PERSONA

10. 10 BÖLÜM GÖLGELER

Ayla o gün kliniğe adım attığında koridorda derin bir sessizlik vardı.

Çiçeklerin kokusu bile soluk, duvarlar daha soğuk görünüyordu.

Sanki bina bile bir şeylerden haberdardı.

Kapıyı çaldığında Emir içeri davet etti.

Bu kez bakışlarında bir şey vardı…

Keskin, ölçer gibi, “bir şey kaçırıyorum” der gibi.

— “Hoş geldiniz, Ayla Hanım,” dedi.

Sesi önceki seanslara göre daha derindi, daha meraklı.

Ayla çantasını koltuğa bırakırken *içinde bir hareket* hissetti.

Bir tedirginlik…

Belki de bu adam artık onu “yalnızca danışan” olarak görmüyordu.

Ayla'nın anlattığı her yanlış detay, adamın zihnindeki tabloyu daha da garip hale getiriyordu.

“Ne kadar az bilirsen o kadar iyi.”

Ayla kendine bunu hatırlatıp sessizce oturdu.

— “Ayla Hanım… son iki haftadır anlattıklarınız arasında bazı tutarsızlıklar fark ettim.”

İşte başlamıştı.

Ayla bakışlarını yere kaydırdı.

Bir taşın “kımıldamadan durma” kararlılığıyla sustu.

— “Mesela,” dedi psikolog. “Daha önce eski eşinizin size karşı agresif olmaduğunu söylemiştiniz. Fakat geçen seans… tam tersini ima eden şeyler söylediniz.”

Ayla gözlerini hafifçe kaldırdı.

Dudaklarının kenarında belirsiz bir gülümseme…

— “Bazen karıştırıyorum,” dedi.

— “Neyi?”

— “Ne yaşadığımı. Belki de o kadar da önemli değildir.”

Psikolog ona doğru eğildi.

— “Ayla Hanım, yaşadıklarınızın önemsiz olduğunu düşünmüyorum.”

Ayla’nın içinden bir titreme geçti.

Bu cümleyi duymaya alışık değildi.

Evinde hiçbir şeyin “önemli” olduğu söylenmezdi.

Her şey ya abartıydı ya yalandı ya da onun kusuruydu.

“Önemli…”

Bu kelime bile savunmasını tetikledi.

— “Ben sadece iyi bir eş olamadım,” dedi Ayla, sesi kısık.

Bu, Ayla’nın kurduğu büyük yalanın en tehlikelisiydi.

Çünkü bu cümle psikolog için bir işaret fişeğiydi.

Adam göz kapaklarını yavaşça araladı.

— “Neden böyle düşünüyorsunuz?”

Ayla içinden:

“Çünkü böyle düşünmemi istiyorlardı…”

Ama bunu söylemedi.

Ayla konuyu aniden değiştirdi.

— “Geçen gün ilk kez dışarda yemek yemek yedim,” dedi.

Sesi bir anda neşeli, kopuk, suni bir tona büründü.

Psikolog durdu.

Bu ani geçişi kaçırmadı.

— “Harika… ama biraz önce ‘ben iyi bir eş değildim’ diyordunuz. Oradan devam edelim.”

Ayla gülümsedi.

Üşütücü, ince bir gülümsemeydi.

— “Aslında o kadar da önemli değil.”

Psikolog derin bir nefes aldı.

Artık çok iyi biliyordu:

Ayla ne zaman korkarsa konuyu değiştiriyordu.

Ve bugün… Ayla korkuyordu.

Emir kalemini yavaşça masaya bıraktı.

— “Ayla Hanım… bana bazı şeyleri anlatmak istemediğinizi hissediyorum.”

Ayla’nın tüm vücudu gerildi.

Boynunun arkasında bir iğne batması gibi bir acı hissetti.

— “Bazen anlatacak bir şey olmuyor,” dedi.

— “Bazen,” diye tekrarladı Emir.

“Bazen de insan korunmak için saklar.”

Bu cümle Ayla’nın içini paramparça etti.

“Görüyor beni… fark ediyor…”

Gözleri bir an dondu.

İçinin en gizli odasında panik butonuna basılmıştı.

“Beni bu kadar görmesi hoşuma gitmiyor…”

“Görünür olmak tehlikedir.”

“Eğer beni anlarsa, o da beni kontrol edebilir.”

“Beni çözmemeli. Beni çözmesine izin verirsem… o da beni elinde tutar…”

Psikoloğun sesi bu iç fırtınayı böldü.

— “Ayla Hanım… siz bana gerçeği söylemediğinizde, ben size nasıl yardım edebilirim?”

Ayla gözlerini bir noktaya dikti.

Aralarında görünmez bir savaş başlamıştı.

— “Bazen,” dedi psikolog, “bir kadın, yaşadığı tehlikeyi anlatmaz. Çünkü anlatmak, tehlikeyi büyütür.”

Ayla içinden bir çığlık yükseldi.

Psikolog çok yaklaşıyordu.

“Bilmiyor… ama hissediyor… tehlikeyi kokluyor…”

Ayla ayağa kalktı.

— “Bugünlük bu kadar yeter,” dedi.

Sesindeki sertlik psikoloğu şaşırttı.

— “Ama seans henüz bitmedi.”

— “Ben bittim.”

Psikolog ona baktı.

Sözleri ölçülü, ama içlerinde buz gibi bir uyarı vardı:

— “Ayla Hanım… siz benden saklandıkça, ben sizi daha çok görmeye başlıyorum.”

Ayla’nın kalbi bir an durdu.

Bu cümle… onu dehşete düşürdü.

Seans odasının kapısını hızla açtı.

Koridorun soğuğuna attı kendini.

Ayla artık iki adamın arasında sıkışmıştı:

Birincisi: geçmişinden gelen karanlık, psikopat eş.

İkincisi: zihnini okumaya çalışan, tehlikeyi sezmiş psikolog.

Ve Ayla, her ikisinden de kaçmak zorundaydı.

Ama artık hiçbir kaçış sessiz olmayacaktı.

---