SCHOOL OF VAMPIRES.

DISCLAIMER :: THIS STORY IS FICTIONAL, EVERY CHARACTERS, NAMES AND PLACES ARE FICTIONAL COMING FROM THE PLAYFUL IMAGINATION OF THE AUTHOR. “Hi Dashna.” I heard my friend Sheena while I'm closing our door gate. Papasok na kami sa school at pustahan, hinantay na naman ako ng babaeng 'to, ayaw na ayaw talagang umaalis magisa. “Ilang oras ka na naman nagantay?” I asked. “Kakarating ko lang girl, masyado ka namang seryoso.” “Di ako naniniwala.” I insist. Madalas n'ya kasi akong hintayin, wala namang problema sakin 'yon kadi kapag late ako matic late din s'ya, may kasabay ako. Pero araw-araw s'yang pinapapak ng lamok, ayaw n'ya naman kumatok sa bahay. Baka magkadengue 'to kasalanan ko pa. “1hr lang oh ayos na?” She uttered. “Sa susunod kumatok ka sa bahay.” I uttered but she just nod, kahit alam naming pareho na wala s'yang planong gawin talaga 'yon. I just ignore her and continue walking until my phone rang. Unknown Number? Sino naman kaya 'to wala akong matandaan na may pinagbigyan ako ng number ko. “Hello, sino 'to?” I asked to the other line. “Ms. Dashna Brion?” “Yes, why? Who's this again?” I uttered and give a glance to Sheena, pakiramdam ko alam n'ya kung sino 'to. “Congratulations! You're now part of the most expensive and prestigious school in the Philippines, it's Ventorous International School.” She said in the other line. Base sa tono ng pananalita n'ya halatang babae s'ya. “Huh? Hindi naman po ako nagenroll.” Wala kasi talaga akong matandaan na nagenroll ako sa school na 'yon, kasi wala naman akong pera pambayad doon, pangmayaman ang school na 'yon. “Pero nakapasok ka, you should be proud. Kasama mo ang iyong kaibigan na si Miss Sheena Easton, the daughter of Mr. Easton the owner of Easton Company.” She said and hang up the phone. I glanced to Sheena, alam ko kung anong family background n'ya magkaibigan na kami since elementary dahil naging classmate ko s'ya noong grade 1 hanggang grade 6 kaya kami na palagi ang magkasama. Kahit pa mayaman s'ya at kaya n'yang magaral sa isang mamahaling eskwelahan pinili n'yang magaral sa public para makasama ako hanggang ngayong highschool. “Ikaw ang nagenroll sa akin sa school na 'yon tama?” I asked. “H-Huh? Saan? Sino ba nakausap mo?” Tuloy-tuloy na tanong n'ya. “Hindi nagpakilala, pero galing daw s'yang VIS yung sikat na school dito sa pinas.” “A-Ah oo ako nagenroll sa'yo, pasensya ka na.” She uttered without glazing at me. “Without my permission Shee?” “Sorry, natakot akong sabihin sa'yo kasi di ka papayag ayoko lang mahiwalay sa'yo.” She answered and I saw a tears in her eyes. “Aish, ano pa bang magagawa ko. 'Wag kana umiyak naiintindihan ko.” I said. She hugged me and cry in my shoulder, matagal kaming magkasama kaya naiintindihan kong ayaw n'ya lang mahiwalay sakin, pero napapaisip ako. Anong naghihintay samin sa eskwelahang 'yon? Magiging masaya kaya ang unang araw namin doon. “Dash, doon tayo magaaral senior high.” She uttered. “Yes, pagbutihin natin ngayong g10 para naman hindi nakakahiya pagdating natin doon.” I smiled at her. “Oh tara na baka malate na tayo.” I hold her hand and start walking to the school. Pakiramdam ko ay hindi mawawala sa isip ko lahat ng nabalitaan ko ngayong araw — “Miss Dashna, Is there something wrong?” I heard my class teacher voice. “P-Po?” “You're occupied, you want to go to clinic?” She asked sincerely. “Yes Ma'am, excuse me.” I uttered and walk out in that room. I inhale a large amount of air and exhaled it, hindi ko maiwasang magoverthink, isa lang akong simpleng tao tapos papasok ako sa ganoong kamahal na school, masyadong oa reaction ko pero diko kasi maiwasan. Habang naglalakad, nabangga ako ng kung sinong lalaki. “Ano ba? Di ka ba marunong tumingin sa dinaraanan mo?” I hissed. “Sorry Miss, nagmamadali kasi ako eh.” He replied. Pinagpagan ko yung damit ko at tumingin sakanya but he looks amazed when he saw me. Nagtaka tuloy ako. “Problema mo?” I asked curiously. “Dashna?” “Saan mo nakuha pangalan ko? Stalker ka ba?” I glared at him. “Ako? Hindi 'no, pupunta ako sa classroom n'yo para iannounce na hindi mo na kailangang tapusin ang grade 10.” He replied while cleaning his clothes, namantyahan kasi ng konti. “What? Bakit daw?” “Pupunta ka na sa VIS dalawa kayo ng kaibigan mo.” He smiled. “Agad-agad?” Gulat kong tanong, parang ang bilis naman yata nagooverthink pa nga ako eh. “Oo, mukha kasing interesting kayong dalawa ng kaibigan mo.” He looks at my eyes. Ang ganda ng mata n'ya brown na may pagkared pero nagulat ako ng makitang nagred yung mata n'ya saglit at bumalik sa dating kulay. “AHHHHHH!!!” “s**t bakit ka ba sumisigaw ang ingay mo.” Tinakpan n'ya yung bibig ko gamit kamay n'ya at hinantay akong kumalma bago n'ya inalis. “Y-Yung mata mo.” “Sa pagpasok mo sa VIS marami kang malalaman, isa kang simpleng babae. Nagaalala ako para sa'yo pero alam kong may dahilan kung bakit ka mapupunta sa VIS magiingat kanalang palagi.” He smiled. Wala akong naintindihan sa sinabi n'ya masyadong occupied ang utak ko. Kaya pakiramdam ko wala akong naririnig na kahit ano sa binigkas n'ya, maliban sa nagaalala s'ya sakin, magkakilala ba kami? Ano ba pangalan n'ya? “Sher.” He uttered. “H-Huh?” “Para magkakilala tayo, mukhang curious ka sakin eh, that's my name Sher.” He smiled and winked at me before he left. Paano n'ya nalamang gusto ko s'yang makilala. Arghh sumasakit ang ulo ko, ano bang nangyayari? Ano bang meron? Nalilito ako. Ano nga bang naghihintay sa akin sa loob ng eskwelahang 'yon?