Silhouette of Tomorrow (Nostalgia Series 1)

NOBODY Right now, I'm unsure of my whereabouts. The only thing I can figure out is that there are a lot of nasty people making noises in this place. I'm bothered by the lights, causing me to just bow my head to the table. ‘Di ako sigurado sa mga magiging takbo nitong buhay ko. Dumarating na ‘ko sa punto na hindi ko na maaninag ang liwanag sa kapayapaan. Sabi ng iba, mag-jowa lang daw ako ay ayos na. Actually that word irritates me too much. Ang cringe pakinggan. Pero what if dumating na ako sa puntong may tatawagin na akong ‘baby’ ‘love’ ‘mahal’? s**t! ‘Di bagay sa ‘kin. Mas bet ko pa rin ang ‘beh’. Woah, the ‘beh supremacy’! Yap, I do already fall in love— but to the wrong dude, I guess? Right time but not to the right man. I am the only one who feels something between us. Because in his point of view, I am just a nobody. Masasabi ko naming handa na ako sa commitment pero ‘di ko pa kasi iyon naipaparanas sa isang tao, eh. Madalas ako lang ang nag-sho-show ng love. I don’t know pero parang may curse sa akin kapag patungkol na sa pag ibig. Oo, handa na ako, pero siguro nga hindi pa oras para ibigay ang sarili ko. Once I fall in love, I am willing to take the risk and give everything, kahit maubusan na ‘ko. Self-love, ‘yan ang salitang paulit-ulit na binabanggit ng mga friends ko sa t’wing may diskusyon, especially tuwing may hang-out nights kami. Well, I always put in on my head naman. Then my heart keeps telling my mind that I should take the risk even there would be no assurance. Medyo ang tanga ko rin sa part na nag-se-settle ako for less. Bwisit na Vincent! Ayoko na nga, last ko na ‘to. Promise. “Stop us, Snow! Aware ka naman na siguro sa totoong nangyayari between sa inyo, right? Bakit patuloy ka pa ring umaasa sa lokong ‘yon?! You know, Snow, I think you should move on as much as possible. Sinasabi ko sa ‘yo ‘to dahil concern ako especially d’yan sa posibleng nararamdaman mo. Hindi ko naman gugustuhing humantong ka na naman sa worst days mo. Depression can kill you. Tho’ we can see na masaya ka outside, still aware naman kami sa mga pinagdadaanan mo, ‘no!” sambit ng kaibigan kong si Claire habang hinihimas ang aking likod. I faced her with a pretending smile. “Yea, probably you're right. Na much better na itigil ko na ‘to because yes, sinasaktan ko lang mismo ‘yung sarili ko. Not being aware ‘yung taong ginu-gusto ko ay ‘yon… gumu-gusto naman sa iba.” Bumuntong hininga ako at hindi na napigilang yakapin siya at tuluyang mapaluha. “Pero alam mo ba ‘yung pinakamasakit na part, Claire? Ako kasi ‘yung palaging nasa tabi niya, nag aalaga, nagbibigay ng mga payo at mahuhugutan sa buhay. Pero ano, wala, siguro nga hanggang magkaibigan lang kami at hinding-hindi magkaka-ibigan.” Tumingin ako sa kawalan at pumikit panandalian. Tinapik niya ako sa balikat at sabay humalakhak. “Well, Vincent don't deserve you, then. If that what he wants, then let him go, Snow. Prove him that he is not kawalan sa buhay mo. The right person will come and he will never be that," sambit niya sabay hila papalabas sa lugar na ito. “Do you know what’s the worst thing happened between us? He told me na he liked someone else, not being aware na nasasaktan na ‘yung pinagsasabihan niya. ‘Eto naman akong si tanga, nagawa pang tumawa,” napahalakhak ako. -- I stretch my body as I wake. Sandali akong napamuni-muni at napagtantong na nagtungo pala ako sa isang sikat bar sa BGC kasama si Claire. Bigla ko ring naalala ‘yung mga salitang binitawan ko sa harap niya kaya ngayon, hiyang-hiya na ako sa sarili ko! Agaran kong hinablot ang cellphone ko sa side table at dali-daling tinawagan ang binansagan kong ‘best b***h friend’. “Good day my friend who was drunk last night at naglabas ng sama ng loob tungkol kay V?” humalakhak siya at ito naman ako, napahampas na lang ako sa aking noo. “Hmm, ano na namang problema mo, Snow?” Nagmamadali akong pumunta sa comfort room habang nakaipit naman ang telepono sa aking balikat at tainga. “Please, just forget all