Owned By Billionaire

Chapter 5

Fauna's POV

Hindi ko na kayang pigilan ang luha.

Tahimik lang ako, pero sa loob ko, naguguluhan at durog ang puso ko. Bumagsak ako sa kama, hayok-hayok sa pag-iyak, at ramdam ko ang bigat ng bawat paghinga.

“Fauna… bakit mo hinayaan?” bulong ko sa sarili ko, halos hindi ko na maintindihan ang sarili ko.

Pagkapasok ko sa apartment kanina, diretso akong humiga. Hindi ko na inisip ang pagkain, hindi ko na inisip ang telepono, ni hindi ko na inisip ang sarili ko.

Ang iniisip ko lang… si Nanay.

“Bakit ganito ang buhay natin?” tanong ko habang pinipilit na pigilan ang hikbi.

Hindi ko kayang paniwalaan na ganito na lang kami ni Nanay.

Simula nung nagkasakit siya, hindi ko alam kung paano kami makakaraos.

Lumala ang kanyang kondisyon, at sa ospital, tumaas ang bills nang husto.

Kulang na kulang ang kinikita ko bilang tutor sa mga bata—kinder reading at literacy lang ang tinuturuan ko.

Hindi ko na kayang tustusan lahat ng gastusin niya.

Kaya… napunta ako sa puntong iyon.

Kailangan ko ng pera. Kailangan ko agad.

At naroon siya.

Si Dave Balmillero.

Ang lalaki na noong nakaraang gabi, hindi ko inakalang may kinalaman sa magiging buhay ko.

Nagising ako na nanlalabo pa ang mga mata ko.

Si Dave. Nakatayo sa harap ko, naka-gray na suit, matikas, at may aura ng kapangyarihan na nagpapahiya sa akin sa sarili kong bahay.

“Fauna,” sabi niya, matatag na tingin sa akin.

“Paano… paano mo nalaman kung nasaan ako nakatira?” parang bulong ko, nanginginig ang boses.

Hindi siya sumagot. Pumasok lang siya sa apartment ko, tinitingnan ang bawat sulok na parang pag-aari niya.

May kasama siyang isang lalaking naka-suit, nakatayo sa tabi ng sleek na itim na sasakyan sa labas. Bodyguard siguro 'yon.

Huminto siya sa sala, tumingin sa picture frame sa mesa, ako at ang estudyante ko, nakangiti, masaya sa huling araw ng tutoring session.

“You look happy here,” mahina niyang sabi.

Tumango ako, kahit bahagya lang. Oo, masaya ako noon. Kahit maliit na mundo lang ang kinabibilangan ko, naroon ang contentment.

“Bakit ka nandito?” tanong ko ulit, mas agresibo na ngayon sa kakulangan ng mga sagot.

“Ako lang, gusto ko lang makita kung saan ka nakatira,” sagot niya, parang walang kaunting emosyon.

Hindi ko alam kung galit ba ako o natatakot.

“W-well…” huminto ako sa pagsasalita. “Hindi mo kailangan… walang…”

Pero nilampasan niya ang lahat ng iyon at papunta sa pinto.

“Tatawagan na lang kita. Be ready,” sabi niya, at lumabas.

Iniwan akong mag-isa.

Ang puso ko, parang may mabigat na bato na nakaipit.

Napatingin ako sa dingding, sa kisame, sa lahat ng bagay sa apartment ko… at hindi ko maiwasan ang sarili kong itanong:

“Kaya ko ba ‘to?”

Limang buwan.

Limang buwan para sa kaligtasan ni Nanay.

Limang buwan para makuha ang pera na kailangan ko para sa kanyang ospital.

Kung gagalawin ko ito, at matatapos ko, maliligtas ko siya.

Pero… kailangan ko rin bang isakripisyo ang sarili ko?

Dito ko na lang naisip, habang natutulog si Nanay sa ospital kanina: kung hindi ko gagawin ang lahat ng ito, wala na siyang sapat na gamot. Wala na siyang maayos na gamutan.

At ang sadya, parang si Dave ang solusyon sa lahat ng ito, kahit na hindi ko gusto, kahit na ayaw ko.

“Five months… kaya mo ba talaga, self?” bulong ko sa sarili ko.

Kailangan ko. Kailangan ng Nanay ko.

Kaya, kahit na parang mabigat sa dibdib… kailangan ko itong tanggapin.