CHAPTER 43
Tahimik na umiyak si Lolo nang ibinalita ko iyon sa kanya. Mahigpit ko siyang niyakap. Iyon lang ang tanging magagawa ko para maibsan man lang ang sakit na nararamdaman niya ngayon.
Paika- ika pang maglakad si Lolo habang naglalakad ito papunta kay Lola. Kailangan niya pa sanang manatili sa ospital para magpagaling pero nagpumilit siya.
Hindi na namin makikita ang katawan ni Lola dahil abo na ito nang ibinalik sa amin. Dalawang araw ang lumipas bago pinayagan si Lolo na makalabas.
Ngayon lang din ako dumalaw dito dahil hindi ko pa kayang pumunta ng mag- isa.
Kahit ang mga litrato ni Lola pagkatapos masunog ay hindi ko rin tiningnan. Maraming mga tulong na dumating sa amin. Nagbigay ng pera ang iba ang iba naman ay nagbigay ng mga damit.
Si Sir Isidro ang tumulong sa akin