the words that I said, could you? Those are just a piece of trash. I m-moved on na kaya! I don’t have any feelings na for him, I promise!” aligaga kong tugon, habang nakatingin sa salamin. In fairness, fresh pa rin pala ako kahit may muta pa sa mga mata ko. Hinawi ko kanang parte ng buhok at tumawa nang kaunti habang nasa tawag. “Sus, promise mo mukha mo. You can’t lie to me,” humalakhak siya. “But okay, para na lang sa mas ikabubuti mo, I will.” “Yes, you’re the best.” Napasinghap siya, “So, by the way, free ka ba tonight? We got an invitation card from Avie, it's her debut, have you still remember? She wants us to be there at her party. Ano, go ka ba? “Ay, s**t, akala ko gago pagkasabi mo. Ah… basta make sure na walang panget sa party, ha?” “Ang plastic mo talaga, hindi naman pangit si Vincent,” pambibiro niya pa. “Oh, please! Stop mentioning his name, nakakarindi!” tugon ko kahit may kaunting kilig naman inside. I rolled my eyes at bumalik muli sa higaan. “But, by the way, it seems like I will not be able to attend, eh.” “Siraulo ka ba?! Ikaw ‘tong nagpaalala sa event tapos biglang hindi? Uh, sige, hindi na rin ako pupunta. Maiintindihan naman siguro ‘yan ni Avie, ‘no? Saka we’re not close naman. Actually ewan ko kung bakit niya tayo in-invite, eh, halata namang may iritable siya kapag kasama tayo.” Natatawa kong sabi habang nakatingin sa salamin. “Okay, let’s finalize. We will not go na lang? Sasabihan ko na rin siya later through dm, okay?” tanong niya sa ‘kin at sumang-ayon na lamang ako. In fact, I already forgot about that party and I'm not literally into that. Ito lang talaga si Claire ang mapilit kaya napapapunta ako kung saan, including hang outs and parties. I’m an introverted kind of person— I hate gathering, public speaking, talking to strangers, ordering at restaurants, and feeling so insecure when I’m with a lot of people and have not had enough confidence. It definitely sucks, and honestly, I do really want to escape from my comfort zone. I’m still in the process of improving but I know that one day, all those fears will be gone eventually. Right now, I am preparing school stuffs that I should bring tomorrow in the first day of our class in DLSU. Isang malaking kaalwanan sa akin ang scholarship at pagpasa ko sa college entrance exam para maipagpatuloy ang aking pag aaral sa kolehiyo. S’yempre, sino pa ba ang tutulong sa sarili ko kung hindi ako lang naman na. Hindi na ako umaasa o dume-depende sa pamilya ko dahil sa una pa lang, alam ko na hindi nila ako matutulungan pampinansyal. Well, I'm still grateful because I can still feel their support and presence. Habang naririto ako sa Maynila upang mag aral, naroroon naman sila sa probinsya sa Davao, patuloy na namumuhay nang simple, kahit na mahirap pa rin ang buhay. Naalala ko pa noon kung paano ako nagsumikap nang sobra para lang makamit at mapasukan ko ang pinapangarap kong paaralan. Ang swerte ko rin sa banda na sa libo-libong aplikante sa De La Salle University, isa ako sa mapalad na nakapasok ng libre at walang gagastusin maliban sa mga personal na pangangailangan. “Snow, kumusta na pag aaral mo r’yan?" bungad na tanong sa akin ni tita sa phone call. Sandali akong napatawa at sinagot siya. “’Ta, magpapasukan pa lang po kami bukas, hindi pa po kami nagsisimula. Kayo po, kumusta? Sila?” “Ah, ‘yon ayos naman sila. Nagpapahinga dahil napagod sa pagtra-trabaho sa bukid. Ineng, magpatuloy ka lang d’yan, ha? ‘Wag mo na muna kaming alalahanin dito, mag-focus ka sa pag aaral mo. Alam mo ba, todo pagmamalaki ng mga mama’t papa mo dahil nakapasok ka sa isang malaki at sikat na unibersidad! Ganoon sila ka-proud sa iyo, hija.” Ramdam ko ang kagalakang nararamdaman niya sa kung paano siya manalita. “A-ah, teka lang, tawagan na lang kita ulit mamaya. Itong tito mo tinatawag na ako.” Tumawa siya, sumang ayon ako at kaniya nang ibinaba ang telepono. Ang sarap marinig ‘yung mga salitang binanggit ng tita ko. It might be simple for some pero on my part, it feels like I have a flying butterflies inside my