(Beta Ryn'in Perspektifinden)
Odanın havası, bir anda kadim, elektrik yüklü bir gerilimle dolmuştu. Gözlerim, kızım Talia ile Alfa Kael arasında gidip geliyordu. Onların birbirine kenetlenmiş bakışlarını, havada çarpışan ve birleşen kokularının görünmez dalgalarını, o an yaşanan ezici kader anını her zerremle hissediyordum. İçimdeki kurt, bu kadim bağın tanığı olmanın verdiği derin bir huşuyla sessizce uluyordu. *Ay Tanrıçası'nın işi.* Bu, reddedilemez, tartışılamaz bir gerçeklikti. Kurt kanunlarının en üstünü, en kutsalıydı.
Ama aynı zamanda bir babaydım. Ve bir Beta. Talia'nın gözlerindeki şoku, korkuyu ve nihayetinde beliren o ezici kabullenmeyi görüyordum. Alfa Kael'in yüzündeki ilkel sahiplenici ifadeyi görüyordum. Kalbim hızla atıyordu, ama bu sefer sadece duygusal bir şoktan değil
