Thank you" sabay na kaming tumayo ni Rence sa pagkakaupo at nagpaalam na sa doktora.

Masaya kaming naglalakad ni Rence patungo sa parking lot kung saan nakapark ang kaniyang kotse habang nakapulupot ang kaniyang braso sa bewang ko para alalayan ako ng may biglang humarang sa aming dinadaanan.

I shut my eyes when a flash of camera invaded my eyesight. Dahil na rin siguro sa instinct, napahawak ako sa puson ko para protektahan ito nang dinagsa kami ng reporters na hindi ko alam kung saan nanggaling.

Rence tried to protect me too and avoid them when they tried to ask questions after questions for me. The security guard also help us pero hindi pa rin ito sapat sa dami nila at sa pagsisiksikan nila.

"Is it true that you've been abused and harassed when you were in your teens?"

"We saw that your Attorney file against your twin cousins. Is it true that they are the culprit?"

"Bakit ngayon lang po kayo nagfile ng case?"

"Miss Delcena, is it true that you're pregnant?"

"Ilang buwan na po kayong buntis?"

"Is the rumor true that Mister Clarence Gomez is the father of your child?"

"Who's the father of your child, Miss Delcena?"

Habol ang hininga akong naupo sa passenger seat ng sa wakas ay naabot na namin ang sasakyan ni Rence habang ito ay mabilis namang umikot papunta sa driver's seat. Even though we were inside his car, the medias didn't stop until Rence starts the engine of the car and pull it over to get out of the chaotic parking lot.

Mariin akong napapikit ng maalala ang huling tanong ng isang reporter sa akin na bumabagabag sa isip ko.

"Someone said that you were once Mister Xiamin's woman, is it true?"

-courageousbeast