stomach. Malaman ko lang na humahanga at naniniwala sila sa akin, nagagalak na ako. -- I am currently walking along the corridor, still finding my respective room. I’m a freshman that’s why I think it’s normal kung maliligaw ako sa loob ng unibersidad na ito. You’re too lucky, Snow Kaccy Ortega! Padayon, future Certified Public Accountant! “Are you a freshman, too?” Bungad na tanong sa akin ng isang hindi pamilyar na lalaki. Probably, he's a student as well? Tumango ako at nagpakilala. “Yap, I’m Snow. I’m not yet familiar kasi sa location dito kaya medyo nalilito ako kung saan ‘yung room ko. Ikaw ba, do you already know yours?” He smirks, “I'm your Sir Garuel, one of the professors here at DLSU. Can I know your major so that I could help you with your problem?” Well, it doesn't come to my mind that he’s a prof. and not a student. F*ck! Ano na naming kahihiyan ‘tong ginawa mo, Snow! “Here's my calling card in case you are still confused about something.” He showed me his card and that made my heart beat faster as if something is chasing me. Sir, curious din po ako kung saan ako nagkulang sa kanya. Gusto ko sana ‘tong itanong pero baka wala pang pasukan, ma-suspende agad ako. I left astounded out of nowhere. I blinked my eyes countless times before I got to answer his questions. “Y-yes!” napalunok ako. “Good morning, Professor G-Garuel. Pasensya na po kung napagkamalan ko kayong estudyante.” Tipid akong ngumiti. “I’m one of the scholars of DLSU, sir. I took BSAccountancy and I am still searching for my respective room. How could you help me, professor?” He smiled and asked me to follow him, so I did. Tunay nga na napakalaki nitong unibersidad at halos puro may kaya ang mga mag aaral dito. Karamihan sa kanila ay may sari-sariling sasakyan, may katulong, maayos ang porma, makinis ang balat, at matatalino. Napaisip tuloy ako bigla, naligaw yata ako ng pinasukan. Pero sa kabilang banda, napagtanto ko na hindi naman ako pumasok sa campus na ‘to para magpa-impress o makisabay sa mga tao at sa mga nauuso. I’m here to fulfill my dreams and not to be on top of their expectations. Bago pa man ako pumasok dito, inihanda ko na nang mas maaga ang sarili ko para sa mga posibleng bagay na mangyayari sa akin. Kaya hindi na ako magugulantang nang sobra kung mangyayari ang mga iyon. Sa gitna ng aming paglalakad, akin ding napansin na marami rin ang kagaya ko na baguhan sa unibersidad ng De La Salle. Mga katulad din nila ako na nakapasa sa iba’t-ibang scholarships na ino-offer nitong unibersidad. “Can I ask, professor?” Lumingon siya sa akin at tumango. “Ilang taon na po kayong nagtuturo dito?” “Limang taon pa lang. Kaya siguro napagkamalan mo akong ka-edad mo,” tumawa siya nang kaunti. Nanlaki ang mga mata ko at napamangha sa kaniyang naging tugon. “Oh, that’s absolutely amazing, sir. By the way, malapit na ho ba tayo?” “We’re already here. That is your respective room, Snow.” He replied, pointing to my room, and now asked permission to leave. I give him thanks and hastily enter the said room. Sa pagpasok ko sa loob, napansin ko na halos sa mga kaklase ko ay mga seryoso at naka-kunot noo. Nginitian ko sila at marahang naglakad upang humanap ng upuan. “Hmm, hello!” pagbati ko at tuluyan nang umupo sa gitnang parte. Sa pagkakataong ito, sinusubukan kong kumawala sa comfort zone o sa nakasanayan kong gawi. I want to explore more especially now that I am one of the outstanding student here. Ayoko rin naming dumating sa punto na mapapahiya ako sa mga magulang ko nang dahil lang sa mahiyain ako. Napakababaw na dahilan iyon at kahit ako, hindi ko kailanman matatanggap. Sa kabilang banda, ang payapa kong isip ay biglang nagbago nang may bagong estudyante ang pumasok sa silid. “Vincent?!” gulat na bulong ko sa labis na gulat. Dahil sa totoo lang, wala akong ideya. Umikot-ikot ang kanyang paningin at pinagmasdan ang paligid hanggang sa magtama ang aming mga mata. Nanliit ang mga mata nito at habang ako nama’y nakakunot ang noo. How comes that he’s also here? Akala ko’y sa Davao siya