15. BÖLÜM 15 VİCDANIN SESSİZ ÇIĞLIĞI
877 Words
Emir evine gittiğinde tüm ışıkları kapadı.
Sadece mutfaktaki küçük lambayı açık bıraktı; tıpkı çocukken annesini beklediği gecelerde yaptığı gibi.
Masaya oturdu.
Ellerini saçlarına soktu.
Ayla’nın mahkemede ona attığı o bakış…
Hani hem kırılmış hem direnmiş bir kadının bakışı…
Emir’i gecelerce uyutmadı.
Kendi annesi geldi aklına.
Onu bir eşyaymış gibi terk edip giden o kadın…
Yıllar boyunca içindeki yarayı zehirlemişti.
Psikoloji okuması, danışan alması, yüzlerce vaka…
Hiçbir şey o yaranın üzerini kapatmaya yetmemişti.
Ve Ayla…
O kadında kendi annesinin gölgesini görmüştü.
Kızını kaybeden bir anne değil…
Bir anne gibi davranmadığını düşündüğü biri.
O gün mahkemede Ayla hakkında söylediği sözler…
Sadece bilimsel değildi.
İçinde saklı duran eski bir çocuk yarasının çığlığıydı.
Emir bunu anladığında sandalyesinde çöktü.
“Ben ne yaptım?” diye fısıldadı.
Bir danışanına değil…
Bir anneye değil…
Bir insana değil…
Kendi geçmişine saldırmıştı aslında.
Masada duran su bardağını aldı ama giderek artan titremeden dolayı bıraktı.
Birden ayağa kalktı.
Kendi kendine sertçe konuştu:
“Bu benim annem değil!
Ayla o kadın değil!
Ben… ben yanlış yaptım.”
Göğsüne bir yumruk yemiş gibi nefes alamadı.
Kendine kızgınlığı büyüyordu.
Sonra bir an durdu.
Kendine itiraf etmek zorunda kaldı:
“Ayla anneliğini kaybetmiş biri değil…
Çocuğuna gidememiş bir anne.
Ve ben bunu bile bile… ona ihanet ettim.”
Bu cümle Emir’i delip geçti.
Kendi meslek yeminini…
İnsan olma sorumluluğunu…
Ve Ayla’nın güvenini…
Hepsini kırmıştı.
Bir anlığına Ayla’nın gözlerinden akan yaşlar gözlerinin önüne geldi.
O sessiz ağlayış…
Emir masaya vurdu, düşük bir sesle:
“Ben bunu düzelteceğim.
Ne gerekiyorsa…”
Hangi bedel olursa olsun...
SON OTURUM
Mahkeme salonu, sabah güneşinin solgun ışığıyla doluydu.
Pencerenin demir parmaklıkları, ışığın zemine düşen çizgilerini sanki bir kafes gibi böle böle uzatıyordu.
Bu gölgeli görünüm, Ayla’nın iç dünyasının aynısıydı.
Ama bugün…
O gölgelerin içinden yürümekten korkmuyordu.
Ayla başını dik tuttu.
Avukatının yanında ağır adımlarla salona girdi.
Yüreği göğsünde çarpıyor ama yüzü sakin durmaya çalışıyordu.
Gözleri ilk olarak kızını gördü:
Saçları yana taranmış, ellerinde yumuşak bir oyuncak ayı…
Sanki onu yıllar önce bıraktığı günkü hali ile bugünü arasında hiçbir zaman geçmemiş gibiydi.
Ayla’nın içi sızladı.
Kızının gözlerinde hem özlem hem yabancılık vardı.
Ve sonra…
Ayla göz ucuyla Emir’i gördü.
Emir, tanık kürsüsünün biraz gerisinde duruyordu.
Yüzü solgundu.
Bu birkaç haftada on yaş yaşlanmış gibiydi.
Kolları yanında ağır, omuzları çökmüş; sanki bir suçun cezasını kendi kendine vermiş gibiydi.
---
Hakim odaya girince herkes ayağa kalktı.
Duruşma resmî bir sessizlikle başladı.
Hakan’ın Avukatı konuştu ilk:
“Sayın hakim, müvekkilim Ayla Hanım’ın akıl sağlığının yerinde olmadığı kanaatindedir. Bir anne, çocuğunu iki yıldır hiçbir şekilde aramaz mı? Bu, ciddi bir psikolojik dengesizliğin işaretidir.”
Hakan başını salladı, gözlerinde alaycı bir güven.
Ayla dişlerini sıktı.
Ama bu kez konuşmasına gerek kalmayacaktı.
