İnsan, bir tarihe yedi gün kaldığını duyunca takvimi değil; kalbini saymaya başlıyor.
Her gün bir tik…
Her gece bir susuş…
Her sabah yeniden kurulmuş bir cümle: “Geçecek.”
Ama ben, “geçecek” kelimesini o hafta ilk kez bir masal gibi değil, bir sözleşme gibi söylemek istedim. Çünkü masalların sonu bazen belirsiz oluryordu. Sözleşmelerin ise maddeleri vardır, imzası vardır, tanığı vardır, bedeli vardır.
Bu sabah İzmir yine rüzgârlıydı. Körfez’in meltemi perdeyi şişiriyor, odanın içinde dolaşıp kitaplığımın önünde bir an duruyor, sonra sanki “sen de durma” der gibi yeniden hareket ediyordu. Ben de durmadım.
Yatağımdan kalktım. İki elimide göğsüme bastırıp nefes aldım. Reyhan’ın “stres tetikleyici” diye altını çizdiği satırlar beynimin içinde fosforlu kalemle yazılı gibiydi. Yine de o sa
