Kar durmak sızın yağıyordu. Karanlık geceyi aydınlatan beyaz karın içimi huzurla kaplaması gerekirken sıkıntıyla kaplıyordu. Kapının önü neredeyse kapanmıştı. Dışarıda yaşam belirtisine dair hiçbir şey yoktu. Evin içinde dört kişi mahsur kalmıştık. Karan köşeli koltuğun uzun kısmında uyurken Ayşenur kısa kısmında uyuyordu. İkisi de bacaklarını karınlarına çekmişler kollarını bedenlerinin etrafına dolamışlardı. Bu bir nevi kendilerini koruma yatışıydı. İkisi de yaralıydı, ikisi de ürkekti. Uykularında asla rahat değillerdi. Odunlar yandıkça şöminenin içinde köşelere kayıyorlardı. Çıkan her yüksek seste ikisi de uykularında kaşlarını çatıyordu. Ayşenur üzerine örtülen örtüye sığınıyor, Karan bacaklarını daha fazla karnına çekiyordu.
Bağladığım kollarımı serbest bırakıp şöminenin önünde otu