magpapatuloy ng pag aaral ngunit tila nagkamali yata ako. Sa dami-dami ng university sa Manila, bakit sa De La Salle pa? Posible kayang sinusundan niya ako? Probably? But I guess, it’s too impossible to happen knowing the fact na halos kinasusuklaman niya na ‘ko. He gulped and walked slowly in the front. “I am Vincent Silvano, one of the assigned psychology students who’d observe you guys, BSA students. No pressure, I will put a perfect score on this observation paper. I can’t take this anymore, my mood changed when I see that girl once again.” May pagkadiin at bagot niyang sabi saka dagliang lumakad papalabas sa pintuan. Hindi ako nagkakamali, nandito rin siya! Ngunit nadismaya ako nang biglang magbago ang ekspresyon ng mukha niya nang magkatitigan kami ng ilang segundo. Walang pagbabago. Malamig at mukhang wala na talaga akong pag asa sa lalaking ginusto ko magmula pagkabata. Yeah, perhaps, it’s the time para tumigil na ‘ko sa kahibangang ‘to. Ako lang naman talaga ‘yung nagpapakatanga sa sitwasyong alam kong malulubog lang din ako. Makalipas ang ilang oras na aralin, tumungo ako sa cafeteria at nakipagkita sa kaibigan kong si Claire. Naabutan ko siyang kumakain na kaya naman tinukso ko na ilibre ako. It’s a friendly thing. “I saw you and Vincent stare at each other. Your eyes never lie, Snow! You’re still in love with that numb guy?” bungad na tanong niya sa akin. The f*ck! Dito talaga? Umirap ako at mabilis na napaupo. “Huy, ano ka ba?! Ang ingay mo, tsk!” hinampas ko ang kanyang balikat at kumunot-noo. “Eh, ano naman kung nagkatitigan? It’s meaningless, trust me. If you’re just the one who see his eyes while staring at mine, mababasa mo sa mga mata niya kung gaano siya kalamya nu’ng nakita ako. Ayon nga, sabi nga nila, expect the unexpected, right? So, tama ka. He doesn’t care about me anymore. I actually don’t know too kung paano siya nakapasok dito. Maybe he got a scholarship too? Or they can just afford to pay the school bills?” Huminga ako nang malalim at napayuko. “I’d realized that there’s no really connection between us na. He didn’t care for me so why would I insist myself on him? Ayoko na, Claire. Please, can you help me to move forward? I have a crush on him for years that’s why I don’t know how to easily remove it in just freaking days?!” naguguluhan kong tanong sa kaibigan ko. Ang weird ko. Feeling ko tuloy nasa isang kwento ako ng libro na ako ang bida. Pero kung ako man ang susulat ng librong ‘to, I’ll never write about a guy who doesn’t have care to her admirer. Damn it! “It’s kinda impossible to happen, Snow. Pero sige, tutulungan kita. But for now, let’s eat muna together, okay? This is our first day of class here in our dream school! Have you still remembered how we admire this kind of life when we were still in middle school? Look at us now, we passed!” maligayang sabi niya habang ngumunguya ng burger. “Oo naman, ano ka ba! At p’wede bang tapusin mo muna ‘yang kinakain mo?” natatawa kong sabi sa kanya at napapailing na lamang. Tumango-tango ako at sandaling napalingon. “V-Vincent?!” nagulantang kong sabi nang makita ko ang mukha niya sa aking likuran. “What the fudge do you think you’re doing?” mataas na tono kong tanong sa kanya, notwithstanding kung ano man ang pinagsamahan namin noon. He looks at me with a blank expression. “’Stop liking me, Snow. Ilang beses naman na kitang sinabihan, ‘di ba? ‘Wag mo nang igiit ‘yung sarili mo sa ‘kin dahil kahit kailan, I’ll never like you back. It actually irritates me whenever you act so weird! Stop showing people that you have a stupid crush on me, na para kang batang naghahabol sa taho.” He’s not the friend I used to be with. Malaki na talaga ang pinagbago niya. Including what we’ve been together before, it seems like he already deleted it on his storage. I laughed sarcastically. “Your audacity, huh?” lumapit ako nang bahagya, tinaasan siya ng kilay habang nag aalab sa inis. “Or else, ano?” “I would do anything just to suspend you here in the university—kahit na naging kaibigan pa kita.”