---
Adli rapor sonucunda Ayla sağlıklıydı. Hiçbir akli denge problemi yoktu. Hakem heyeti oy birliği ile buna kanaat getirmişlerdi. Hâkim bakışlarını Emir’e çevirdi.
“Psikolog Emir Arıkan. Sizi tanık kürsüsüne alalım.”
Ayla’nın nefesi kesildi.
Zaman yavaşladı, salonun sesleri uzaklaştı.
Emir yavaşça ayağa kalktı.
İçinden bir fırtına geçiyor gibiydi; ama yüzü sakin, kararlı.
Kürsüye geldi.
Bir an Ayla’nın gözlerine baktı.
Ayla’nın içinde tuhaf bir şey oldu:
Korku, öfke, utanç, bekleyiş…
Hepsi birbirine karıştı.
---
Hakim:
“Daha önceki oturumda Ayla Hanım’ın ebeveynlik yeterliliği konusunda bazı olumsuz görüşler belirtmişsiniz. Bu görüşlerin arkasında mısınız?”
Salonda çıt çıkmıyordu.
Hakan bile nefesini tutmuştu.
Emir, boğazını temizledi.
Ve her şey değişti.
---
“Hayır, sayın hakim.”
Bir uğultu yayıldı.
Emir devam etti:
“Önceki tanıklığımda… tamamen bilimsel bir yaklaşım sergilemedim.”
Hakan ayağa kalktı:
“Ne demek bu?!”
Hakim onu susturdu.
Emir sürdürdü:
“Geçmişte yaşadığım kişisel travmalar — özellikle annem tarafından terk edilmiş olmam — Ayla Hanım’a karşı önyargılı davranmama sebep oldu.”
Ayla’nın eli dudaklarına gitti; kalbindeki bir düğüm çözüldü.
Emir devam etti, sesi çatlıyordu:
“Ayla Hanım çocuğunu *terk eden* bir anne değildir.
Sistem tarafından…
Eşi tarafından…
Korkuyla, baskıyla, manipülasyonla engellenmiş bir annedir.”
Hakan bağırdı:
“Yalan söylüyorsun!”
Emir ilk kez ona döndü.
Gözleri sertleşti.
“Siz, eşinizi toplum önünde aşağılayıp küçümseyerek, onu kilo almaya zorlayan bir psikolojik şiddet sürecine soktunuz. Ayla Hanım’ın hiçbir yere gidecek gücü kalmamıştı. Annelik zaafını kullanarak onu tehdit ettiniz.”
Hakim not alıyordu.
Ayla’nın avukatı hafifçe gülümsedi.
Emir son cümleyi bir bıçak gibi bıraktı:
“Önceki tanıklığımı geri çekiyorum.
Bugün burada, Ayla Hanım’ın **iyi bir anne olduğuna**,
çocuğunu sevdiğine ve bakabilecek güçte olduğuna dair tanıklık etmek için bulunuyorum.”
Sessizlik çöktü.
Salon nefesini tuttu.
Ayla’nın gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.
Kalp atışlarını herkes duyuyor gibiydi.
Hakan sandalyeye yığıldı.
Yüzündeki kibir dağıldı.
---
Hakim Ayla’ya döndü:
“Bir şey söylemek ister misiniz?”
Ayla ayağa kalktı.
Titremiyordu artık.
Sesi ilk kez bu kadar net çıktı:
“Kızım için buradayım, sayın hakim.
Ben kötü bir anne değilim.
Sadece tekrar annesi olma şansı istiyorum.”
Bu kadar sade, bu kadar güçlü…
---
Hakim küçük kızı yanına çağırdı.
Kız önce tereddüt etti, sonra annesine baktı.
Ve…
Küçük adımlarla ona doğru koştu.
Önce yavaş…
Sonra hızlanarak.
Herkesin gözünün önünde Ayla’nın bacaklarına sarıldı.
“Anne… seni özledim.”
Ayla dizlerinin üzerine çöktü, kızını göğsüne bastı.
İki yıldır susan bir kalp, o anda yeniden atmaya başladı.
Salonun içinde kimse nefes bile alamadı.
---
HAKİMİN KARARI
“Bu dava ek incelemeler ve sosyal hizmet raporlarıyla devam edecektir.
Ancak… Ayla Hanım’ın çocuğuyla düzenli görüşmesine engel bir durum kalmamıştır.”
Ayla'nın gözleri doldu.
Artık kızıyla buluşabilecekti.
O gün, o an…
Hayatı geri dönmeye başladı.
---
- Writer
