Silhouette of Tomorrow (Nostalgia Series 1)

Chapter 8

The team project's aim is to identify and broaden our knowledge about the differences between the two. Nakakainis lang kung paano pakitunguhan ni Vince kanina. I cannot tell it specifically if his intention is just to tease me or it was all true?

"This is just a part of the introduction of our meeting, students. Let me meet you once again tomorrow exactly at 9 in the morning. Thank you and may we all get through this and make this project successfully. Do you guys believe that we can do it?" Professor stated then he asked us, individually looking at our eyes.

"Animo La Salle!" We simultaneously shouted and nod our heads.

A few hours ago, after that meeting with my fellow La Sallian students, I asked Abrielle if she would like to go the cafeteria then she responds with a 'yes' answer.

Hawig na hawig niya talaga ng ugali 'tong si Claire. Sayang nga lang at hindi nila nakilala ang isa't-isa sapagka't naroon siya sa States upang magpagamot nang maayos. Hopefully, magkaroon pa ng chance of survival sa naging kalagayan niya. Umaasa ako na hindi pa huli ang lahat para mapagtagumpayan niya ang kaniyang mga pangarap. Masyado pa siyang bata kung tuluyan na siyang mamamaalam sa mundo. Pero syempre, it's still her body, kung talagang hanggang doon na lang, wala na kaming magagawa pa.

Gano'n naman na talaga ang buhay, may mawawala at may darating. All we need to do is to know and understand the word 'acceptance'. Kasi kung hindi natin isasaalang-alang itong salitang ito, halos balewala na ang salitang pagmu-move on.

If we will just look for the darkest edge of our lives, we should also expect that we cannot move forward. But on the other hand, if we will be going to see the other side of our lives, specifically on the positive edge, we should expect that we can see the brighter side of our existence.

"Where's your friend? Her name is Claire, am I right?" Abrielle asked me while she's sipping the coffee that we had ordered.

I am hesitant to answer her question because it is a private matter that should only be informed between me and Claire. Pero nagda-dalawang isip ako na wala naman yatang masama kung sabihin ko sa kaniya. Saka baka isa rin siya sa maging daan para matulungan ang kaibigan ko. Sana nga lang ay hindi ako magkamali na pagbibigyan ko siya ng tiwala.

Nagtalumbaba ako at diretsang tumingin sa kaniya. "Abrielle, I know that we became friends for days pa lang, right? But it doesn't matter to me na pagbigyan ka ng tiwala ko. I don't have any gut na may intensyon kang masama sa 'kin, eh. Maybe this is also the right time para may pagsabihan naman ako ng problema ko between my friend, Claire. May times din kasi na nakararamdam ako nang panghihina. Like, you know, we're far to each other na, she's in State at the very moment."

"Oh, I see. For what reason then?"

"She has a rare case of heart disease."

Nagulantang siya sa sinambit ko at napatakip ng kaniyang bibig. "Pardon me if ask you about her, ha? Hindi ko naman inakala na gano'n na pala 'yung sitwasyon niya. However, can you please give me any words on how can I help her, you?" Hinawakan niya ang dalawang kamay ko nang kaniya iyong sabihin.

Napabuntong hininga ako at ngumiti. "I cannot give you any words para sa sitwasyon niya, eh. It's complicated and even me, naguguluhan din. As for now, maybe you could help me with how can we make her happy? A simple surprise and effort will do. Can you do it for me, Abrielle?"

Tumawa siya nang kaunti. "Yeah, definitely, Snow! Who am I to refuse that? And besides, gusto ko rin talagang makatulong sa 'yo. Bilang utang na loob sa pagtulong sa akin sa academics, siguro ito 'yung way para matumbasan 'yung naiambag mo sa 'kin."

Tinapik ko siya sa balikat at ngumisi. "Huh? I am not asking you to replace it naman, eh. My point is just to ask for help and not to think that it is an 'utang na loob'." I qouted. "As for now, wala akong komunikasyon sa kaniya maliban sa mga updates na pinapadala sa 'kin ng tita niya. Masyado nang malala ang sitwasyon ni Claire kaya mas kinakailangang maidala siya sa mga eksperto sa America." Dagdag ko, hinubad ko ang aking eyeglasses at ibinalik sa lalagyan nito.

"There's a time kasi na akala mo ayos ka lang pero ang totoo ay hindi. Maybe in her state, Claire refuses the symptoms that she's feeling even though she already knows that there's something wrong with her. Kasi kapag mas lumala pa 'yon, mas tataas din ang risk ng survival rate. Sorry to tell this, Snow, but, only few people survive with that case." Malamya na sambit niya sa akin habang hinihimas ang likuran ko.

