Hayatım boyunca hiçbir zaman ruhen yaralanmamış bir insan olan ben buraya geldiğim günden beri ruhuma acı çektiriyordum. Yaşadıklarım o kadar ağırdı ki bazen bir şakanın içinde başrol olduğumu düşünüyordum. Duygularım, gördüklerim tüylerimi diken diken edecek kadar kötüydü. İki gün boyunca karakolda Ateş ve Karan’ın yaşadıklarını duyarken onlar için ve onlar gibi olan çocuklar için saatlerce gözyaşı döktüm. Şaka olmalıydı ama gerçekti, dünyada kötü insanlar vardı. Masum çocuklara göz dikecek cani insanlar vardı. Âdete çocukların korkulu rüyası olan canavarlar vardı bu dünyada.
Kimisi yaptıklarının bedelini öderken kimisi kaçarak kurtuluyordu. Kimisi ise çocukları korkutuyor ömürlerinin sonlarına kadar onların susmalarını sağlıyorlardı.
Ateş korktuğu için susmuştu.
Karan korktuğu için
