Pencerenin önünde annem, Pınar teyze ve Neşe teyzemle birlikte kahvemizi içerken dışarıyı izliyordum. Onlarda yüzük parmağıma dikkatle bakıyorlardı. Sormak istedikleri o kadar çok şey vardı ki gözlerinin içlerine baksam anında sormaya başlayacaklardı.
Kahvemden bir yudum alıp göğsümden aşağı sarkan saçımı parmağıma doladım. Yağmurun huzur veren sesi gerçekten iyi gelmişti.
“Ağzına ettiğimin kızına da bak. Yüzümüze bakmıyor.”
Ağzımın içindeki kahveyi dışarı püskürtüp, “Neşe teyze,” diye bağırdım elimi göğsüme vurarak.
“Boşuna Neşe teyze deme, sabahtan beri konuşmanı bekliyoruz bir kelime bile etmedin. Evde bir ton iş var kahve içip keyif yapacak zaman mı? Dökül hadi.”
Bardağı sehpanın üstüne bırakıp yüzüğümü üçünün gözlerinin önünde gezdirdim.
“Görmemiş gibi yüzüğü niye gözümüze sokuy