What I really like about Abrielle is that she didn't look at our differences, especially in our social state. Yes, it's pretty obvious na may kaya siya at ako naman itong estudyante na umaasa lang sa scholar ng paaralan. But, hey, I found nothing wrong with it. Labis lang na nakamamangha na may mga tao pa rin palang hindi tumitingin sa antas ng buhay para makipagkaibigan. I'm lucky for having a friend like her. Sana nga lang ay hindi ako nagkamali na kaibiganin at pagbigyan siya ng tiwala. Because if she would break it as well, I don't know if I can give it to others anymore.

Matapos kong sabihin sa kaniya ang tungkol sa kalagayan ng kaibigan kong si Claire, siya naman itong sumunod na nagkwento tungkol sa buhay niya.

Lumingon-lingon muna siya sa paligid bago magsimula. "Claire, itong mga sasabihin ko ay ikaw palang ang unang makakaalam. I haven't said it before, as in nobody knows about it. On the way you shared something private to me, I felt like I was a trustworthy person... and thank you for making me feel that way." Panguna niya, huminga siya nang malalim at nag-pony tail ng buhok. "I suffered from depression a months ago." Direktang sabi niya sa akin at sandaling napaluha.

Napatakip ako ng bibig at umiling. Hindi ko inakala na dumanas pala siya sa malalim na problema kung saan maaaring humantong sa pagkitil ng buhay. Lucky for her because she didn't do it.

"Have you ever attempted to kill your life?" I directly asked her because I want to know if she came to the point where killing thy life would be her only key to escape from extreme sadness.

Tumango siya at hindi na napigilang sumandal sa balikat ko. Binigyan ko siya ng mahigpit na yakap at inayos ang nagulong buhok.

"Gusto kong i-deny pero hindi ko kayang magsinungaling sa harapan mo. Oo, Claire, I came to the point wherein suicide is the only answer that I see. When I think of that, that is also the time where I am already at the darkest moment of my life. Akala ko kasi wala ng purpose 'tong existence ko. For what reason pa na nabubuhay ako rito kung purong sakit na lang? Indeed, yes, I barely feel happiness. I was raised with a complete wealthy family, but that doesn't enough. Kung akala mo'y pera o karangyaan ang magpapasaya sa 'yo, well, I am here to say it truly na it will never be." Ani niya habang patuloy pa rin sa pagtulo ang luha sa kaniyang mga mata.

This is the time that I need to help her back. Hindi man sa paraan ng salita, maramdaman niya lang na may karamay at may handang makinig sa kaniya ay sa tingin ko'y ayos na.

I let her confess her feelings about her past self. But the thing that makes me feel even more shocked is that when she starts to say about her recent self.

"Thank God 'cause He doesn't allow me to stay in that kind of situation. I start to learn how to move forward, how to let go of negative things, and how could I love and make time for myself. Masaya na ako ngayon, Snow but it doesn't mean na masaya rin ako sa loob ng bahay. As a matter of fact, I frequently show my naughty self outside of our house. Sa bahay, seryoso at lagi akong nakakaramdam ng loneliness. Like, hello?! My parents are both busy with their business, came to the point wherein I felt like I'm not their child anymore. Halos wala silang time sa 'kin, madalas akong mag isa sa loob ng malawak naming bahay. Does once a year would be enough? Yes, I have living parents but... in terms of feeling their presence? It's negative. They're not showing how parents should treat their child." Dagdag niya, medyo umaliwalas na ang kaniyang pakiramdam nang simulan niya nang ikwento ang buhay niya.

Maingay ang paligid sa kadahilanang maraming estudyante ang naglalakad at tumatambay dito. Ngunit hindi iyon naging hadlang para hindi ako makapakinig sa bago kong kaibigan na si Abrielle.

I let her. I let Claire for telling her miserable story. Sa kabilang banda, masarap din pala sa pakiramdam na may nagkwe-kwento sa 'yong ibang tao about sa buhay nila. It feels kinda different. Nang dahil diyan, kagaya niya, pakiramdam ko'y katiwa-tiwala ako.

I tried to comfort her with my words but I didn't make it too long. Binigyan ko lang siya ng kaunting mensaheng pangkaibigan upang kahit papaano'y maibsan man lang ang sakit na nararamdaman niya.

Depression is an extreme feeling of sadness. Ang mga taong nakararamdam nito ay may sukdulang lungkot sa kanila. Napakaraming posibleng dahilan kung bakit nagsa-suffer ang isang tao dito. Maaaring sa matinding problema sa pamilya, kaibigan, trabaho, pag aaral, sa sarili, at sa iba pang mga paraan. Labis lang na nakalulungkot na bawa't araw ay may namamatay nang dahil sa sobrang kalungkutan. Mataas din ang persyento ng mga nakararanas nito sa iba't-ibang panig ng mundo. Swerte mo na lang kung tuluyan kang makakaalis at gagaling sa ganitong klaseng sakit.

Sickness cannot be only found in the body itself. An emotional breakdown can also be considered as sick. Nakalulungkot lang kung paano ituring ng iba itong mga taong may problema sa emosyonal. Marami ang nagsasabing kadramahan at kathang-isip lang ang depresyon. Maybe yes, they could say it because they haven't yet experience how to be drowned by own's thoughts.

Hindi ko nga rin maintindihan kung bakit ganoon na lang kadali sa kanilang sabihin ang mga gano'ng bagay. Na tila wala na silang pakealam sa mararamdaman ng taong pagsasabihan nila. Hindi sila aware na kahit sa mga simpleng masasakit na salita ay posible na nilang itong i-overthink at humantong pa sa hindi magandang bagay. Kaya naman sinabihan ko si Abrielle na nararapat ay hindi iyon itinatatak sa isipa't damdamin. P'wede naman nating pakinggan na lamang ang mga negatibong sasabihin nila pero 'wag na nating hayaan na manatili ang mga iyon. Sabi nga nila, pagkatapos pumasok kanang tainga ay ilabas na lamang agad sa kabilang tainga. Which is somewhat true.

Nang matapos ang klase sa buong maghapon, pansamantala muna kaming nagpaalam sa isa't-isa upang umuwi sa kaniya-kaniyang tiraha.

"Thank you, Snow! Don't worry, I'll keep all your words here." She pointed her fingers to her chest and head. I smiled and wave my hands.

"See yah tomorrow, Abri!"

Lumingon ako sa paligid habang naghihintay nang masasakyan pauwi nang may biglang kumalabit sa likuran ko. But what the fudge! Hindi ko inaasahan na ang taong ito pa ang makikita ng dalawa kong mata sa gitna ng gabi.

Inayos niya ang kaniyang bag at tinaas pa ang kaliwang kilay. What's wrong with you, Vincent? Nang-aasar ka ba talaga?!

Kinunot ko ang aking noo at buong tapang na humarap sa kaniya sa kabila ng kaba na nararamdaman ko. "What's with that 'kalabit'?"

"Why, bawal ba?"

"What if sabihin kong oo?"

Umimis siya. "What?" sarkastiko niya pang tugon. "Well, kanina pa talaga kita hinahanap," paunang sambit niya. Pinandilatan ko siya ng mata at umiwas ng tingin. Akmang papalayo na sana ako nang bigla niyang higitin ang kamay ko. Napaharap ako sa kaniya at muntikan pa ngang mawalan ng balanse.

"Are you gagoing me?!"

"Wow. A new word, huh. Where have you found that? That's pretty cool when it comes from you, my love."

Napalunok ako at tumingin sa kaniya habang nakauwang nang kaunti ang bibig ko. "P'wede bang 'wag mo na akong paasahin pa? You already know na nasa moving on stage ako pero ikaw pa rin 'tong patuloy na nagbibigay ng motibo. Ano ba talagang gusto mo at bakit patuloy mo akong sinasaktan?!" may emosyon kong sambit sa gitna ng kaniyang natatawang ekspresyon.

Tinapik-tapik niya ang pisngi ko. "You're blushing."

Umiling-iling ako at pakiramdam ko'y gusto ko na lang magpalamon sa lupa. "I put some blush on. 'Wag kang assuming, duh," pangko-kontra ko pa.

"My love," he repeated.

"Shut up, Vincent Silvano!"

He rolled his eyes. "Our prof dares me to call you in that word so do I." Pagmamalaki niya pang sabi. "Look at this," kinuha niya ang kaniyang cell phone at ipinakita sa akin. "It's recorded and thank you for letting this happen. Finally, wala na akong atraso sa makulit nating professor. Sorry, it's just a dare para tigilan niya na ako sa 'yo. Please, do not expect more than that. We're not a couple nor best friends, we're just strangers. Stump that in your head, Snow Kaccy Ortega." Matapos niyang sambitin iyon ay dagli na rin siyang tumalikod at umalis sa kung nasaan ako.

Nang dahil sa sinabi niya, mas lalong bumigat ako loob ko na tila sinasaksak ako ng lagpas isang tao. Ayoko na, masyado ka nang sumasobra sa pagdurog ng damdamin ko. You're already abusing my kindness and being so quiet, because of what you've done to me, you should also expect that you won't see the weak version of me. This is the right time para baguhin na ang sa sarili ko, hindi para maghiganti sa 'yo kun'di para sa mas ikabubuti ng buong pagkatao ko.